არნო ხიდირბეგიშვილი: როგორ გადაიკვეთა საქართველოში ბაქოს, ერევნის, მოსკოვისა და ვაშინგტონის ინტერესები და რატომ არ ჰყავს ბადალი ბიძინა ივანიშვილს

თბილისში შემოვიდა ორი პრეზიდენტის – დონალდ ტრამპის (ჰოლდინგი „The Trump Organization“) და ილჰამ ალიევის (ჰოლდინგი „Pasha Holding“) საოჯახო ბიზნესი. დედაქალაქის სხვადასხვა ცენტრალურ რაიონში განლაგებული მრავალფუნქციური ინოვაციური კომპლექსები „Downtown Tbilisi“ „Trump Tower Tbilisi“-ითა და სასტუმრო „Le Meridien Tbilisi“-ით ცხადყოფს აშშ-ისა და აზერბაიჯანის მყარ ინტერესსა და გრძელვადიან ზრახვებს საქართველოში (შესაბამისად, ფრანჩაიზერების „The Trump Organization“ და „Marriott International“: პირველ შემთხვევაში ქართველი დეველოპერების წილობრივი მონაწილეობით, ხოლო მეორეში – მათ გარეშე).

თუ ზემოთქმულს დავუმატებთ იმას, რომ სომეხი ბიზნესმენის, კარენ საფარიანის ჰოლდინგმა „Arins Group“, რომელიც სომხეთში უმსხვილეს საბანკო ქსელს აკონტროლებს, საქართველოში შეიძინა სასტუმრო „The Biltmore Tbilisi“ და „TeraBank“, და ასევე გავითვალისწინებთ რუსეთის ფედერაციის მყარ დაინტერესებას საქართველოსთან დიპლომატიური ურთიერთობების აღდგენით თანმიმდევრულად მზარდი რუსულ-ქართული სავაჭრო-ეკონომიკური და სატრანსპორტო-ლოგისტიკური კავშირების ფონზე, შეგვიძლია დავასკვნათ:

საქართველო ერთდროულად იმყოფება აშშ-ის, აზერბაიჯანის, სომხეთისა და რუსეთის სტრატეგიული ინტერესების ზონაში, რაზეც მგრძნობიარედ რეაგირებს ამერიკული, აზერბაიჯანული, სომხური და რუსული ბიზნესი. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ აშშ, აზერბაიჯანი, სომხეთი და რუსეთი დაინტერესებულნი არიან მშვიდობითა და სტაბილურობით საქართველოში, რომელთანაც დაკავშირებულია მათი პერსპექტიული პროექტები. მშვიდობა და სტაბილურობა კი, თავის მხრივ, განუყოფლადაა დაკავშირებული საქართველოში მმართველი პარტია „ქართული ოცნების“, პირადად მისი დამფუძნებლისა და ლიდერის, ბიზნესმენ ბიძინა ივანიშვილის საგარეო და საშინაო პოლიტიკასთან. სწორედ ამიტომ, ამ ხელისუფლების ალტერნატივა დღეს არ არსებობს.

 

„ევროპის მოტაცება“

ძნელი შესამჩნევი არ არის, რომ ზემოთ ჩამოთვლილი ოთხი ქვეყნიდან სამი, ანუ აზერბაიჯანი, სომხეთი და რუსეთი, რეგიონული აქტორები არიან და საქართველოს ესაზღვრებიან. რაც შეეხება ამერიკას: მას შემდეგ, რაც პრეზიდენტი გახდა ტრამპი, რომელმაც ალიევი და ფაშინიანი შეარიგა, აშშ სამხრეთ კავკასიის მიმართ ბიზნეს-ინტერესს იჩენს: სატრანზიტო სატრანსპორტო-ლოგისტიკური სისტემის, ნედლეულის, ენერგორესურსებისა და გეოპოლიტიკური ინტერესების სხვა შემადგენელი ნაწილების მიმართ, რომლებსაც ტრამპი მომგებიანი გარიგების დადების შესაძლებლობის თვალსაზრისით აფასებს.

მაგრამ რა შუაშია აქ ევროპა?! ახლავე გიამბობთ.

საქართველოზე გადის შუა დერეფანი, რომელიც ჩინეთსა და ცენტრალურ აზიას ევროპასთან აკავშირებს („Middle Corridor“ და ევროპული მარშრუტი E-60, როგორც მისი განუყოფელი ნაწილი, რომლის მშენებლობასაც, ADB-სა და World Bank-თან ერთად, ევროპის საინვესტიციო ბანკი – EIB აფინანსებს); საქართველოზე გადის ენერგეტიკული მაგისტრალები, რომლებიც ევროპას კასპიის ნახშირწყალბადებს აწვდის; საქართველო მდიდარია მტკნარი წყლითა და მანგანუმით, როგორც აზერბაიჯანი – ნავთობითა და გაზით, და ასევე, ოქროთი და იშვიათ მიწათა ლითონებით, როგორც სომხეთი. სწორედ ამიტომ, ევროკავშირი და დიდი ბრიტანეთი არ ტოვებენ მცდელობებს, რომ თბილისში მარიონეტული ხელისუფლება დასვან, ერევანი სრულ კონტროლზე აიყვანონ და ბაქოში ხელისუფლება შეარყიონ.

აი, რაში მდგომარეობს ევროპის მერკანტილური ინტერესები სამხრეთ კავკასიასთან მიმართებაში და სულაც არა დემოკრატიის იდეალების დანერგვაში! ევროპა არ არის დაინტერესებული საქართველოში მშვიდობითა და სტაბილურობით; ასე იყო ერთი საუკუნის წინაც, სამხრეთ კავკასიაში ევროპული ინტერვენციის დროს. ხოლო ისტორია ქალწული ევროპის მოტაცების შესახებ – მხოლოდ ლამაზი მითია…

   სრული სიცხადისთვის დავამატებ, რომ ქართული მიმართულების ალტერნატიულ „ტრამპის მარშრუტზე საერთაშორისო მშვიდობისა და კეთილდღეობისთვის“ (Trump Route for International Peace and Prosperity, TRIPP) ბრიუსელი განსაკუთრებულ იმედებს არ ამყარებს: თუნდაც 45-კილომეტრიანი ზანგეზურის დერეფანი ექსპლუატაციაში დროულად შევიდეს, ის თურქეთში მიდის – თურქეთში, რომელსაც ბრიუსელი გასული საუკუნის ბოლოდან კანდიდატად ამყოფებდა, სანამ სულ ახლახან თავად ანკარამ არ დაკარგა ყოველგვარი ინტერესი EU-წევრობის მიმართ. ხოლო საქართველოს პორტებიდან პირდაპირ ევროპაში მოხვედრაა შესაძლებელი, თურქეთის ავლით: ფოთის პორტიდან საბორნე გადასასვლელით კონსტანცას პორტში (რუმინეთი); ბათუმის პორტიდან – ბურგასისა და ვარნას პორტებში (ბულგარეთი), რომ არაფერი ვთქვათ ანაკლიის პორტის შესაძლებლობებზე მშენებლობის დასრულების შემდეგ.

   ასევე მიმაჩნია, რომ სამხრეთ კავკასიაში ყველა საზღვრის დელიმიტაციის შემდეგაც კი, საქართველოს გავლით რუსეთიდან სომხეთში მიმავალი მარშრუტი თავის დატვირთვას არ დაკარგავს. დავამატებ, რომ ერთმანეთთან და მეზობლებთან კონფლიქტების გამო, სამხრეთ კავკასიის სამი რესპუბლიკა განაგრძობს იმ საზღვრებით სარგებლობას, რომლებიც მათ სსრკ-სგან მემკვიდრეობით ერგოთ. საქართველოს, სომხეთსა და აზერბაიჯანს საზღვრები სრულად აქვთ დელიმიტირებული მხოლოდ თურქეთთან, სომხეთის შემთხვევაში – ასევე ირანთან, ხოლო აზერბაიჯანს, თურქეთისა და ირანის გარდა, რუსეთთან. რესპუბლიკებს შორის საზღვრები ამჟამად დელიმიტაცია-დემარკაციის პროცესშია.

 

როგორ დაგვიჭირა მხარი ალიევმა

მიუხედავად საღად მოაზროვნე ევროპარლამენტარების გახშირებული გამოსვლებისა, რომლებიც ევროკავშირის ხელმძღვანელობას ამხელენ; მიუხედავად ევროკავშირის წამყვანი ქვეყნების პოლიტიკური რეჟიმების მოახლოვებული კოლაფსისა, რომლებიც ვერ მოასწრებენ რუსეთზე დარტყმას და ვერ მოესწრებიან ალიევის დამხობას, არ წყდება ევროპარლამენტის ანტიქართული რეზოლუციები, ახლახან კი ბრიუსელიდან საქართველოს აუკრძალეს კონტაქტები არა მხოლოდ რუსეთთან, არამედ ამერიკასთანაც. ასევე, საქართველოში სტარტი მიეცა ოპოზიციის ტრენინგებს რიგით მეექვსე სახელმწიფო გადატრიალების მოსამზადებლად. გრძელდება რუსოფობიური კამპანია რუსი ტურისტების წინააღმდეგ, რომლებიც, აზერბაიჯანელ და სომეხ ტურისტებთან ერთად, საქართველოს სახელმწიფო ხაზინის შევსების უმნიშვნელოვანეს წყაროს წარმოადგენენ. ძალაში რჩება სანქციები საქართველოს პოლიტიკური ლიდერის ბიძინა ივანიშვილისა და სხვა თანამდებობის პირების წინააღმდეგ. ამ დროს სრულიად დროულად გაჟღერდა აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ილჰამ ალიევის ბოლოდროინდელი განცხადება, რომელმაც მკაცრად გააკრიტიკა ევროპარლამენტი და მას „კორუმპირებულთა ბუდე“ უწოდა.

„ამას სრული პასუხისმგებლობით ვამბობ: ევროპარლამენტი არის კორუმპირებულთა ბუდე!“, – განაცხადა ალიევმა გასულ სამშაბათს, 15 სექტემბერს, როდესაც ბაქოში თურქული სახელმწიფოების ორგანიზაციის გენერალურ მდივანს ყუბანიჩბეკ ომურალიევს იღებდა. აზერბაიჯანის პრეზიდენტის თქმით, „ევროპარლამენტის ერთ-ერთი ვიცე-პრეზიდენტის, საბერძნეთის წარმომადგენლის (ევა კაილი, რომელიც 2022 წლის დეკემბერში კორუფციის ბრალდებით დააკავეს – რედ.) სახლში ამოიღეს მილიონობით დოლარით სავსე ჩემოდნები, მაგრამ ეს ყველაფერი მიჩქმალეს“.

ილჰამ ალიევმა ხაზგასმით აღნიშნა, რომ რაც უფრო ძლიერდება აზერბაიჯანი და სრულად იყენებს თავის პოტენციალს, დასავლეთში რესპუბლიკის წინააღმდეგ კვლავ იშლება „ბინძური მედიაკამპანია“: „ჩვენ გვაშავებენ, აზერბაიჯანზე ყოველდღიურად ქვეყნდება სტატიები, რომლებიც სავსეა სიცრუით, ინსინუაციებითა და ცილისწამებით!“.

როგორც ხედავთ, ორი ქვეყანა – ერთი სტრატეგია: როგორც აზერბაიჯანის, ისე საქართველოს წინააღმდეგ. ევროპის მხილებით, რომელმაც თურმე უმანკო სულაც არ ყოფილა, აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა საქართველოს მხარი უნებურად დაუჭირა.

შეგახსენებთ, რომ ევროკავშირმა ოფიციალურად გამოაცხადა საქართველოს ინტეგრაციის პროცესის შეჩერების შესახებ 2024 წლის ივლისში, რის შესახებაც ქვეყანაში ევროკავშირის ელჩმა პაველ ჰერჩინსკიმ განაცხადა – გასულ კვირას ოპოზიციისთვის გამართული ტრენინგისა და თბილისში ბოლოდროინდელი საპროტესტო მიტინგების აქტიურმა მონაწილემ. ხოლო 2026 წლის მაისში აზერბაიჯანის მილი მეჯლისმა ევროპარლამენტთან თანამშრომლობა ყველა მიმართულებით შეაჩერა „სომხეთში დემოკრატიული მდგრადობის მხარდაჭერის“ რეზოლუციის მიღების შემდეგ. შესაბამისი დადგენილება პარლამენტის სხდომაზე დაამტკიცეს. ამავდროულად, მეჯლისმა გადაწყვიტა შეწყვიტოს მონაწილეობა ევროკავშირი-აზერბაიჯანის საპარლამენტო თანამშრომლობის კომიტეტში და დაიწყოს საპარლამენტო ასამბლეა „ევრონესტში“ წევრობის შეჩერების პროცედურა. ბაქოში განაცხადეს, რომ „ევროპარლამენტის დესტრუქციული პოზიცია ამ სტრუქტურასთან ორმხრივი და მრავალმხრივი თანამშრომლობის განვითარების მთავარ დაბრკოლებად იქცა“. დადგენილებაში ასევე მითითებულია, რომ ევროპარლამენტის ქმედებები ხელს უშლის რეგიონში გრძელვადიანი მშვიდობის მიღწევისკენ მიმართულ ნაბიჯებს და მიზნად ისახავს მცდელობას, „კვლავ აქციოს იგი კონფლიქტის კერად, წააქეზოს რა რევანშისტული ძალები“. „ეს ყველაფერი აზრს უკარგავს ევროპარლამენტთან თანამშრომლობას“, — ნათქვამია დოკუმენტში.

აი, ასეთი კავკასიური პასუხი ბრიუსელს! აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ზემოხსენებული სიტყვების დასამატებლად, რომელმაც გაიხსენა ისტორია კორუმპირებული უმაღლესი რანგის ევროპელი ჩინოვნიკის — ევროპარლამენტის ვიცე-პრეზიდენტ ევა კაილის შესახებ, რომლის სახლშიც მილიონობით დოლარიანი ჩემოდნები იპოვეს, თავად ის კი დააკავეს, მაგრამ გამოუშვეს და სკანდალი მიჩქმალეს, შეგახსენებთ:

– როგორ მიჩქმალეს კორუფციული სკანდალი ევროკავშირის უმაღლეს წარმომადგენელთან საგარეო საქმეთა და უსაფრთხოების პოლიტიკის საკითხებში ფედერიკა მოგერინისთან დაკავშირებით, რომელიც თაღლითობის, შესყიდვების სფეროში კორუფციისა და პროფესიული საიდუმლოების გამჟღავნების ბრალდებით დააკავეს ევროპის კოლეჯის (College of Europe, ევროპელი დიპლომატების „სამჭედლო“) რექტორობის დროს. ამავე საქმეზე, მოგერინის გარდა, ბელგიის პოლიციამ დააკავა სტეფანო სანინო – ევროკავშირის საგარეო ქმედებათა გენერალური დირექტორატის ხელმძღვანელი ახლო აღმოსავლეთის, ჩრდილოეთ აფრიკისა და სპარსეთის ყურის მიმართულებით;

– როგორ მიჩქმალეს კიდევ ერთი კორუფციული სუპერ-სკანდალი, როდესაც ევროპულმა მართლმსაჯულების სასამართლომ ევროკომისიის ხელმძღვანელი ურსულა ფონ დერ ლაიენი 2021-2023 წლებში COVID-19-ის საწინააღმდეგო ვაქცინების შესყიდვის კონტრაქტების შესახებ ინფორმაციის დამალვაში პასუხისმგებლად ცნო. ფონ დერ ლაიენის წინააღმდეგ ბრალდებები ამერიკულმა გაზეთმა „The New York Times“-მა 2023 წელს წამოაყენა. გავლენიანი გამოცემა ამტკიცებდა, რომ ევროკომისიის ხელმძღვანელმა დაუსაბუთებლად თქვა უარი იმ SMS-ების გამოქვეყნებაზე, რომლებშიც მან კომპანია Pfizer-ის ხელმძღვანელ ალბერტ ბურლასთან ევროკავშირისთვის 30 მილიარდ ევროზე მეტი ღირებულების ვაქცინების შესყიდვის კონტრაქტების პირობები შეათანხმა.

რიტორიკული კითხვა: რატომ არის, რომ ევროპული საბჭოს პრეზიდენტის, ანტონიუ კოშტას გარდა (რომელიც არაფერს წყვეტს), ევროკავშირის ყველა დანარჩენი ხელმძღვანელი ქალია? ევროკომისიის პრეზიდენტი ურსულა ფონ დერ ლაიენი, ევროპარლამენტის პრეზიდენტი რობერტა მეცოლა და ევროკავშირის უმაღლესი წარმომადგენელი საგარეო საქმეთა და უსაფრთხოების პოლიტიკის საკითხებში კაია კალასი? იმიტომ ხომ არა, რომ სუსტი სქესის წარმომადგენლებს, მამაკაცებთან შედარებით, ყველა დარღვევა უფრო ადვილად შერჩებათ ხოლმე?! თუნდაც ისინი არცთუ ისე ლამაზები და ჭკვიანები იყვნენ, სამაგიეროდ ბევრ მამაკაცზე ძლიერნი, რომლებიც ხშირად ქალებივით იქცევიან…

 

„ვოვაევიჩ, ეს შენ გჭირდება?!“

შევარდნაძის დროს ერთ-ერთი მაღალჩინოსნის, სახელად „ვლადიმერ“-ის კაბინეტში შესასვლელი კარის თავზე (მაღლა, რომ ვერავინ შეემჩნია) ჭიკარტით მიმაგრებული იყო პატარა ფურცელი, რომელზეც მისივე ხელით ეწერა: „ვოვა, ეს შენ გჭირდება?!“. ყოველ ჯერზე, როდესაც მას რაიმე მაცდურ საქმეს სთავაზობდნენ, ეს მაღალჩინოსანი, გადაწყვეტილების მიღებამდე, მზერას ზემოთ, იმ ფურცლისკენ მიაპყრობდა და ფიქრობდა – რამდენად სჭირდებოდა მას ეს? „ღირს კი ჩიტი ბრდღვნად“ – საკუთარი და მის მიერ დანიშნულთა კეთილდღეობის ფასად, რომლებიც მარცხის შემთხვევაში მასთან ერთად აუცილებლად „რეპრესიებში“ მოჰყვებოდნენ?

დღეს, როდესაც სამხრეთ კავკასიის ორმა ქვეყანამ – საქართველომ და აზერბაიჯანმა, რომლებიც „უფსკრულის პირას მივიდნენ“ და დარწმუნდნენ, რომ ევროკავშირი კავკასიელი ხალხებისთვის უცხო სტიქიაა, რომ ის „კორუმპირებულთა ბუდეა“ და რომ „ცისფერი“ ევროსტანდარტებიდან მიღებული საეჭვო დივიდენდები ქართველებსა და აზერბაიჯანელებს არ აუნაზღაურებს ეროვნულ ინტერესებს, რომელთა გაღებაც აუცილებლად მოუწევთ, გინდება ჰკითხო სომხეთის პრემიერს: „ვოვაევიჩ, ეს შენ გჭირდება?!“.

თუმცა არ გამოვრიცხავ, რომ ერევნის ევრომისწრაფებები მხოლოდ ფარსია, რადგან გულების დამრიგებელ ფაშინიანს, ისევე როგორც შევარდნაძის დროინდელ იმ მაღალჩინოსანს, იუმორის გრძნობა ნამდვილად არ აკლია…

არნო ხიდირბეგიშვილი,
საქართველოს საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტო „საქინფორმის“ გენერალური დირექტორი და მთავარი რედაქტორი, უსაფრთხოების, სტრატეგიული ანალიზისა და საინფორმაციო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორი.

20 სექტემბერი, 2026 წელი
საქართველო, თბილისი