გამზრდელი, ფიქშენი, სტურუა და ხიდირბეგიშვილი

 ახლობლებმა იციან, რომ ჩვეულებრივ არ ვეშვები მოდური სკანდალების დონემდე და გავურბივარ კიდეც იმ ადამიანებს, რომლებიც ინსაიდერულ ინფორმაციას მაწვდიან. ის, რაც მათ გარეშეც ვიცი, მეტზე მეტად საკმარისია იმისთვის, რომ საქართველოში ბევრმა ძილი დაკარგოს, ზოგიერთმა კი — თავისუფლებაც. მაგრამ გრანდიოზული სპექტაკლები დაე, ისევ სტურუამ დადგას, რადგან რობიკოს ნებისმიერი „ფიქშენი“ (ინგლ. fiction — გამონაგონი) ასჯერ უფრო მართალია ნებისმიერ სიმართლეზე, „მე კი სხვა ინტერესები მაქვს“, როგორც მღერის ბუბა ოდესელი.

თუმცა, „მაღალი საზოგადოებრივი ინტერესის გათვალისწინებით“, რომელიც Facebook-ზე ჩემს ბოლო „პოსტს“ მოჰყვა, იძულებული ვარ კომენტარი გავაკეთო მიმდინარე მოვლენებზე, მიუხედავად იმისა, რომ ეს ჩემი „ქეისი“ არ არის. მე სპეციალურად გამოვიყენე კლიშე და ორი ბარბარიზმი ერთ წინადადებაში, როგორც „პოინტიანმა“ თიკამ, რათა მიზეზი მქონოდა განმეცხადებინა: „რუხაძე — კულტურის მინისტრი“ – არ არის ყველაზე საშინელი მოვლენა საქართველოს ცხოვრებაში აფხაზეთის, სამაჩაბლოს დაკარგვისა და თბილისის გეგმაზომიერი განადგურების შემდეგ. ყოფილან კულტურის უარესი მინისტრებიც, მაგალითად — რურუა, რომელმაც გაათავისუფლა სტურუა მას შემდეგ, რაც რობიკომ საქინფორმისთვის მიცემულ ინტერვიუში განაცხადა, რომ მიშა — სომეხია.

ყველაზე საშინელი ის არის, თუ ვინ, რა არგუმენტებით ლობირებდა „ცენტრავოი“ რუხაძის დანიშვნას კულტურის მინისტრად, ანუ — მექანიზმი, რომელიც არ იცვლება ხელისუფლების ცვლილების მიუხედავად, რადგან საკადრო კურიოზები — „ქართული ოცნების“ „აქილევსის ქუსლია“. და ამ შეცდომების შედეგები არ მიდის მათ ჩამდენებთან ერთად — მათზე ქართველები კიდევ დიდხანს წამოიკრავენ ფეხს, როგორც იმ არტე-ფაქტებზე, რომლებიც ამოყარეს მიხაილოვისა და გოლოვინის პროსპექტების(აღმაშენებელისა და რუსთაველის) და მელიქ-აზარიანცის სახლის სიღრმიდან.

ნეპოტიზმი — ეს არის კორუფციის ის სახეობა, რომლის „საქართველოში ბოლომდე აღმოფხვრა არ გამოვა“, როგორც გულწრფელად აღიარა ბიძინა ივანიშვილმა პოლიტიკაში და ხელისუფლებაში მოსვლამდე — 2011 წლის 1 ნოემბერს, თავის პირველ პრესკონფერენციაზე, სადაც საქინფორმის ჟურნალისტს, რომელმაც სტურუასთან ინტერვიუ ჩაწერა, ივანიშვილისთვის კითხვის დასმის საშუალება არ მიეცა.

გამოცდილი მკითხველი უკვე მიხვდა, რის განცხადებას ვაპირებ დღეს: ნეპოტიზმი, კორუფცია და ქართული მიწების დაბრუნება — „ქართული ოცნების“ ხელისუფლების მთავარი პრობლემებია. პრემიერ-მინისტრმა ირაკლი კობახიძემ გადადგა პირველი, თუნდაც არაპოპულარული ნაბიჯები ამ მიმართულებით სკკპ ცკ-ის 1972 წლის 22 თებერვლის დადგენილების შემდეგ — „საქართველოს კომპარტიის თბილისის საქალაქო კომიტეტის ორგანიზაციული და პოლიტიკური მუშაობის შესახებ სკკპ XXIV ყრილობის გადაწყვეტილებათა შესასრულებლად“ (რომელსაც შემოკლებით „თბილისის საქალაქო კომიტეტის შესახებ დადგენილებას“ უწოდებენ, და რომელიც ბიძგი გახდა ვასილ მჟავანაძის გადაყენებისა და საქართველოს კომპარტიის ცკ-ის პირველ მდივნად ედუარდ შევარდნაძის არჩევისთვის, რომელმაც რესპუბლიკაში მასშტაბური ანტიკორუფციული კამპანია დაიწყო).

აი, რატომ იმსახურებს კობახიძე მხარდაჭერას და პატივისცემას, და სულაც არა იმიტომ, რომ როგორც “კოსმოსურ სფეროში ლიდერი ქვეყნის” პრემიერ-მინისტრი, იგი მიიწვიეს კოსმოსის საკითხებზე პირველ საერთაშორისო სამიტზე პარიზში! და კიდევ იმიტომ, რომ აფხაზებმა, ირაკლი „პირველის“ ღარიბაშვილის პრემიერ-მინისტრობის დროს, ქართველების ხელიდან ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის ხატიც კი არ მიიღეს საჩუქრად ილორის ტაძრისთვის, დღეს კი პრემიერ-მინისტრ ირაკლი „მეორის“ კობახიძის ხელიდან ასობით ტონა ბენზინი მიიღეს. და 2004 წელს კიდევ ერთ, ოღონდ საქართველოს ისტორიაში ყველაზე უვარგის ირაკლის – იმდროინდელ შს მინისტრ ოქრუაშვილს — ერგნეთის ბაზრობა რომ არ გაენადგურებინა, ცხინვალისკენ მიმავალი გზები არ აეფეთქებინა და ქართველი ჯარი რომ არ დაეჩოქებინა, დღეს საქართველო სუვერენული სახელმწიფო იქნებოდა.

ყველაფერი დანარჩენი ფიქშენია, როგორც ოდესაში ამბობენ — „ფუფლო“. ისეთივე „ფუფლო“, როგორიც ბნელიტა, რომელიც დარბაზში ფეხზე მდგომი უკრავდა ტაშს სტურუას გენიალურ ფიქშენს, მაგრამ „ვეფხისტყაოსანში“ ნიუ-ს გარდა ვერაფერი დაინახა. ისეთივე „ფუფლო“, როგორც პრემიერაზე ვერმოხვედრილი, მაგრამ რეპორტაჟებში ნანახი „პორნოგრაფიული” სცენებით აღგზნებული მეშჩანები, რომლებმაც განიზრახეს შემოქმედის ჯვარცმა იმისთვის, რომ მან „გაბედა თინათინის გახდა“. ისეთივე ფიქშენი, როგორც ირაკლი „პირველის“ დამღუპველი მლიქვნელები, პირფერები და სხვადასხვა ფერის მელიები ღარიბაშვილის გარემოცვიდან, რომლებმაც დითირამბებით თავბრუ დაახვიეს მას, სიფხიზლე დააკარგინეს და დღეს უღალატეს! მთავარი, რაც ამ დაუკმაყოფილებელი ეგოს მქონე არარაობებმა ღარიბაშვილს წაართვეს, არა თანამდებობა, სიმდიდრე და თავისუფლება, არამედ ხალხის ნდობაა. მათი უხამსი ფიგურები ჩადგნენ ღარიბაშვილსა და ხალხს შორის, თანამოქალაქეებთან წვდომა დააკარგინეს და ირაკლი „პირველმა“ უკვე მეორედ დაუშვა ივანიშვილის გაზრდილისთვის მიუტევებელი შეცდომა…

რაც შეეხება ოპოზიციის პროპაგანდისტულ კამპანიას — აქაოდა, ბიძინა ივანიშვილი ერთპიროვნულად მართავს სახელმწიფოს! — დავსვამ მხოლოდ ერთ შეკითხვას: გაიხსენონ – როდის იმართებოდა საქართველო არა ერთი პიროვნების მიერ, იქნებოდა ეს მეფე, პირველი მდივანი თუ პრეზიდენტი. კათოლიკოს-პატრიარქმა ილია მეორემ, რომელიც მეც და საქართველოსაც ყოველდღიურად სულ უფრო და უფრო გვაკლია, კონსტიტუციური მონარქიის შემოღებაც კი გვირჩია, რათა დაგვებრუნებინა ქვეყნის აყვავებული ხანა მისი საუკეთესო მეფეების — დავითის, ვახტანგის და თამარის დროისა. მეტიც, საქართველოში ჯერ არასდროს ყოფილა მმართველობის იმაზე დემოკრატიული ფორმა, ვიდრე დღეს, როცა მას ჰყავს პრეზიდენტიც და პრემიერ-მინისტრიც, რომელიც უსმენს მმართველი პარტიის დამფუძნებლის, ასაკით უფროსი და უფრო გამოცდილი მენეჯერის რჩევებს — რა არის ამაში ცუდი?! განა უფროსებთან რჩევის კითხვა და მათი აზრის პატივისცემა ჩვენს კავკასიურ ტრადიციებში არ ზის? განა უგანათლებულესი მონარქი ვახტანგ VI არ უჯერებდა თავის გამზრდელს, სულხან-საბა ორბელიანს?!

კეთილი, თუ საქართველოს ერთპიროვნულად მართავს ივანიშვილი, მაშინ ის, რომ საქართველო დღეს რუსეთისგან კი არ ყიდულობს, არამედ ყიდის ბენზინსა და ელექტროენერგიას — ივანიშვილის დამსახურებაა, აღიარეთ! და ის, რომ პროდუქციისა და ნედლეულის ექსპორტ-იმპორტის პირველი პოზიციებიდან რუსეთი ჩინეთმა, თურქეთმა, აზერბაიჯანმა და სხვა ქვეყნებმა ჩააჩოჩეს — ესეც ივანიშვილის დამსახურება ყოფილა, რომელსაც თქვენ “რუს ოლიგარქს” უწოდებთ! და ისიც, რომ საქართველოში რადიკალური ოპოზიცია ფიქშენად იქცა, ივანიშვილის ერთპიროვნული მიღწევაა! თუ არა ივანიშვილი — დაასახელეთ დღეს თუნდაც ერთი პოლიტიკოსი, რომელსაც მიანდობდით საქართველოს პრემიერის რანგში და რომელ პარტიას წარმოადგენს ის, მერე კი ხალხი დაფიქრდეს. ყველა ტელეკომპანია და დასავლეთი ოპოზიციისთვის მუშაობენ, რაშია პრობლემა?!

და დასასრულს დავსვამ რიტორიკულ შეკითხვას: საუკუნის დასაწყისიდან სოროსის ფონდმა და ათასობით ქართულმა არასამთავრობო ორგანიზაციამ ამერიკისა და ევროპისგან მიიღეს ასობით მილიონი გრანტი ეთნიკური, სექსუალური და რელიგიური უმცირესობების უფლებების დაცვისთვის (თუმცა ეროვნულ უმცირესობებს, ჰომოსექსუალებსა და სექტანტებს საქართველოში არავინ ემუქრებოდა და არც ემუქრება, სანამ თავად არ შეიყოფენ თავს შარში). მაშ რატომ აღვივებენ დღეს იგივე ადამიანები — ენჯეოშნიკები და ოპოზიციაში გადასული ყოფილი ენჯეოშნიკები ქსენოფობიას, კერძოდ კი რუსოფობიას, რის გამოც მათ კვლავ აფინანსებენ იგივე დასავლური ცენტრებიდან?! დაფიქრდით: ერთი და იგივე უცხოელი დამკვეთები ერთსა და იმავე უცხოელ აგენტებს საქართველოში ჯერ უხდიან ადამიანის უფლებების დაცვისთვის, ქსენოფობიის წინააღმდეგ ბრძოლისთვის, დღეს კი — ქსენოფობიისთვის, რუსოფობიური კამპანიის გაღვივებისთვის, რათა გაყარონ საქართველოდან რუსი ტურისტები და ვიზიტორები! ეს — დემოკრატიაა, თუ ფუფლო?!

აი, რაზე უნდა დადგას ახალი სპექტაკლი-ფიქშენი სტურუამ! აი, რატომ იმსახურებს პატივისცემას პრემიერი კობახიძე — პირველი პრემიერი, რომელმაც თამამად განაცხადა, რომ რუსოფობია საქართველოში ვერ გაიმარჯვებს! როგორც შევარდნაძე, რომელმაც 1990 წლის 20 დეკემბერს სსრკ სახალხო დეპუტატთა IV ყრილობის ტრიბუნიდან პირველმა განაცხადა: „მე მაინც მჯერა, რომ დიქტატურა ვერ გაიმარჯვებს, რომ მომავალი დემოკრატიისა და თავისუფლებისაა!“. მართალია, ამის შემდეგ ბაბუ გადადგა, მაგრამ მხოლოდ იმისთვის, რომ მალევე დაბრუნებულიყო საქართველოში და ძალაუფლება ხელში აეღო. და თუ რა ხდებოდა საქართველოში, როდესაც ის იმართებოდა არა ერთპიროვნულად, არამედ კოლექტიურად, კიტოვანი-იოსელიანი-სიგუას სახელმწიფო საბჭოს მიერ, ყველას კარგად ახსოვს…

არნო ხიდირბეგიშვილი

2026 წლის 20 აგვისტო
საქართველო, თბილისი