არნო ხიდირბეგიშვილი: „ხუთეულის“ აკრძალვა – საკონსტიტუციო სასამართლო სისხლის სამართლის კოდექსის ნაცვლად?

ცნობისთვის: საპარლამენტო უმრავლესობის (მმართველი პარტია „ქართული ოცნება“ და მოძრაობა „ხალხის ძალა“) 88-მა დეპუტატმა საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს სარჩელით მიმართა ხუთი ძირითადი ოპოზიციური გაერთიანებისა და პოლიტიკური პარტიის აკრძალვის მოთხოვნით. სასამართლოს წინაშე დგას შემდეგი პოლიტიკური სუბიექტების არაკონსტიტუციურად ცნობის საკითხი:

1. კოალიცია „ერთიანობა — ნაციონალური მოძრაობა“; შემავალი პარტიები: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“ (ენმ) და „სტრატეგია აღმაშენებელი“; ლიდერები: თინათინ (თინა) ბოკუჩავა (ენმ-ის თავმჯდომარე), გიორგი ვაშაძე („სტრატეგია აღმაშენებლის“ ლიდერი). ენმ-ის დამფუძნებელია ექს-პრეზიდენტი მიხეილ სააკაშვილი;

2. კოალიცია „ცვლილებებისთვის — გვარამია, მელია, გირჩი, დროა“; შემავალი პარტიები: „ახალი“, „გირჩი — მეტი თავისუფლება“, „დროა“; ლიდერები: ნიკა გვარამია და ნიკა მელია (პარტია „ახალის“ თანათავმჯდომარეები), ზურაბ ჯაფარიძე („გირჩი — მეტი თავისუფლების“ ლიდერი), ელენე ხოშტარია („დროას“ ლიდერი);

3. კოალიცია „ძლიერი საქართველო — ლელო, ხალხისთვის, თავისუფლებისთვის!“; შემავალი პარტიები: „ლელო საქართველოსთვის“, „ხალხისთვის“, „მოქალაქეები“, მოძრაობა „თავისუფლების მოედანი“; ლიდერები: მამუკა ხაზარაძე და ბადრი ჯაფარიძე („ლელოს“ ლიდერები), ანა დოლიძე (პარტია „ხალხისთვის“ ლიდერი), ალეკო ელისაშვილი (პარტია „მოქალაქეების“ ლიდერი), ლევან ცუცქირიძე (მოძრაობა „თავისუფლების მოედანი“);

4. პარტია „გახარია საქართველოსთვის“; ლიდერი: გიორგი გახარია („ქართული ოცნების“ ყოფილი პრემიერ-მინისტრი, რომელიც ოპოზიციაში გადავიდა);

5. პარტია „ფედერალისტები“; ლიდერები: გიგა ბოკერია და მისი მეუღლე თამარ ჩერგოლეიშვილი.

მოსარჩელეები ამ პოლიტიკურ ძალებს ენმ-ის მმართველობის პერიოდში ადამიანის უფლებების სისტემურ დარღვევებში, არჩევნების ლეგიტიმურობის არაღიარებასა და შემდგომში – ამჟამინდელი მმართველი პარტიის, „ქართული ოცნების“ (ქო) ხელისუფლების ძალადობრივი შეცვლის მცდელობებში ადანაშაულებენ.

ამ საქმეზე მოსმენები საკონსტიტუციო სასამართლოში 2026 წლის 21 ოქტომბერს დაიწყო. სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაში, ამ პარტიების რეგისტრაცია გაუქმდება, ხოლო მათ წარმომადგენლებს პოლიტიკური და სახელმწიფო თანამდებობების დაკავება აეკრძალებათ. საბოლოო გადაწყვეტილება, რომელიც გასაჩივრებას არ ექვემდებარება, სასამართლომ 2027 წლის ივნისამდე უნდა გამოიტანოს.

 

რუსოფობია, ევროფობია და დიქტატურა ერთდროულად?!

სოციალური ქსელების ქართული სეგმენტის ანალიზი ცხადყოფს, რომ პუბლიკაციებმა საქართველოში პოლიტიკური პარტიების აკრძალვის მიზანშეწონილობის შესახებ („უფლება სიმართლეზე“, „როცა ჯაჭვი წყდება“) მოსალოდნელი საზოგადოებრივი რეზონანსი გამოიწვია. საქართველოს მოქალაქეები, რომლებსაც საინფორმაციო სივრცეში ჟურნალისტების ნიღბით შემოჭრილმა გაუნათლებელმა ენაბლუ ბლოგერებმა YouTube-სა და Facebook-ზე ტოტალურ რუსოფობიაში დასდეს ბრალი, სრულად დამეთანხმნენ და ვრცელ კომენტარებში მოუწოდეს ჩემი პუბლიკაციების გაცნობისკენ, რათა სიმართლე ქართველ ახალგაზრდობამდეც მივიდეს და აიხსნას – რატომ არის აუცილებელი რუსეთთან ურთიერთობების მოგვარება (რუსულ მედიას, რომელიც დაინტერესებულია ობიექტური ინფორმაციის გავრცელებით რუსების მიმართ ქართველთა აბსოლუტური უმრავლესობის დამოკიდებულების შესახებ, და არა ანგაჟირებული პოლიტიკოსებისა და ქართული წარმოშობის უცხოელი აგენტების განცხადებებით, მარტივად შეუძლია შეაგროვოს, თარგმნოს და გამოაქვეყნოს ეს კომენტარები).

მნიშვნელოვანია, რომ ჩემი ორივე პუბლიკაცია რუსულმა მედიამ გადაბეჭდა, რადგან ზემოხსენებულ ბლოგერი-პროვოკატორებს თავიანთ სადეზინფორმაციო ოპუსებში შეცდომაში შეჰყავთ რუსი მკითხველი – თითქოს საქართველოში კრძალავენ პროდასავლურ ოპოზიციას და ამავდროულად მიმდინარეობს დევნა „პრორუსი“ და „პროქართველი პატრიოტების“ მიმართ, „ავტორიტარული რეჟიმი გარდაიქმნა დიქტატურად“ და ა.შ.

რუსების მზარდი ინტერესი საქართველოს მიმართ აშკარა და გასაგებია, ხოლო ინტერნეტსა და ხელოვნურ ინტელექტს შეუძლია როგორც ინფორმირება, ისე დეზინფორმირება. ამიტომ დღეს მინდა „ქართული სამზარეულოს“ კარგად მცოდნე აუდიტორიის ყურადღებაც მივაქციო იმ ფაქტს, რომ „ქართული ოცნება“ არ გაგიჟებულა, რომ ყველა ზედიზედ აკრძალოს – „მარჯვნივაც“ და „მარცხნივაც“, პროდასავლურებიც და პრორუსებიც, ნაციონალებიც და ნაციონალისტებიც, უცხოელი აგენტებიც და პატრიოტებიც! და თუ შეიძლება რაიმეთი ვუსაყვედუროთ მის ლიდერს, ბიძინა ივანიშვილს, ესაა ქვეყანაში დემოკრატიის გადაჭარბება.

 

რას იწვევს დემოკრატიის სიჭარბე

2003 წლის 22-დან 23 ნოემბრის ღამეს, როდესაც „ვარდების რევოლუციის“ შედეგები საბოლოოდ გაფორმდა, ედუარდ შევარდნაძის კრწანისის რეზიდენციიდან პირდაპირ სახლში წავედი, რესტორანში წასვლაზე მეგობრების დაჟინებული თხოვნის მიუხედავად. „ტირილია საჭირო და არა ზეიმი! სააკაშვილი აფხაზეთს კი არ დააბრუნებს, არამედ საბოლოოდ დაკარგავს მას!“ – ვუთხარი მათ. 5 წლის შემდეგ კი მათგან ყველაზე წესიერებმა დამირეკეს და აღიარეს, რომ მართალი ვიყავი (ზოგიერთებისგან განსხვავებით, მობილურის ნომრებს, პოლიტიკურ ორიენტაციასა და მეგობრებს არ ვცვლი).

2013 წლის 5 სექტემბერს უარი ვთქვი დასწრებაზე შსს-ს არქივებიდან სააკაშვილის რეჟიმის დროს უკანონოდ ჩაწერილი 26 ათასი ვიდეო- და აუდიოჩანაწერის შემცველი დისკების განადგურების პროცედურას. მე პირადად განვუცხადე შინაგან საქმეთა მაშინდელ მინისტრს, ირაკლი ღარიბაშვილს, რომელიც სპეციალური კომისიის თავმჯდომარის რანგში ხელმძღვანელობდა პროცესს, რომ იგი დიდ შეცდომას უშვებდა იმ რეჟიმის დანაშაულებების მტკიცებულებათა განადგურებით, რომლის წარმომადგენლებიც თავს ჯერ კიდევ შეგვახსენებენ. საქართველოში სახელმწიფო გადატრიალების 6-მა მცდელობამ და დღევანდელმა პროცესმა საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოში დაადასტურა, რომ ამჯერადაც მართალი აღმოვჩნდი.

2018 წლის 16 დეკემბერს უარი ვთქვი წერილობით მოწვევაზე, დავსწრებოდი პრეზიდენტ სალომე ზურაბიშვილის პომპეზურ ინაუგურაციას თელავში. „საქინფორმში“ გამოქვეყნებულ წერილში განვაცხადე, რომ ჩემთვის მიუღებელია ხალხის ფულით გამართული ასეთი ძვირადღირებული თეატრალიზებული სანახაობა, მიუღებელია ბევრი მიწვეული სტუმარი (რომელთაგან ზოგიერთი დღეს ციხეშია), ხოლო მთავარი – მიუღებელია თავად ზურაბიშვილის ფიგურა, რომელიც საქართველოს მტერია, ისევე როგორც მისი წინაპრები – მენშევიკები, რომლებიც თანამშრომლობდნენ ფაშისტებთან და ბანდერელებთან. მადამ Made in France-ის მიერ ჩადენილი არაერთი ღალატი თავისი ისტორიული სამშობლოს – საქართველოს მიმართ, რომელსაც იგი ეიფელის კოშკის სიმაღლიდან უყურებს და სძულს, ისევე როგორც ყველაფერი ქართული, დღემდე გრძელდება..

დღეს, როდესაც უკრაინის მოქალაქე, რუსთავის ციხის პატიმარი სააკაშვილი განსასჯელის სკამიდანაც კი აგინებს „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებას და ამბობს, რომ მალე „დადას უტირებს“ მას და სახეს განავალში ამოუსვამს;

– როდესაც ევროკავშირის ხელმძღვანელობაში და უკრაინაში სურთ, მეტიც – დარწმუნებულნი არიან სააკაშვილის დაბრუნებაში საქართველოს ხელისუფლების სათავეში, რასაც ხელს უწყობენ მოლოტოვის კოქტეილებიანი პროტესტებისა და სახელმწიფო გადატრიალებების დაფინანსებით;

– როდესაც გუნდი, რომელმაც დაკარგა საქართველოს 20 პროცენტი და მშობლიური სახლები წაართვა მის 250 ათასზე მეტ მოქალაქეს, აწამა და მოკლა ათასობით თანამოქალაქე, კვლავ მიისწრაფვის ხელისუფლებისკენ, ისევე როგორც მთელი ამორალურად რადიკალური ოპოზიცია – პარტიები, არასამთავრობო ორგანიზაციები, მედია და სხვა უცხოელი აგენტები, რომლებიც ენმ-სთან ერთ იდეოლოგიურ პლატფორმაზე დგანან,

 

ვაცხადებ, რომ პროცესი საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოში შეცდომაა!

რად გვინდა საკონსტიტუციო სასამართლო, როცა არსებობს სისხლის სამართლის კოდექსი?! საინფორმაციო ცნობაში ზემოთ ჩამოთვლილი პოლიტიკური პარტიების ყველა ლიდერი არის სისხლის სამართლის დამნაშავე, კოლაბორაციონისტი, სამშობლოს მოღალატე, პროვოკატორი, ჯაშუში, უცხოური გავლენის აგენტი, დივერსანტი, ქურდი და მამაძაღლი, რომლებმაც ჩაიდინეს ყოველგვარი დანაშაული საქართველოსა და ქართველი ხალხის წინაშე, სისხლის სამართლის დანაშაულიდან დაწყებული ადმინისტრაციულით დამთავრებული! ყველა მათგანი უკვე იყო გასამართლებული ქართული სასამართლოს მიერ სხვადასხვა მუხლით; ზოგი ციხეში იხდის სასჯელს, ზოგი კი ევროპაში ემალება მართლმსაჯულებას; ყველამ მიიღო მილიონები სხვა ქვეყნებიდან და მოწამლა ჩვენი მომავალი – ქართველი ახალგაზრდობა! ამისთვის სიკვდილით დასჯაა საჭირო, ხოლო მისი არარსებობის პირობებში – სამუდამო პატიმრობა, და არა პარტიების რეგისტრაციის გაუქმება და მათი ლიდერებისთვის სახელმწიფო და პოლიტიკური თანამდებობების დაკავების აკრძალვა!

აი, რას იწვევს დემოკრატიის სიჭარბე: დღეს სასამართლოში ნაცვლად იმისა, რომ თავი იმართლონ, ბოდიში მოიხადონ და მადლობა გადაუხადონ ბიძინა ივანიშვილსა და „ქართულ ოცნებას“ მიცემული შესაძლებლობისა და დემოკრატიისთვის, ისინი პოლიტიკურ სიტყვებს წარმოთქვამენ, იღებენ რა მაგალითს თავიანთი კერპისა და პატრონის, სააკაშვილისგან, და ცდილობენ ხელისუფლებაზე შეტევაზე გადასვლას! მაგრამ მათ არ ესმით, რომ ბიძინა ივანიშვილმა ეს პანოპტიკუმი სპეციალურად მოაწყო – მისცა მათ თავისუფალი ტრიბუნა სასამართლოში, რათა ქართველმა ხალხმა, ამომრჩეველმა, კიდევ ერთხელ დაინახოს და დარწმუნდეს – ვის ირჩევდნენ, რა არარაობებს აძლევდნენ ხმას და რომ ურჩხულები სულაც არ შეცვლილან, არაფერი მოუნანიებიათ და, მიეცემათ თუ არა შესაძლებლობა, კვლავ დაიწყებენ საქართველოს მოქალაქეების ხოცვას, ქვეყნის ძარცვასა და მისი მიწების გაყიდვას!“

 

„ხუთეულის“ აკრძალვა – სტაბილური საქართველოსკენ მიმავალი გზა

აუცილებლად მიმაჩნია დაზუსტება, რომ საუბარია არა ხუთ პარტიაზე, როგორც ამას წერს ყველა მედია, რომელიც დაუფიქრებლად იმეორებს ქართული ტელეკომპანიების შტამპებს, არამედ სამ პოლიტიკურ გაერთიანებაზე, რომელთაგან თითოეულში შედის ორი ან მეტი პარტია, ასევე ორ პარტიაზე (იხ. ზემოთ – №№ 4,5). ეს – დე-იურე, ხოლო დე-ფაქტო ეს არის ერთი პარტია სააკაშვილის მეთაურობით, რადგან დანარჩენებს ელექტორატი არ ჰყავთ, რაც დაადასტურა ამერიკული ინსტიტუტის, IRI-ის კვლევამ.

სააკაშვილის რეჟიმის თანამშრომლები, იქნებოდნენ ეს სახელმწიფო სტრუქტურების (მათ შორის – ძალოვანი) თუ ბიზნესის წარმომადგენლები, წარმატებით პორტირდნენ ენმ-დან „ქართული ოცნების“ ფრთის ქვეშ, გადაიხადეს რა „საწევრო“ და „დადეს რა ერთგულების ფიცი საფლავამდე“. მათ არ ჩამოვთვლი, რათა არ ეწყინოთ მათ, ვინც პატიოსნად ემსახურება ახალ ხელისუფლებას.

სხვებმა ენმ-ის ბაზაზე შექმნეს სატელიტური პარტიები (გვარამია, ჯაფარიძე, ბოკერია, ხოშტარია და სხვ.), აიღეს რა შეიარაღებაში იმ ბიზნესკომპანიების პრაქტიკა, რომლებსაც გაკოტრების გამო, კაპიტალის ნარჩენების გადასარჩენად, შლიან რამდენიმე მცირე ფიქტიურ კომპანიად.

ამჟამინდელი ოპოზიციონერების მესამე ნაწილი თავდაპირველად თანამშრომლობდა ახალ ხელისუფლებასთან და მიიღო ამ თანამშრომლობიდან დიდი ფინანსური და პოლიტიკური დივიდენდები, მაგრამ მოღონიერდნენ რა და დაეუფლნენ რა სრულიად საიდუმლო ინფორმაციას, რომელიც მათთვის ხელმისაწვდომი გახდა პრემიერ-მინისტრის, პარლამენტის თავმჯდომარის, თავდაცვის, შინაგან საქმეთა მინისტრებისა და სახელმწიფო უსაფრთხოების სისტემაში სამსახურის პერიოდში, შექმნეს თავიანთი ოპოზიციური პარტიები ან შევიდნენ თანამოაზრეების ოპოზიციური პარტიების ხელმძღვანელობაში (გახარია, ხაზარაძე, უსუფაშვილი მეუღლესთან ერთად და სხვ.).

თავად სააკაშვილის ენმ, შესული რა ალიანსში ვაშაძის „სტრატეგია აღმაშენებელთან“, რჩება ერთადერთ პოლიტიკურ ძალად, რომელსაც ინერციით ყოფილი ამომრჩევლის თუნდაც რაღაც ნაწილი შემორჩა.

ვფიქრობ, არ არის იმის ახსნის საჭიროება, რომ საქართველოს სტაბილურობისკენ მიმავალი გზა გადის ამ ძირგამომთხრელი ანტიეროვნული და ანტისახელმწიფოებრივი ძალების, ასევე მათი ტელეკომპანიების აკრძალვაზე, რასაც საქართველოს მოსახლეობა ისევე მშვიდად„გადაიტანს“, როგორც მთავარი მათგანის – „მთავარი არხის“ დახურვას, რომელიც საქართველოს მოქალაქეებს დიდი ხანია დაავიწყდათ. დაივიწყებენ მის ყოფილ შეფს, გვარამიასაც.

 

პოლიტიკური მაწანწალები

დასასრულს, არ შემიძლია არ ვახსენო ობივატელები, რომლებიც სააკაშვილის რეჟიმის დროს თვალის აწევასა და სიტყვის თქმასაც ვერ ბედავდნენ, მაგრამ 2012 წლის შემდეგ, ახალი ხელისუფლების მიერ მოტანილი თავისუფლებით გაბრუებულებმა, გადაწყვიტეს პოლიტიკაში წასვლა. პოლიტიკოსების, საზოგადო მოღვაწეებისა და ჟურნალისტების ლეგენდის ქვეშ ლეგალიზებაში მათ, სხვათა შორის, გარე ძალები დაეხმარნენ. ამ უმეცრებმა მოირგეს რუსეთთან ურთიერთობების აღდგენის მომგებიანი თემა, მაგრამ ქართულმა საზოგადოებამ ისინი არ მიიღო მათი უსახურობისა და საეჭვო ბექგრაუნდის გამო.

სოროსის ფონდგამოვლილ დასავლეთის გავლენის აგენტებს შეჰფერით ამჟამინდელი ხელისუფლების კრიტიკა, მისი დამხობა მათთვის ეგზისტენციალური, გადარჩენის, კარიერისა და კეთილდღეობის საკითხია, რაზეც მეტყველებს ზემოხსენებული პროცესი საკონსტიტუციო სასამართლოში. მაგრამ ქართული საზოგადოება მყისიერად აღაშფოთა ახლადგამომცხვარი „რუსოფილების“ სიყალბემ, რომლებიც საკუთარი შინაურული არხებით ატირაჟირებენ ფალსიფიკაციებსა და მისტიფიკაციებს საქართველოში არსებულ სიტუაციაზე. დილეტანტები, რომლებიც რუსეთში საკუთარ თავს პოზიციონირებენ როგორც სააკაშვილის რეჟიმის წინააღმდეგ მებრძოლები (რომელსაც სინამდვილეში თავად ემსახურებოდნენ), დიქტატურაში ადანაშაულებენ იმ რეჟიმის დამამხობელ „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებას, რაც არის არა პარადოქსი, არამედ პროვოკაცია იმ ფონზე, როდესაც მოსკოვსა და თბილისს შორის ამინდი იწმინდება.

ფსევდო-პრორუსი ბომჟები აკრიტიკებენ „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებას, რომელმაც მათ, სააკაშვილის რეჟიმის მიერ დისკვალიფიცირებულ არშემდგარ ბოღმიანებს, ცხოვრებისა და ფულის შოვნის საშუალება მისცა; ფსევდო-პრორუსი პოლიტიკური მაწანწალები რეპრესიებში ადანაშაულებენ ბიძინა ივანიშვილის მმართველ პარტიას, რომელმაც აღადგინა სავაჭრო-ეკონომიკური ურთიერთობები რუსეთთან და დანიშნა პრემიერის სპეციალური წარმომადგენელი რფ-სთან ურთიერთობების დარეგულირების საკითხებში (ბოლო დროიდან – უკვე საგარეო საქმეთა მინისტრის პირველი მოადგილის დონეზე). ვითომ პრორუსი „მოღვაწეები“ რუსებს შორის თესავენ ჭორებს, რომ საქართველოში ტოტალური რუსოფობიაა, რაც სხვა არაფერია, თუ არა დივერსია, საბოტაჟი და ეროვნული უსაფრთხოების საფრთხე, მიმართული იმისკენ, რომ გადაარწმუნონ რუსები საქართველოს სტუმრობაზე; გადაარწმუნონ რუსები ქართული საექსპორტო პროდუქტების ყიდვაზე; შეწყვიტონ ავიამიმოსვლა და აღადგინონ სავიზო რეჟიმი რუსეთსა და საქართველოს შორის. რუს ტურისტებსა და ქართული ღვინისა და მინერალური წყლების ექსპორტს, აღარაფერს ვამბობ რუსულ იმპორტზე, მილიარდობით დოლარი მოაქვს საქართველოს სახელმწიფო ბიუჯეტისა და ქართული ბიზნესისთვის, ტურისტულ სფეროში დასაქმებული რიგითი მოქალაქეებისთვის, რის გამოც საქართველოს, მის მოქალაქეებს, პოლიტიკურის გარდა, გამოუსწორებელი მატერიალური ზიანი მიადგება.

ვუბრუნდები იმას, რითაც დავიწყე ეს პუბლიკაცია: რატომ უკეთებენ პროვოკატორები ქართულ სინამდვილეს დამახინჯებულ ინტერპრეტაციას, რა აიძულებთ მათ ჩაიდინონ ღალატი სამშობლოს მიმართ? სირცხვილია ამის აღიარება, მაგრამ ამით უბედური გონებაჩლუნგები იმედოვნებენ შეიქმნან „რუსეთის გმირ-პატრიოტთა, მეგობრობის საქმისთვის თავდადებულ მებრძოლთა შარავანდედი, რომლებიც სიცოცხლეს რისკავენ დიქტატორ ივანიშვილის ხელისუფლების პირობებში და უპირისპირდებიან თბილისის ქუჩებში მოხეტიალე ხანჯლიან რუსოფობებს“, რათა გამოსძალონ თავისთვის მეტი „ოცდაათი ვერცხლი“… რუსეთის სიყვარულში მოფიცარნი დაკავებულნი არიან „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებისა და პრემიერ-მინისტრ ირაკლი კობახიძის მიმართ „შავი“ პიარით, რომელმაც საქართველოში რუსოფობიასთან ბრძოლა სახელმწიფო პოლიტიკის რანგში აიყვანა და ქართველ პოლიტიკოსთაგან პირველმა ღიად განაცხადა გეორგიევსკის ტრაქტატის უალტერნატივობის შესახებ იმ ისტორიულ მომენტში.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, თბილისიც და მოსკოვიც მომავალში ორმაგად ყურადღებით უნდა იყვნენ სხვადასხვა „მოხალისისა“ და ჰიპერაქტიური მოხეტიალე ავანტიურისტის საქმიანობის მიმართ.

   არნო ხიდირბეგიშვილი,
ქართული საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტო „საქინფორმის“ გენერალური დირექტორი და მთავარი რედაქტორი, უსაფრთხოების, სტრატეგიული ანალიზისა და საინფორმაციო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორი

2026 წლის 29 ოქტომბერი,
საქართველო, თბილისი