„საქართველომ უარი თქვა სააკაშვილის უკრაინისთვის გადაცემაზე“ – არნო ხიდირბეგიშვილის ინტერვიუ NEWS FRONT-ს

ყველამ იხილა „მუნჯი“ კადრები, რომლებზეც ასახულია 5 მაისს ერევანში, ევროპის პოლიტიკური გაერთიანების (EPC) მე-8 სამიტის კულუარებში, საქართველოსა და უკრაინის საგარეო საქმეთა მინისტრების თანდასწრებით, საქართველოს პრემიერ-მინისტრის, ირაკლი კობახიძისა და უკრაინის დე ფაქტო პრეზიდენტის, ვოლოდიმირ ზელენსკის შეხვედრა. თუმცა, მისი შინაარსი საიდუმლოდ რჩებოდა მანამ, სანამ მომდევნო დღეს NEWS FRONT-ის მკითხველისთვის კარგად ნაცნობმა საქინფორმის მთავარმა რედაქტორმა, არნო ხიდირბეგიშვილმა არ განაცხადა, რომ ერთ-ერთი საკითხი, რომელიც ზელენსკიმ კობახიძესთან საუბარში წამოჭრა, იყო მისი მრჩევლის, უკრაინის მოქალაქის, მიხეილ სააკაშვილის გათავისუფლების მოთხოვნა.

   ცნობილი ქართველი ანალიტიკოსის, პუბლიცისტისა და ჟურნალისტის ინფორმაცია სრულად დადასტურდა, თანაც ორჯერ: ჯერ უკრაინული მხარის მიერ 4 დღის შემდეგ, როდესაც 9 მაისს უკრაინის პრეზიდენტის ოფისის ხელმძღვანელის მრჩეველმა მიხაილო პოდოლიაკმა გაიმეორა ზელენსკის მოთხოვნა; ხოლო გასულ პარასკევს, 15 მაისს, საქართველოს პრემიერმა ირაკლი კობახიძემ განაცხადა, რომ უკრაინისთვის სააკაშვილის გადაცემაზე საუბარი სასაცილოა, რადგან ის ქართველია, რომელმაც უკრაინაში დანაშაულების ჩადენამდე დანაშაულები ჩაიდინა საქართველოში და საქართველოს წინააღმდეგ.

   როგორ განვითარდება ამის შემდეგ ურთიერთობები საქართველოსა და უკრაინას შორის? — ამ კითხვით დავიწყეთ ინტერვიუ არნო ხიდირბეგიშვილთან, რომელიც ამავდროულად არის უშიშროების, სტრატეგიული ანალიზისა და საინფორმაციო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორი, ამიტომ, უდავოდ, ფლობს არა მხოლოდ ანალიტიკურ შესაძლებლობებს, არამედ ექსკლუზიურ ინფორმაციას.

   არნო ხიდირბეგიშვილი: რაც უფრო მეტი იცი, მით უფრო ნაკლებად უნდა მოახდინო შენი ინფორმირებულობის დემონსტრირება და გასცე რჩევები მაშინ, როცა ამას არ გთხოვენ. ზოგიერთი თავს ყოვლისმცოდნედ აჩვენებს იმისთვის, რომ წყარომ, საკუთარი კომპეტენტურობის დამტკიცების მიზნით, გასცეს კონფიდენციალური ინფორმაცია, რომლის გამჟღავნებასაც თავდაპირველად არ აპირებდა. ყოველთვის უკიდურესად ყურადღებით უნდა იყო, რათა არცერთი წვრილმანი არ გამოგრჩეს.

თქვენს ყურადღებას გავამახვილებ იმაზე, რომ კულუარებში კობახიძისა და ზელენსკის შეხვედრა მხოლოდ რამდენიმე წუთს გაგრძელდა — საკონფერენციო დარბაზის ფოიეში, ფეხზე, თანაც საუბრობდა ექსკლუზიურად ზელენსკი, ამიტომ მისთვის ოფიციალური და სრულფასოვანი შეხვედრის დარქმევა შეუძლებელია. ყველამ დაინახა, თუ როგორ ლაპარაკობდა სიტყვაუხვი ზელენსკი მისთვის დამახასიათებელ არტისტულ მანერაში, არწმუნებდა ჟესტიკულირებით, მაგრამ არავის, გარდა ბოჭორიშვილისა და სიბიგასი, არ გაუგონია, თუ როგორ აყენებდა იგი პირობას: „დილით“ – სააკაშვილი, „საღამოს“ — ორმხრივად მომგებიანი პარტნიორობა უკრაინასთან, რომელიც ამ შემთხვევაში იღებს ვალდებულებას მოაგვაროს საქართველოს უთანხმოებები ევროკავშირთან.

ზელენსკიმ დაიჩივლა, რომ საქართველოსა და უკრაინას ერთი ბედი აქვთ – ისინი იტანჯებიან რუსული ოკუპაციისგან, ამიტომ თავად ღმერთმა უბრძანა მათ ამიერიდან ერთად ყოფნა, დაივიწყონ რა ამბიციები და წარსული გაუგებრობები, მაგრამ უკრაინის მოქალაქის, სააკაშვილის დახსნა კიევისთვის საერთაშორისო პრესტიჟის საკითხია. ზელენსკიმ, ვიმეორებ, აღნიშნა ეკონომიკური თანამშრომლობის „ბრწყინვალე პერსპექტივები“, დაპირდა, რომ მზად არის გახდეს მედიატორი საქართველოსა და ევროკავშირს შორის, რათა „მოაგვაროს გაუგებრობები საერთო მტრის — რუსეთის ჯინაზე“. ასეთ შუამავლად უკვე გამოვიდა სომხეთის პრემიერი ფაშინიანი, რომელმაც კობახიძე ერევანში მიიწვია.

აუღელვებელ კობახიძეს არ უღალატია თავისი სტილისთვის, არ შეუწყვეტია ზელენსკისთვის საუბარი და მხოლოდ შემსწავლელი მზერით უყურებდა მას პირდაპირ თვალებში, როგორც ფსიქიატრი პაციენტს, რათა გაეგო: ზელენსკი თვალთმაქცობს? მართლა სჯერა რასაც ამბობს, თუ ვერ იგებს რას ითხოვს? ამაზე დაემშვიდობნენ, ხოლო უარყოფითი პასუხი თბილისიდან 10 დღის შემდეგ, 15 მაისს მოჰყვა. თამასა დაწიეს საგარეო საქმეთა მინისტრებს შორის კომუნიკაციის დონემდე, თუმცა ზელენსკის ჟესტი ერევანში ჯგუფური ფოტოს გადაღების დროს, როდესაც ის უკანა რიგისკენ შემოტრიალდა და ნაბიჯი გადადგა კობახიძისკენ მისთვის ხელის ჩამოსართმევად, იყო შეხსენება, რომ კიეველი ლიდერი იმედოვნებდა და ელის თბილისისგან გაგებასა და ორმხრივ პატივისცემას. მაგრამ მთელი უბედურება ის არის, რომ ზელენსკის ამპლუა — პიარია, ხოლო მოწოდება — ხალხის გართობა. ის რომ პოლიტიკოსი და დიპლომატი ყოფილიყო და არა ბოროტი კლოუნ-პროპაგანდისტი, როგორც სააკაშვილია, ეცოდინებოდა – რისი თხოვნა შეიძლება ქართველებისთვის და რისი – არა, უბრალოდ აზრი არ აქვს.

— რას გულისხმობთ, ბატონო არნო?

— შეხედეთ: ზელენსკის რომ ეთხოვა მსჯავრდებული სააკაშვილის ექსტრადირება უკრაინაში, სადაც ის აუცილებლად გააგრძელებდა სასჯელის მოხდას ციხეში; ზელენსკის რომ მიეცა სიტყვა, რომ როგორც პრეზიდენტი ის ამ საქმეს პირად კონტროლზე აიყვანდა და სააკაშვილი მალე არ აღმოჩნდებოდა ჯერ კლინიკაში, შემდეგ კი თავისუფლებაზე და იქიდან არ დაიწყებდა ისევ საქართველოში „წყლის ამღვრევას“; ზელენსკის რომ პირობა დაედო, რომ უკრაინელი ძალოვნები კვლავ არ გამოაგზავნიდნენ სააკაშვილს საქართველოში სატვირთო კონტეინერით სახელმწიფო გადატრიალების მოსაწყობად, მაშინ თბილისში, შესაძლოა, ეფიქრათ კიდეც ზელენსკის შეთავაზებაზე. ყოველ შემთხვევაში, საქართველოდან ამ „ვირუსის“ მოცილება, რომლის ადგილიც მის მიერ გახსნილ ლუგარის ბიოლაბორატორიაშია, სასარგებლო საქმეა. სააკაშვილი ოპოზიციის ერთადერთი ლიდერია, რომელმაც მდიდარი რევოლუციური გამოცდილება მიიღო საქართველოში და უკრაინაში, მას ჰყავს ფანატიკურად ერთგული ელექტორატი, რომელსაც შემთხვევით არ უწოდებენ „სექტას“.

მაგრამ ერევანში მსგავსი არაფერი თქმულა – საუბარი იყო მხოლოდ ქართული ციხიდან სააკაშვილის გათავისუფლებაზე და მის გაგზავნაზე სამკურნალოდ – უკრაინაში ან უფრო შორს, ევროპაში. არავის შეუძლია პასუხი აგოს არაადეკვატურ სააკაშვილზე, არავინ იცის რა მოუვა მის თავში და სად გაემართება შემდეგ მომენტში, მსოფლიოში არავის სჯერა მისი არცერთი სიტყვის, ამიტომ მას თავდებად არავინ დაუდგება. სიცრუის ელემენტი ზელენსკის თავად შეთავაზებაში იყო, რადგან მთელმა საქართველომ იცის – ერთადერთი დაავადება, რომელიც სააკაშვილს ახალგაზრდობიდან სჭირს და რომელიც დადასტურებულია ფსიქიატრების მიერ, განუკურნებელია. მარტივად რომ ვთქვათ, სააკაშვილი — შიზოფრენიკია. დარწმუნებული ვარ, რომ ნარკოტიკებისადმი ლტოლვა და მანიაკალური სექსუალური მიდრეკილებები კლინიკა „ვივამედსა“ და რუსთავის მე-12 პენიტენციურ დაწესებულებაში ყოფნის დროს მას არ გაუვლია.

 — და რას ფიქრობენ საქართველოში რიგითი მოქალაქეები სააკაშვილის უკრაინაში შესაძლო ექსტრადიციის შესახებ, გარდა მისი თანაპარტიელებისა, რა თქმა უნდა?

— პირველივე დღეს, როდესაც გამოვაქვეყნე თქვენს მიერ ნახსენები პროგნოზი, მხოლოდ ერთ Facebook-გვერდზე („საქინფორმს“ ხუთი ან მეტი აქვს, რომ აღარაფერი ვთქვათ „საქინფორმის“ ვებ-გვერდებზე ქართულ და რუსულ ენებზე) 120 ათასზე მეტი მომხმარებელი შევიდა, წამოვიდა აღშფოთებული კომენტარების ნიაღვარი – აქაოდა, „კლოუნ და ნარკომან ზელენსკის ნდობა არ შეიძლება და სააკაშვილი უნდა იჯდეს და იჯდება კიდეც ქართულ ციხეში! თანაც სამუდამოდ, რადგან სააკაშვილი ახლა იხდის სასჯელს შედარებით უმნიშვნელო დარღვევებისთვის, ხოლო კაცობრიობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაული 2008 წლის აგვისტოში, რამაც გამოიწვია საქართველოს ტერიტორიის 20%-ის დაკარგვა, ჯერ კიდევ თავის რიგს ელოდება!“. სააკაშვილის შეწყალება ზურაბიშვილმაც კი ვერ გაბედა, რადგან იცოდა, რომ ხალხი მას სასტიკად გაუსწორდებოდა.

— ესე იგი, საქართველოს ურთიერთობები უკრაინასთან, რომელმაც თბილისიდან თავისი ელჩი გაიწვია და საქართველოს ელჩი კიევიდან გააძევა, არ აღდგება?

— ყველაფერ დანარჩენში, თუკი კიევი არ მოითხოვს სააკაშვილის გადაცემას, საქართველოს მთავრობა, რომელიც აღიარებს უკრაინის ტერიტორიულ მთლიანობას და ხელს აწერს ყველა საერთაშორისო რეზოლუციას მის მხარდასაჭერად, ღიაა საქმიანი თანამშრომლობისთვის ეკონომიკურ და ჰუმანიტარულ საკითხებში. თბილისში კეთილგანწყობით მიიღებენ ახალ უკრაინელ ელჩს, განიხილავენ ლოჯისტიკურ პროექტებს — ტრანსპორტს, ენერგეტიკას, სუამ-ს — რაც გნებავთ, ოღონდ არა სააკაშვილის გათავისუფლებას! და თუ ეს გადაულახავი პირობა აღმოჩნდება, მაშინ, როგორც პრემიერმა კობახიძემ ხაზგასმით აღნიშნა, „საქართველო უკრაინასთან ცალმხრივი მეგობრობის რეჟიმში დარჩება“: „ჩვენ არ ვაპირებთ რაიმე პირობების წამოყენებას უკრაინის ხელისუფლებისთვის და ვიმედოვნებთ, რომ უკრაინის ხელმძღვანელობა შეცვლის დამოკიდებულებას ქართველი ხალხის და შესაბამისად, საქართველოს ხელისუფლების მიმართ“, — განაცხადა პრემიერ-მინისტრმა.

— ბატონო არნო, გადავალ გასული კვირის მეორე რეზონანსულ მოვლენაზე. ევროპარლამენტმა ტელეკომპანია „იმედს“ საქმიანობა ერთი წლით აუკრძალა, ხოლო მოლდოვამ მიზეზების ახსნის გარეშე უარი უთხრა აკრედიტაციაზე სამ ქართულ მაუწყებელს — „იმედს“, „რუსთავი 2“-სა და „პოსტ ტვ“-ს, რის გამოც მათ ვერ შეძლეს ევროსაბჭოს მინისტრთა კომიტეტის 135-ე სესიის გაშუქება. მასზე გამოვიდა უკვე ნახსენები საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრი ბოჭორიშვილი, რომელმაც გააკრიტიკა არა იმდენად ევროკავშირი, რამდენადაც რუსეთი: „რუსეთის მიერ ოკუპირებული ქვეყნის კრიტიკა რუსეთთან წინააღმდეგობის ხარისხის გამო და „პრორუსულის“ იარლიყის მარტივად მიწებება — ეს უკვე არა პოლიტიკური შეფასება, არამედ რეალობის გამარტივება და საკუთარი პასუხისმგებლობისგან გაქცევაა. პრინციპების დაცვას და პატივისცემას განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს ჩვენთვის — ქვეყნისთვის, რომლის ტერიტორიების 20% კვლავ რუსეთის მიერ არის ოკუპირებული და რომლის ასიათასობით მოქალაქეს საკუთარ სახლში დაბრუნების უფლება დღემდე წართმეული აქვს. ოკუპაცია, ეფექტიანი კონტროლი და რუსეთის პასუხისმგებლობა ადამიანის უფლებების მძიმე დარღვევებზე დადასტურებულია საერთაშორისო სასამართლოების მიერ, მათ შორის ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილებებით.მიუხედავად ამისა, რუსეთი კვლავ აგრძელებს საერთაშორისო ვალდებულებების უგულვებელყოფას და დგამს ნაბიჯებს საქართველოს რეგიონების ანექსიისკენ. ამის დასტურია 2026 წლის 9 მაისს მოსკოვსა და ცხინვალში რუსეთის საოკუპაციო რეჟიმს შორის ხელმოწერილი ე.წ. მოკავშირეობისა და ურთიერთქმედების გაღრმავების შესახებ ხელშეკრულება“, — განაცხადა, კერძოდ, ბოჭორიშვილმა.

ხოლო საქართველოს პრემიერ-მინისტრმა ირაკლი კობახიძემ განაცხადა, რომ ევროპარლამენტი არ აფასებს მედიის თავისუფლებას და „საბჭოთა კავშირის უზენაეს საბჭოს დაემსგავსა“, და ის, რაც დიდმა ბრიტანეთმა დაიწყო, ევროპარლამენტმა გააგრძელაო.

შეკითხვა: რატომ ადანაშაულებს ევროპა ოფიციალურ თბილისს „პრორუსულობაში“, და პირიქით — ოფიციალური თბილისი, ამხელს რა ევროკავშირს „დემოკრატიის დეგრადაციასა და ორმაგ სტანდარტებში“, ადარებს მას საბჭოთა კავშირს? რატომ არის, რომ „საბჭოთა“, „კომუნისტურს“, „ბოლშევიკურს“, „რუსულს“ — ყველაფერს ერთ ქვაბში ხარშავენ და ისევ სტიგმად, კომპრომატად, დაღად იყენებენ?

— თქვენ მშვენიერი შეკითხვა დასვით, რომელზეც ბევრჯერ გამიცია პასუხი. პირდაპირ „ყველაფრის ერთ ქვაბში მოხარშვის“ უფლებას კოლექტივიზაციის დროინდელი სოფლის კლუბის აგიტატორიც კი ვერ მისცემდა საკუთარ თავს! მაგრამ ქართველი პოლიტიკოსები იმეორებენ სოროსის სახელმძღვანელოს თეზისებს, რადგან სააკაშვილისა და ახალგაზრდა პოლიტიკოსების უმრავლესობის მსგავსად, ეს სკოლა გაიარეს. გახსოვთ, როგორ დაწერა ოსტაპ ბენდერმა 25 ტუგრიკად ჟურნალისტ უხუდშანსკისთვის „საზეიმო კომპლექტი. შეუცვლელი სახელმძღვანელო საიუბილეო სტატიების, ფელეტონების, ასევე საზეიმო ლექსების, ოდებისა და ტროპარების შესათხზავად“? აი, ასე ვერანაირად ვერ აღწევს თავს ქართული პოლიტიკური ისტებლიშმენტი შტამპების მოჯადოებულ წრეს თქვენ მიერ ჩამოთვლილ თემებზე, რომლებიც დაკავშირებულია სსრკ-სთან, „რუსულ ოკუპაციასთან“, ასევე „Deep State“-თან, „ევროპულ ბიუროკრატიასთან“ და „ომის გლობალურ პარტიასთან“. ამ კომპლექტს ისე ხშირად და უადგილოდ იყენებდნენ, რომ ამ ტერმინების მნიშვნელობა საქართველოს მოსახლეობისთვის გამოიფიტა.

მაგალითად, რუსეთი დიდი ხანია კაპიტალისტური სახელმწიფოა, და არა სოციალისტური, როგორც საბჭოთა კავშირი იყო. ეს თავად პრეზიდენტმა პუტინმაც აღიარა, როდესაც კარლსონთან ინტერვიუში ყვებოდა, თუ როგორ შესთავაზა 2000 წელს აშშ-ს პრეზიდენტ კლინტონს რუსეთის ნატოში მიღება — „ჩვენც ხომ თქვენიანები, ბურჟუები ვართო!“. ხოლო საბჭოთა კავშირი არსებობის ბოლო წლებში, როდესაც დღევანდელი ქართველი ხელმძღვანელები ძალიან უზრუნველყოფილი საბჭოთა ოჯახების არასრულწლოვანი შვილები იყვნენ, უკვე იყო სახელმწიფო კოოპერატივებით, „ცეხოვიკებით“, დღეს ბიზნესმენებს რომ უწოდებენ, ტოტალური კორუფციითა და ჩრდილოვანი საბაზრო ეკონომიკით. მაშინ არ არსებობდა კერძო ტელეარხები, რომ ისინი დაეხურათ, მაგრამ ნუთუ დღეს საქართველოში დახურვას არ ექვემდებარება რამდენიმე პროპაგანდისტული ტელეკომპანია — უცხოური აგენტი, რომელიც მოუწოდებს მორიგი სახელმწიფო გადატრიალებისკენ 26 მაისს, დამოუკიდებლობის დღეს?! რომელიც მსჯავრდებულ დამნაშავეებს ეკუთვნის და მათ მიერ სახელმწიფო ბიუჯეტიდან მოპარული ფულით არსებობს?!

და რატომ უნდა მოვაწყოთ ტრაგედია ევროკავშირში, დიდ ბრიტანეთსა და მოლდოვაში სამი პროსახელისუფლებო ქართული ტელეკომპანიისთვის აკრედიტაციაზე უარის თქმის გამო, რომლებიც ყოველდღიურად მიწასთან ასწორებენ საქართველოს ხელისუფლებას?! ნუთუ რამდენიმე წლის წინ, როდესაც ევროქართველები მირბოდნენ „ევროპაში ღირსებით“, ევროპა და მისი ხელმძღვანელები სხვანაირები იყვნენ? ნუთუ საქართველოში არ იღებდნენ სანდუს — ზურაბიშვილის დაქალს! — სამეფო პატივით? ნუთუ საქართველო არ გახდა ასოცირებული ტრიოს „უკრაინა — მოლდოვა — საქართველო“ წევრი, ნუთუ ხელი არ მოაწერა „ყირიმის პლატფორმას“? ამიტომ ნუ აღშფოთდებით, ხელისუფალნო, თქვენ თქვენივე შეცდომების ნაყოფს იმკით! მადლობა ივანიშვილს, რომ ჯერ კიდევ არ გახსნილა მეორე ფრონტი და არ გამოცხადებულა სანქციები რუსეთის წინააღმდეგ…

უკაცრავად, მაგრამ როდესაც საქართველოს მოქმედმა ხელისუფლებამ 16 აპრილს დაბლოკა ყველა მთავარი რუსული ტელეარხი, კერძოდ — „Первый канал“, „РТР-Планета“, „Россия-Культура“, „Рен-ТВ“, „НТВ-Мир“, „Пятница“, ამაშიც „სსრკ-ს უზენაესი საბჭოა“ დამნაშავე?! სამაგიეროდ MagtiCom-ის „ცხელ ხაზზე“ ცინიკურად პასუხობენ, რომ სანაცვლოდ რუსული ტელეარხი „Перец“ ჩართეს! განა „Перец“-ს შეუძლია რუსეთის ჩანაცვლება?! ტელეარხები, რომელთა სახელწოდებაშიც „რუსეთი“ ფიგურირებს, გადასცემენ საინფორმაციო გამოშვებებს და პოლიტიკურ თოქ-შოუებს. როგორც ჩანს, სწორედ ისინი იყვნენ ვიღაცისთვის როგორც „перец“ მგრძნობიარე ადგილას…

— მეც სწორედ ამ კითხვის დასმას ვაპირებდი თქვენთვის, ბატონო არნო, რადგან თქვენ ხართ ერთადერთი, ვინც ეს თემა წამოჭრა და აგრძელებს მასზე საუბარს, რადგან ისინი კვლავინდებურად გამორთულია. კომპანია MagtiCom-ი ყველაზე მსხვილი ტელეკომუნიკაციო პროვაიდერია საქართველოში, რომლის პაკეტშიც 16 აპრილამდე ეს არხები რჩებოდა. როგორც ჩვენთვის ცნობილია, ის ეკუთვნის საქართველოს განსვენებული პრეზიდენტის, ედუარდ შევარდნაძის სიძეს…

– დაიმახსოვრეთ – დათმობები და კომპრომისები თანამედროვე სამყაროში სისუსტის ნიშნად აღიქმება. აბა, ევროკავშირმა თუ ქართულმა ოპოზიციამ შეაქო „ქართული ოცნების“ ხელისუფლება რუსული „პროპაგანდისტული“ ტელეარხების გამორთვისთვის?! იქნებ მადლობა გადაუხადა ზელენსკიმ, რომელსაც საჯდომში შერჭობილი „перец“-ივით უშლიდა ხელს საქართველოს მოქალაქეების ინფორმირებულობა უკრაინაში არსებული რეალური, ანუ კატასტროფული მდგომარეობის შესახებ — ფრონტზე წარუმატებლობებზე, საშინელ კორუფციაზე, იძულებით მობილიზაციაზე?! არა, არც ზელენსკის, არც ევროკავშირსა და არც ოპოზიციას „ოცნების“ ხელისუფლებისთვის მადლობა არ გადაუხდიათ, მხოლოდ ახალი ულტიმატუმები წამოაყენეს, ხოლო MagtiCom-ი მალე ბევრ კლიენტს დაკარგავს. დეტალები წაიკითხეთ 17 აპრილის პუბლიკაციაში, რომელიც თქვენ ახსენეთ.

— და ბოლო შეკითხვა: არ შემიძლია არ გკითხოთ საქართველოში დიადი გამარჯვების დღესასწაულზე. ყველანი ამბობენ, რომ ამჯერად 9 მაისს ბევრი ხალხი გამოვიდა. ნიშნავს თუ არა ეს, რომ „ყინული დაიძრა“, როგორც იტყოდა ილფისა და პეტროვის თქვენ მიერ ზემოხსენებული გმირი? ყინული ადამიანების გულებში, რომლის გატეხვაც მრავალი ადამიანის შრომის წყალობით მოხერხდა, მათ შორის — თქვენი, თქვენი პუბლიცისტიკის წყალობით, ბატონო არნო?

— სასიხარულო იყო იმის ნახვა, როგორ მოვიდნენ საქართველოს ხელისუფლების ყველა შტოს ხელმძღვანელები პარკში ვეტერანებისთვის მისალოცად, რომლებიც საქართველოში სულ რამდენიმე ადამიანიღა დარჩა, მოეფერნენ მათ. სამოქალაქო ომის დროინდელი წითელი მეთაურის, კიკვიძის სახელობის პარკში, რადგან გამარჯვების პარკს უკვე მერამდენე წელია სახელი გადაარქვეს და სარეაბილიტაციო სამუშაოების გამო დაკეტილია, თუმცა სააკაშვილის დროსაც კი მშვენიერ მდგომარეობაში იყო. და საერთოდ, რატომ უნდა აღადგინონ, თუ იქ ბევრი საცხოვრებელი კორპუსის აშენება შეიძლება?! მაგრამ ახლა არ მინდა სევდიან თემებზე — მოკლედ, ვეტერანებს მიულოცეს, ყვავილები აჩუქეს და 750 დოლარის ექვივალენტი ეროვნულ ვალუტაში.

პარლამენტის თავმჯდომარე პაპუაშვილმა მაშინ მშვენიერი სიტყვები თქვა: „ეს მეხსიერება (დიდი სამამულო ომის შესახებ — რედ.) გახდა ჩვენი ეროვნული იდენტობის განუყოფელი ნაწილი. სწორედ ამიტომ გახდა ეს თარიღი (9 მაისი — რედ.) თავდასხმის ობიექტი. ისინი, ვინც ცდილობენ შეცვალონ ერის იდენტობა, მოგვიწოდებენ „კრიტიკულად გადავაფასოთ“ ჩვენი წარსული, დავგმოთ მისი საბჭოთა ხასიათი, გავუტოლოთ ის ფაშიზმს და უარი ვთქვათ ყველაფერზე, რაც იმ დროს შეიქმნა, აშენდა და განვითარდა. საბჭოთა წარსული — ეს ჩვენი საერთო წარსულია. მისი შეცვლა შეუძლებელია. ის იყო ისეთი, როგორიც იყო — ცუდითა და კარგით, მსხვერპლითა და სიხარულით, რეპრესიებითა და ეროვნული თვითშეგნების ამაღლებით“.

„ვაშა! ვაშა! ვაშა!“ — სამჯერ წამოვიძახე მე, მაგრამ ჩემი სიხარული ხანმოკლე აღმოჩნდა: რამდენიმე დღის შემდეგ პაპუაშვილმა, ევროკავშირის კრიტიკისას, ევროპელი ლიდერები ფაშისტებს შეადარა, რაც, რა თქმა უნდა, მართალია, მაგრამ იქვე ევროპარლამენტს „სსრკ-ის სახალხო დეპუტატთა ყრილობის რეინკარნაცია“ უწოდა. მომიტევეთ, მაგრამ განა 9 მაისის გამარჯვების დღე, რომელსაც ქართული ხელისუფლება ერთსულოვნად აღნიშნავდა, საბჭოთა დღესასწაული არ არის?! განა იმ ომში საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირმა არ გაიმარჯვა? გაიმარჯვა ფაშისტურ ევროპაზე, ამიტომ, თუ ევროკავშირი ფაშისტურია, როგორ შეიძლება ის ამავდროულად საბჭოთა იყოს?!

ხოლო საქართველოდან ფრონტზე წავიდნენ და არ დაბრუნებულან არა მხოლოდ ქართველები, როგორც ამას ერთხმად აცხადებდნენ ქართველი ხელმძღვანელები, რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტრო და დასავლელი ელჩები — იმ 700 და 300 ათასში იყვნენ საქართველოს ყველა ეროვნების მოქალაქეები: სომხები და აზერბაიჯანელები, აფხაზები და ოსები, რუსები და უკრაინელები, ბელარუსები, ებრაელები, ქურთები, იეზიდები, ასირიელები, ბერძნები და სხვები. და ეს ომი იყო სამამულო 1944 წლამდე, სანამ სსრკ-მ საკუთარი ძალებით არ გაათავისუფლა თავისი ტერიტორია, და მხოლოდ ამის შემდეგ გახდა მეორე მსოფლიო ომი, როდესაც საბჭოთა კავშირმა დაიწყო ევროპის გათავისუფლება და მოკავშირეებმა ინებეს მეორე ფრონტის გახსნა, როგორც სამართლიანად შენიშნა მარგარიტა სიმონიანმა ტოქშოუში „Время покажет“, თუმცა საქართველოს მოქალაქეებმა ეს ვერ ნახეს რუსული ტელეარხების გამორთვის მიზეზით.

დიახ, ძალიან სასიხარულო იყო 9 მაისი ვეტერანების გამო, რადგან მოქმედი კანონის დარღვევით მათ მიეცათ საშუალება გამოსულიყვნენ მკერდზე საბჭოთა სიმბოლიკით, რომელიც საქართველოში ფაშისტურთან არის გათანაბრებული. მხოლოდ გასაკვირია, როდესაც ლანძღავ ყველაფერ საბჭოთას და ამავდროულად ყვავილებს აფენ დივიზიის მეთაურ კიკვიძის ძეგლთან, რომელმაც 1919 წელს სიცოცხლე შესწირა საბჭოთა ხელისუფლებას; როდესაც ყვავილებს აფენ იქვე დადგმულ უმცროსი სერჟანტის, ქანთარიას ბიუსტთან, მაგრამ არცერთი სიტყვით არ ახსენებ გენერალისიმუს სტალინს, რომლის ქანდაკებაც სააკაშვილმა 2008 წელს კვარცხლბეკიდან ჩამოაგდო და დღემდე პირქვეა დაგდებული მშობლიური გორის გარეუბანში — ფაშისტური ტყვიით მოცელილი ჯარისკაცივით! და არავის მიაქვს მისთვის ყვავილები… აი, ჩვენი კულტურისა და პატრიოტიზმის ნამდვილი მაჩვენებელი და არა ყვავილები კიკვიძის პარკში!

სანამ თბილისსა და მოსკოვში მოერიდებათ უზენაესი მთავარსარდლის სახელის წარმოთქმა, გაუგებრობა გაგრძელდება და ვერავინ გაიგებს — სად არის სიმართლე და სად ტყუილი, სად არის საბჭოთა კავშირი და სად – ევროკავშირი, სად არიან ნაციონალისტები და სად – პატრიოტები, სად არის უკრაინა და სად – რუსეთი, სად არის აფხაზეთი და სამაჩაბლო და სად – „სამხრეთ ოსეთი“, ვინ არის მეგობარი და ვინ — მტერი. ხოლო ამ დროს რიგითი ადამიანები ცხინვალში, თბილისისა და მოსკოვის მიუხედავად, კვლავინდებურად პატივს მიაგებენ სტალინს…

ესაუბრა მაია ჯავახიშვილი

NEWS FRONT
2026 წლის 16 მაისი