“რუსეთის, სირიის, ირანის და ერაყის წინააღმდეგ ომში საქართველო ისლამური სახელმწიფოს, თურქეთის, საუდის არაბეთის და უკრაინის მხარეს აღმოჩნდება” – არნო ხიდირბეგიშვილი
“In the war against Russia, Syria, Iran and Iraq, Georgia will appear on the side of ISIS, Turkey, Saudi Arabia and Ukraine” – Arno Khidirbegishvili
2016 წლის 23 თებერვალს, საბჭოთა არმიისა და სამხედრო-საზღვაო ფლოტის დღეს, სირიის სამთავრობო ჯარი დათანხმდა დღეიდან საბრძოლო მოქმედებების შეწყვეტას, რუსეთისა და აშშ-ის მიერ შემუშავებული ცეცხლის შეწყვეტის გეგმის შესაბამისად, რომელსაც ოპოზიციის ძალები და ქურთთა რაზმებიც ეთანხმებიან.
მაგრამ ფსონად მეტისმეტად დიდი ფული და ინტერესები დევს, ამიტომ 2-კვირიანი ზავის ამოწურვისას, თუ ის უფრო ადრე არ ჩაიშალა და პენტაგონმა და ცსს-მ “გეგმა ბ” არ აამოქმედეს, ომი გაგრძელდება და სახმელეთო ოპერაციებში თურქეთი, საუდის არაბეთი და, შესაძლებელია, ნატო-ს წევრი ზოგიერთი ქვეყანა ჩაერთვებიან.
მაგრამ ყველაფერზე თანმიმდევრულად ვიმსჯელოთ, მაშ ასე:
2003 წელს ერაყში წარმოიშვა ტერორისტული დაჯგუფება “ალ-კაიდა”, რომელიც 2006 წელს, მსხვილ ტერორისტულ დაჯგუფებასთან “ჯებჰათ ან-ნუსრასთან” და სხვა ისლამისტურ რადიკალურ დაჯგუფებებთან გაერთიანების შემდეგ, ტრანსნაციონალურ წარმონაქმნ “ISIS”-ად (ერაყისა და ლევანტის ისლამური სახელმწიფო) გადაიქცა, რომელმაც მიიტაცა სირიის და ერაყის ნაწილი, აგრეთვე მოქმედებს ლიბიაში, ავღანეთში, პაკისტანში. ეგვიპტეში, იემენში, ნიგერიასა და ზოგიერთ სხვა ქვეყანაში.
ქურთისტანი კი მხარეა თურქეთის სამხრეთში, სირიისა და ერაყის ჩრდილოეთში და ირანის აღმოსავლეთ ნაწილში, რომლის 50-მილიონიან ქურთ მოსახლეობას სურს ამ ტერიტორიის საერთაშორისო აღიარება ქურთთა ნაციონალურ დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ. მაგრამ ეს არ სურს თურქეთს, რომელიც მზად არის, თავისი ჯარი შეიყვანოს ერაყისა და სირიის ჩრდილოეთში, რათა გაანადგუროს ქურთისტანის მუშათა პარტია (PKK) და ქურთების სახალხო თავდაცვის რაზმები (YPG), რომლებიც სირიის პრეზიდენტის ბაშარ ასადის სამთავრობო ჯარების მხარეს იბრძვიან.

აშშ და ევროპა ცდილობენ, თურქეთი რუსეთთან შეჯახებისაგან შეაკავონ, ევროკავშირის ქვეყნების მოსახლეობის უმეტესობას კი, გამოკითხვის თანახმად, მიაჩნია, რომ ჩრდილოატლანტიკური ალიანსი არ უნდა იცავდეს თავის წევრ ქვეყანას, თუ ის ომში ჩაებმება, ანუ ნატო არ დაეხმარება თურქეთს რუსეთთან ომში. აზერბაიჯანმაც უარი თქვა თურქეთის სამხედრო ავანტიურაში მონაწილეობაზე – სირიაში რუსეთის მოკავშირეები ხომ ერაყი და ირანი არიან და წინააღმდეგ შემთხვევაში ირანის პროვინციებში – დასავლეთ აზერბაიჯანში, აღმოსავლეთ აზერბაიჯანში, არდებილში, ზენჯანში, გილანში, ქურთისტანში, ყუმში და თეირანში მცხოვრებმა 30 მილიონმა აზერბაიჯანელმა შესაძლოა, დევნილთა ნაკადით წალეკონ აზერბაიჯანი.
აზერბაიჯანის ჯიბრზე თურქეთი ევრაზიული კავშირის წევრი სომხეთის პროვოცირებასაც კი შეეცადა კავშირის დამყარებაზე და ამისათვის იქ საქართველოს თავდაცვის მინისტრი თინა ხიდაშელი შეაგზავნა, რომელიც მანამდე შობას თბილისში, სომხურ ეკლესიაში შეხვდა. “თურქეთი საქართველოს სტრატეგიული პარტნიორია!” – შოკი მოჰგვარა მან სომხურ გენერალიტეტს ერევანში გამართულ ბრიფინგზე, დახურულ კარს უკან კი სომხეთს შესთავაზა, საქართველოსთვის მიებაძა. ამაზე სომხეთში, ცხადია, უარი თქვეს, მაგრამ დიპლომატიურად მოიქცნენ და საქართველოსთან სამხედრო ხელშეკრულებას ხელი მოაწერეს.
რუსეთის წინააღმდეგ თურქეთთან სტრატეგიულ კავშირს მხოლოდ ორი ქვეყანა დათანხმდა – უკრაინა და საქართველო, და ეს შემთხვევითი არ გახლავთ: უკრაინაში ყველაფერს საქართველოს ექს-პრეზიდენტი – ოდესის ოლქის გუბერნატორი მიხეილ სააკაშვილი მართავს, რომელზეც საქართველოში ძებნაა გამოცხადებული, საქართველოში კი – მისი პოლიტიკური აღზრდილი, თანამებრძოლი და პოლიტიკური კურსის გამგრძელებელი – საქართველოს თავდაცვის მინისტრი თინა ხიდაშელი, რომლის წინაშე ასევე მოჩანს სისხლისსამართლებრივი დევნის პერსპექტივა ქვემოთ ჩამოთვლილი მიზეზების გამო:

საქართველო: საქართველოს თავდაცვის მინისტრ თინა ხიდაშელის თურქეთში კოლეგებთან ვიზიტებისა და თურქეთის სამხედრო ხელმძღვანელობის საპასუხო ვიზიტის შემდეგ, ა.წ. 17 თებერვალს თბილისს თურქეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი ეწვია. მევლუთ ჩავუშოღლუმ მაშინვე განაცხადა საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის მხარდაჭერის შესახებ აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის ჩათვლით, საქართველოს “სტრატეგიული პარტნიორი” უწოდა და 2016 წლის ივლისში ვარშავის ნატოს სამიტზე სრული მხარდაჭერა აღუთქვა.

გადაწყდა, რომ საქართველო და თურქეთი შექმნიან სტრატეგიული თანამშრომლობის საბჭოს, რომლის პირველი შეხვედრა 2016 წლის მარტ-აპრილში გაიმართება და რომელსაც ჩაატარებენ საქართველოს პრემიერ-მინისტრი გიორგი კვირიკაშვილი და თურქეთის პრემიერ-მინისტრი აჰმედ დავუთოღლუ.
საქართველოსა და თურქეთს შორის სამხედრო სფეროში თანამშრომლობის გაღრმავების შესახებ შეთანხმებაზე არაფერს იტყობინებიან, თუმცა, ის შედგა.

მოტივაცია იგივეა, რაც ქართველი სამხედრო მოსამსახურეების ერაყში, ავღანეთსა და ცენტრალურ აფრიკაში გაგზავნისას: „აშშ-ს და ნატო–ს ომში უნდა დავეხმაროთ, რათა საომარი გამოცდილება და „МАР“ მივიღოთ, მერე კი, როცა ნატო–ში მიგვიღებენ, ისინი აფხაზეთის და სამაჩაბლოს დაბრუნებაში დაგვეხმარებიან!“

აი, რატომ მოხსნეს ფოტოები საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საიტიდან, რომლებზეც ასახული იყო თავდაცვის მინისტრის შეხვედრები პანკისის ხეობაში გადმოსაბირებელ პანკისელებთან – რათა შემდგომში ვერ მოხდეს მათი იდენტიფიკაცია, როგორც ქართველი კონტრაქტორებისა, რომლებმაც საქართველოსა და ნატო–ს კრწანისის ერთობლივ ცენტრში გაიარეს მომზადება! ასევე შეუძლებელია პანკისელ ახალგაზრდებთან საქართველოს პრეზიდენტ გიორგი მარგველაშვილის და აშშ-ის ელჩ იან კელის შეხვედრის ამსახველი ფოტოების მოძიება.

მაგრამ სირიაში რომ მოხვდებიან, იბრძოლებენ კი პანკისელები საკუთარი თანასოფლელების წინააღმდეგ, რომლებიც ისლამური სახელმწიფოს მხარეს ომობენ?! არა, ჩრდილოკავკასიელები თავიანთ ძმებს არ ესვრიან და ისინიც მათი გამწვრთნელი ამერიკელების წინააღმდეგ მიაბრუნებენ იარაღს, როგორც ამას წინათ ისლამური სახელმწიფო მოიქცა! მით უფრო, რომ მათი თანამემამულეები – საველე მეთაურები თარხან ბათირაშვილი (აბუ უმარ აშ-შიშანი) და მუსლიმ მარგოშვილი (მუსლიმ აშ-შიშანი) 10-დან 20 ათას დოლარამდე იხდიან, ანუ „ოდნავ მეტს“, ვიდრე ხიდაშელი უხდის ქართველ კონტრაქტორებს.

მაგრამ რისი გულისთვის მიდის თინა ხიდაშელი ასეთ რისკზე?! ბათუმსა და თბილისში ტერაქტების მოწყობა ხომ ბევრად უფრო ადვილია, ვიდრე სტამბოლსა და ანკარაში! ნუთუ თურქებმა იმდენი გადაუხადეს, რომ საკუთარ ხალხს წირავს?!
ამ კითხვაზე პასუხი მარტივი და არაორიგინალურია: შურისძიება! ხიდაშელს, როგორც მანამდე სააკაშვილს, სურს, შური იძიოს ქართველ ხალხზე, რომელიც აბუჩად იგდებს მას და ეჯავრება მისი თანაპარტიელები! ასევე ხიდაშელს სურს, შური იძიოს ნატო-ზე, რომელმაც მას “МАР” არ მისცა, და აიძულოს ჩრდილოატლანტიკური ალიანსი, საქართველო გაწევრების სამოქმედო გეგმის გარეშე მიიღოს – ანუ, აიძულოს ავანტიურაზე წასვლა, როგორც სააკაშვილმა 2008 წლის აგვისტოში!

იენს სტოლტენბერგმა ხომ ჯერ კიდევ გასულ წელს – 2015 წლის 17 აგვისტოს, თბილისში ნატო-ს და საქართველოს სიმბოლური ერთობლივი სასწავლო ცენტრის გახსნისას ურჩია საქართველოს ხელისუფლებას, “არ გაჯიუტებულიყვნენ და არ დაციკლულიყვნენ მხოლოდ გაწევრების სამოქმედო გეგმის მიღებაზე, არამედ ნატო-სთან დაახლოების სხვა შესაძლებელი გზები გამოეძებნათ”. “კი მაგრამ, რატომ? რატომ? რატომ??! – ქვითინებდა მაშინ თინა სტოლტენბერგის მკერდზე მარგველაშვილის ბანკეტზე ავლაბრის რეზიდენციაში, – 2008 წელს ბუქარესტის სამიტზე სააკაშვილს “IPAP”, “ISAF” და “МАР-ზე მეტიც” მისცეს, 2014 წელს უელსის სამიტზე ალასანიამ “ოქროს ბარათი” მიიღო, შევარდნაძესაც კი მისცეს “KFOR” და “პარტნიორობა მშვიდობისათვის”! მე რატომ არაფერს მაძლევთ, ჰა?!” – ჭირვეულად ზლუქუნებდა ტუჩებგაბუშტული ხიდაშელი და სტოლტენბერგის ჟილეტის ღილს აწვალებდა.

საქინფორმის მთავარი რედაქტორი
არნო ხიდირბეგიშვილი
2016 წლის 26 თებერვალი
საქართველო, თბილისი

