არნო ხიდირბეგიშვილი: ვინ იქნება საქართველოს ახალი პატრიარქი

 (ქართული საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტო „საქინფორმი“-ს გენერალური დირექტორისა და მთავარი რედაქტორის, უშიშროების, სტრატეგიული ანალიზისა და საინფორმაციო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორის, არნო ხიდირბეგიშვილის პრესკონფერენციის „საეკლესიო საკითხი საქართველოში – პატრიარქის არჩევნები და საგარეო ზეწოლა“ მასალების მიხედვით მულტიმედიურ პრესცენტრ „Sputnik GEORGIA”-ში. 2026 წლის 7 აპრილს, 12:00 საათზე.)

 

რუსეთის საგარეო დაზვერვის სამსახურის განცხადება

   მიმდინარე წლის 31 მარტს რუსეთის ფედერაციის საგარეო დაზვერვის სამსახურის (სდს) პრესბიურომ განაცხადა, რომ (ვციტირებ) „სდს-ში შემოსული ინფორმაციით, კონსტანტინოპოლის პატრიარქი ბართლომე დაჟინებით აგრძელებს მსოფლიო მართლმადიდებლობის გახლეჩის ვერაგულ ხაზს და ხელმძღვანელობს პრინციპით „გათიშე და იბატონე“. ამჯერად მას სურს, თავის გავლენას დაუქვემდებაროს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია, რითაც ისარგებლებს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, ილია მეორის გარდაცვალებით. ფანარიოტს სურს გათავისუფლებულ პოსტზე წამოწიოს სმე-ის ისეთი წარმომადგენელი, რომელსაც შეძლებს დაეყრდნოს. ამ როლის კანდიდატებად ბართლომე განიხილავს დასავლეთ ევროპის მიტროპოლიტ აბრაამს (გარმელია) და ფოთისა და ხობის მიტროპოლიტ გრიგოლს (ბერბიჭაშვილი)“.

რუსეთის საგარეო დაზვერვის სამსახურის განცხადებამ საქართველოში არაერთგვაროვანი გამოხმაურება გამოიწვია. ხელისუფლება და საპატრიარქო შემოიფარგლნენ კომენტარებით – თითქოს მსგავსი არაფერი იციან, მაგრამ თუ ასეთ რამეს აქვს ადგილი, ეს არის უხეში ჩარევა რელიგიისა და საქართველოს წმინდა სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესიის საქმეებში. რაც შეეხება ოპოზიციას, რფ-ის სდს-ის შეტყობინება მათთვის მიუღებელია როგორც ფორმით – ანუ თავისთავად წარმოადგენს საქართველოს შიდა საქმეებში უხეშ ჩარევას, ისე შინაარსითაც, რადგან არ შეესაბამება სინამდვილეს.

ეს გასაკვირია, რადგან ხელისუფლებას, საპატრიარქოს და ოპოზიციას არ შეეძლოთ ეს წინასწარ არ სცოდნოდათ. ის, რასაც დღეს სდს იუწყება, მე 7 წლის წინ, 2019 წლის 4 და 19 იანვარს განვაცხადე, და ეს ქართულმა და უცხოურმა მედიამ გამოაქვეყნა. 2019 წლის 4 იანვარს ანალიტიკურ პუბლიკაციაში „რუსოფობია, განხეთქილება, თუ ბრძოლა საპატრიარქო ტახტისთვის? – საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის სინოდის 47 წევრიდან 7-მა აღიარა უკრაინის ახალი მართლმადიდებელი ეკლესია“;

და 17 დღის შემდეგ – 2019 წლის 21 იანვარს ანალიტიკურ პუბლიკაციაში „საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდის ათი წევრი პატრიარქის ტახტის მიტაცებას ან უკრაინის მაგალითით ქართული არაკანონიკური ეკლესიის შექმნას შეეცდება!“ მე გამოვაქვეყნე სიები და კონკრეტულად განვიხილავ თითოეულ ეპისკოპოსს – ვინ მისცა ხმა უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის „ავტოკეფალიის ტომოსის“ აღიარებას და ვის აქვს პრეტენზია საქართველოს საპატრიარქო ტახტზე. ორივე ამ სიას სათავეში უდგანან მიმდინარე წლის 31 მარტის რუზეთის სდს-ის შეტყობინებაში ნახსენები მეუფე აბრაამი – დასავლეთ ევროპის მიტროპოლიტი და მეორე ნომრად მოდის მეუფე გრიგოლი – ფოთისა და ხობის მიტროპოლიტი. ეს ყველაფერი განთავსებულია ინტერნეტში, „საქინფორმი“-ს ვებგვერდზე და მისი უკანა რიცხვით გაყალბება შეუძლებელია.

ამ და სხვა პუბლიკაციებში, რომელთა ბმულებიც, კერძოდ, ჩემს ბოლო პუბლიკაციაშია, რომელიც პატრიარქის გარდაცვალებას ეძღვნება, დეტალურადაა გახსნილი ამ პროექტის ხელმძღვანელის – სტამბოლის ფანარის კვარტალიდან (არ აგერიოთ ბართლომეს თანამშრომლის, ცრუ-ს აგენტ სანდრა რულოვსის სამშობლოს წითელი ფარნების კვარტალში!) მირონის გამყიდველის, თურქეთის მოქალაქის, თურქეთის არმიის ყოფილი ოფიცრის, დიმიტრიოს არხონდონისის როლი. ის ხელმძღვანელობს სტრუქტურას, რომელიც თურქეთის სახელმწიფო ბიუჯეტის კმაყოფაზეა. ის არის იგივე ბართლომე სტამბოლელი, კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს მეთაური, რომელსაც მსოფლიოში ბევრი, მათ შორის – თურქეთი, საპატრიარქოდ არც კი მიიჩნევს.

არ გამოვრიცხავ, რომ ამ პრესცენტრში ჩემი წარმოთქმული სიტყვების შემდეგ, საქართველოში იაფფასიანი სპეკულაციები დაიწყოს – თითქოს რუსეთის სდს-მ ჩემი 7 წლის წინანდელი განცხადებები დააკოპირა. რუსეთის სდს-ს ჩემი დაცვა არ სჭირდება, მაგრამ მინდა განვაცხადო, რომ სდს-მ გაავრცელა მასთან შესული ინფორმაცია, რაც შეეძლო არც გაეკეთებინა, მაგრამ რუსეთის საგარეო დაზვერვამ ეს ინფორმაცია საქართველოს გაუზიარა რუსეთის მხრიდან საქართველოს ეკლესიისა და პატრიარქის ხსოვნის პატივისცემის გამო, რომლის დაკრძალვაზეც ყველაზე წარმომადგენლობითი დელეგაცია გამოგზავნა. ნუთუ აჯობებდა, რუსეთის სდს-ს მიეღო ინფორმაცია საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წინააღმდეგ შეთქმულების შესახებ და ჩვენთვის დაემალა?!

ვწინასწარმეტყველებ მეორე არგუმენტსაც – თითქოს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მართვა-გამგეობის დებულებაში, რომელიც 1995 წელს მიიღეს და რომელიც ნაკლებად სავარაუდოა რომ შეიცვალოს, კერძოდ, წერია, რომ საქართველოს პატრიარქობის კანდიდატი 40-დან 70 წლამდე ასაკის უნდა იყოს. ხოლო როდესაც ხიდირბეგიშვილი წერდა თავის პუბლიკაციებს, ანუ – 2019 წლის იანვარში, მეუფე აბრაამი უკვე 71-ე წელში იყო და დღეს ის 77 წლისაა, ამიტომ ის ვერც მაშინ და ვერც ახლა ვერ აკმაყოფილებს ასაკობრივ კრიტერიუმს. მაშინ რატომ მიუთითებდნენ 2019 წელს ხიდირბეგიშვილი, ხოლო დღეს სდს პირველ რიგში მეუფე აბრაამზე?

დიახ, მეუფე გრიგოლი ხიდირბეგიშვილის მიერ მასალების დაწერის მომენტში, ანუ 2019 წლის იანვარში, 65 წლის იყო, ხოლო მიმდინარე წლის 18 ივლისს მას 70 წელი უსრულდება, ანუ ის დროში ზუსტად ეტევა, რადგან 17 მაისს და არაუგვიანეს, პატრიარქის გარდაცვალებიდან 2 თვის შემდეგ, საქართველოს, დებულების მიხედვით, ახალი პატრიარქი უნდა ჰყავდეს. მაგრამ პატრიარქი რომ 2 თვით გვიან გარდაცვლილიყო?! საიდან შეიძლებოდა სცოდნოდა რუსეთის სდს-სა და ხიდირბეგიშვილს თარიღი – როდის გარდაიცვლებოდა ილია მეორე?!

ვპასუხობ: იმიტომ, რომ ჯერ კიდევ მაშინ, 2019 წელს, მტრები დღედღეზე ელოდნენ პატრიარქის სიკვდილს, რომელმაც 2017 წელს ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო მართვის სადავეები მოსაყდრე შიოს გადასცა, და რომ უკვე მაშინ არსებობდა გეგმა – ილია მეორის გარდაცვალების შემდეგ შეეცვალათ დებულება და ასაკობრივი ზღვარი 70-დან 75 წლამდე აეწიათ. მაშინ მეუფე აბრაამი ასწრებდა, მაგრამ პატრიარქმა კიდევ 5 წელი იცოცხლა და დღეს, ზღვარი 75-მდეც რომ აწიონ, მეუფე აბრაამი 77 წლისაა და მოთხოვნებს ვერ აკმაყოფილებს. იქვე გავიმეორებ, რომ სინოდი ვერ შეთანხმდება პატრიარქობის კანდიდატის ასაკობრივი ზედა ზღვრის აწევაზე და ილია მეორის გარდაცვალებისთანავე დებულების შეცვლაზე, თანაც ეს მოსაყდრე შიოს ინტერესებს ეწინააღმდეგება.

საბოლოოდ გათავხედებული 86 წლის ბართლომე სტამბოლელი თბილისში პატრიარქის დაკრძალვაზე ჩამოფრინდა არა მარტო იმ იმედით, რომ მილიარდერი ბიძინა ივანიშვილისგან გასამრჯელოს მიიღებდა, რომელსაც შეეძლო დაეფასებინა კონსტანტინოპოლის პატრიარქის ჩამოსვლა განსვენებულ ილია მეორესთან. ვიზიტის მთავარი მიზანი არ იყო გამოსამშვიდობებელი სიტყვა სამების საკათედრო ტაძარში დაკრძალვის დღეს, არამედ ქართველი იერარქების დაყოლიება იმაზე, რომ საქართველოს პატრიარქობის კანდიდატისთვის საერთოდ მოეხსნათ ასაკობრივი ზღვარი – მოტივით, რომ მეც 86 წლის ვარ, მერე რა, განა მხნედ არ ვარ და სტამბოლიდან არ ჩამოვფრინდი?! პატრიარქი სულიწმიდის რჩეულია და რა მნიშვნელობა აქვს, რამდენი წლისაა ის?! ილია მეორეც 70 წელზე უფროსი იყო, მერე რა, განა დასაკრძალად მთელი საქართველო არ გამოვიდა – იმდენად კარგი პატრიარქი იყო ის?! აი ასეთი ლოგიკაა, რომლის საწინააღმდეგოს თქმაც რთულია.

სქიზმატური ფანდარასტი

მაგრამ რა არის ბართლომეს საბოლოო მიზანი? მხოლოდ ერთი – საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის სქიზმა, რომელმაც ზუსტად უნდა გაიმეოროს უკრაინული ეკლესიის ბედი, ანუ – გახდეს განხეთქილების მომტანი და შეწყვიტოს ევქარისტიული კავშირი რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიასთან, გახდეს რა ეგზარქატი, კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს ქართული მრევლი. ეს ილია მეორის სიცოცხლეში შეუძლებელი იყო. ამისთვის კი წმინდა სინოდი უნდა დაუბრუნდეს უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის ავტოკეფალიის ტომოსის აღიარების საკითხს, რისთვისაც უნდა აირჩიონ კონსტანტინოპოლის მიმართ ლოიალურად განწყობილი ახალი ქართველი პატრიარქი, რომელიც უზრუნველყოფს სინოდის სხდომაზე ხმების გარანტირებულ უმრავლესობას უკრაინის ეკლესიის ავტოკეფალიის აღიარების „მომხრედ“, ბართლომეს მიერ გაცემული ტომოსის საფუძველზე.

სხვათა შორის, საქართველოში არ იციან, რომ უკრაინის არაკანონიკური მართლმადიდებელი ეკლესიისთვის ტომოსი ბართლომესგან იყიდა საქართველოს მკვიდრმა, ქართველმა, კრიმინალურმა ავტორიტეტმა ნარიკ დნეპროპეტროვსკიმ. იყიდა 25 მლნ დოლარად (საიდანაც 15-ის მითვისებას – ბართლომესთვის დაკლებას ცდილობდა უკრაინის იმდროინდელი პრეზიდენტი პოროშენკო, მაგრამ “ობშჩიაკის” ფულის მითვისება ასე ადვილი არ არის). ახლა ნარიკი – ალექსანდრე ვლადიმერის ძე პეტროვსკია, მსხვილი ბიზნესმენი – გახსოვთ ჩასკვნილი მამაკაცი, რომელიც პოროშენკოს ყველგან გვერდით უდგას – ტომოსი უჭირავს აეროპორტში ტრაპთან, შემდეგ ტაძარში? დიახ, ეს სწორედ ის, ნარიკია, ანუ – ალექსანდრე თამაზის ძე ნარეკლიშვილი, დაბადებული 1972 წლის 9 ივნისს საქართველოში, ქალაქ რუსთავში. მისი დაბადების შემდეგ, დედამისი ახალ ქმართან ერთად დნეპროპეტროვსკში გადავიდა. ის თავს წარადგენს როგორც „კანონიერი ქურდის“, თენგიზ სულაძის შვილი. ყოფილი „ნაპერსტოჩნიკი“, რომელიც ორგანიზებული დანაშაულებრივი ჯგუფის მეთაური გახდა.

   აღსანიშნავია, რომ 3 დღის წინ ზელენსკი ესტუმრა დაუცხრომელ ბართლომეს, რომელსაც ფანდარასტი არაფრით უნდა, თავისი ასაკის მიუხედავად („ფანდარასტ“ ოსურიდან თარგმანში ნიშნავს „წადი მშვიდობით“), ხოლო გუშინწინ ზელენსკიმ სააკაშვილის რეჟიმის ერთ-ერთი ყველაზე ოდიოზური ფიგურა – იუსტიციის მინისტრი და გენერალური პროკურორი ზურაბ ადეიშვილი უკრაინის ინტერპოლის ხელმძღვანელად დანიშნა! ანუ დამნაშავე, რომელსაც ქართული მართლმსაჯულება ეძებს და რომელზეც ინტერპოლის ძებნაა გამოცხადებული… თავად ხდება უკრაინის ინტერპოლის მეთაური!

მოდით, ჰიპოთეტურად წარმოვიდგინოთ ის შედეგები, თუკი წმინდა სინოდის იმ სხდომაზე ასეთი გადაწყვეტილების გატანა მაინც მოხერხდებოდა. ქართული ეკლესიის მიერ უკრაინის ეკლესიის აღიარების შემთხვევაში, რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას მოუწევდა აფხაზეთისა და ალანიის ეკლესიების აღიარება. აღიარების ფორმები სხვადასხვაგვარია – რუსეთის პატრიარქს შეეძლო აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში ტომოსის მისაღებად მოსამზადებლად ეგზარქოსები გაეგზავნა, ისევე როგორც პატრიარქმა ბართლომემ გაგზავნა თავისი ეგზარქოსები უკრაინაში; ან ავტოკეფალიის ნაცვლად ეს ეპარქიები რუსეთის ეკლესიის შემადგენლობაში შევიდოდნენ; ან სოხუმსა და ცხინვალში დაარსდებოდა რუსული ეკლესიის ეგზარქატები, ისევე როგორც რუსული ეკლესის წმინდა სინოდმა დააარსა საპატრიარქო ეგზარქატები დასავლეთ ევროპაში (ცენტრი პარიზში) და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში (ცენტრი სინგაპურში), რითაც უპასუხა კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს ქმედებებს უკრაინაში. რუსული მართმადიდებელი ეკლესია იძულებული გახდებოდა შეეწყვიტა ევქარისტიული კავშირი განხეთქილებაში წასულ ქართულ ეკლესიასთან, რომელიც დიპტიქში მე-6-დან მე-9 ადგილზე გადაინაცვლებდა. სულიწმინდა, და მასთან ერთად – რუსეთში არსებული ქართული ტაძრები, სადაც ქართველი მეფეების ნეშტები განისვენებს, დატოვებდა ქართული ეკლესიის წიაღს. და წმინდა სინოდის ყველა ის წევრი, ვინც უკრაინელი სქიზმატიკოსების შეკრებას მე-16 მართლმადიდებელ ადგილობრივ ეკლესიად აღიარებდა, ანათემას გადაეცემოდა. ეს – ჩემი ვერსიაა, რომელიც არ ემყარება ინსაიდერულ ინფორმაციას.

   ცნობისთვის: რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის საქართველოს ეგზარქოსობამ 1917 წლამდე იარსება – რევოლუციის შემდეგ ქართულმა მართლმადიდებელმა ეკლწსიამ თავისი ავტოკეფალია გამოაცხადა, რომელიც მოსკოვის საპატრიარქომ 1943 წელს აღიარა, ხოლო კონსტანტინოპოლის საპატრიარქომ – მხოლოდ 1990 წელს. ეს საყურადღებოა იმ ქართველებისთვის, რომლებსაც უყვართ თავის შეყოფა თურქულ ყულფში, საიდანაც მათ ისევ რუსები იხსნიან ხოლმე, ოღონდ დანაკარგებით და უარეს პირობებზე, როგორც ეს გეორგიევსკის ტრაქტატის დადების შემდეგ მოხდა.

სრულიად საქართველოს პატრიარქის ილია მეორის, რომელიც იყო და დარჩა ბიჭვინთისა და ცხუმ-აფხაზეთის მიტროპოლიტად, სიბრძნისა და დიპლომატიის წყალობით, რუსეთის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ არ აღიარა „აფხაზური ეკლესიის ავტოკეფალია“, თუმცა მისი წარმომადგენლები დაფრინავდნენ ბართლომესთან თხოვნით, მიეცა მათთვის ტომოსი, ისევე როგორც მან მისცა უკრაინელებს, და ეს უკანასკნელიც სიხარულით დათანხმდა! ეს ვიზიტები დეტალურადაა აღწერილი ჩემი ჟურნალისტური გამოძიებების მასალებში, მასალები ინტერნეტში დევს, ამიტომ არ დავასახელებ აფხაზური დელეგაციის თითოეულ წევრს და არ ჩავუღრმავდები ამ თემას. მთავარია, რომ ქრისტეს ეკლესიის სხეული განუყოფელი დარჩა და საქართველოს საეკლესიო საზღვრები დღეს არ ემთხვევა დე ფაქტო საზღვრებს, რაც საქართველოს პატრიარქისა და რუსეთის პატრიარქის, უწმინდესი კირილეს დამსახურებაა. აი, რატომ განასახიერებდა პირადად კათოლიკოს-პატრიარქი ილია მეორე (და არა მხოლოდ მართლმადიდებლობა!) ხიდს საქართველოსა და რუსეთს შორის. მიუხედავად იმისა, რომ უცხოეთის აგენტები ილია მეორეს აკრიტიკებდნენ, სიცოცხლეს უსწრაფებდნენ და მას პრორუსად, კრემლის აგენტად, სუკ-ის თანამშრომლად და საბჭოთა ნომენკლატურად მოიხსენიებდნენ, ილია მეორე ასეთი არასოდეს ყოფილა.

პირიქით, ქართული მართლმადიდებელი ეკლესიის პატრიარქი ილია მეორე იყო მართლმადიდებლობის ბურჯი არა მარტო საქართველოში, რის გამოც მთელი ცხოვრება განიცდიდა ცილისწამებასა და შეურაცხყოფას უცხოეთის აგენტების, სექტანტების, ათეისტებისა და რუსოფობების მხრიდან, რომელთათვისაც მართლმადიდებლობა და რუსეთი სინონიმებია, ხოლო საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია, რომელსაც ღვთისმსახური 49 წლის განმავლობაში მიუძღოდა, მათი აზრით, არის რუსეთისა და ფუნდამენტალიზმის დასაყრდენი სამხრეთ კავკასიაში. ილია მეორემ თავისი საპატრიარქო მსახურების ნახევარ საუკუნეს „მზიანი ღამე“ უწოდა, სადაც „ღამე“ სწორედ ის ადამიანური სისულელეა, რომელსაც იგი ბოლო დღემდე ებრძოდა, სასოებდა რა „მზეს“ – მაცხოვარს, რომლის ხილვაც ღამით მხოლოდ მას ძალუძდა… და ამიტომ, თბილისში ბართლომესგან სპეციალურად ჩამოსული კონსტანტინოპოლის დელეგაციის შეგონებების მიუხედავად, რომელსაც საფრანგეთის მიტროპოლიტი ემანუელი ხელმძღვანელობდა, ილია მეორემ და, მისი მტკიცე ხელის წყალობით, საქართველოს სინოდმა და მაშინ უკვე მოსაყდრე შიომ უარი თქვეს ე.წ. უკრაინის ეკლესიის აღიარებაზე, ტკივილით აღნიშნეს უკრაინის მართლმადიდებელ ეკლესიაში განხეთქილების დესტრუქციული შედეგები და საერთოდ გადადეს ამ საკითხის განხილვა განუსაზღვრელად შორეული მომავლისთვის.

 

საქართველო – საოცრებათა ქვეყანა და პატრიარქი ილია – მთავარი ჯადოქარი

პანდემიის დროს ილია მეორემ, ჯანმო-სა და ლუგარის ლაბორატორიის ზეწოლის მიუხედავად, კორონავირუსის პანდემიის დროს არ ჩაკეტა ტაძრები და არ აკრძალა ზიარება – მორწმუნეები აგრძელებდნენ წმინდა ნაწილების კოვზით მიღებას, ემთხვეოდნენ ჯვარსა და ხატებს, არ აუკრძალავს ეკლესიაში ნაკურთხი წყლის დალევა – და არავინ, ეკლესიაში არცერთი მორწმუნე არ დაინფიცირებულა – არ გამხდარა ავად – არ გარდაცვლილა! ლუგარის ცენტრის იმდროინდელმა შეფმა და დე ფაქტო ჯანდაცვის მინისტრმა, მსხვილი სააფთიაქო ქსელის მფლობელმა მაშინ აგვიკრძალა აღდგომას სასაფლაოებზე გასვლა, მაგრამ სააღდგომო მსახურებაზე ეკლესიაში დაავადების არცერთი შემთხვევა არ დაფიქსირებულა, სადაც მთელი საღამო, ღამე და დილამდე ხალხი გაჭედილ ტაძრებში იდგა, თუმცა ეს ძალიან უნდოდათ მართლმადიდებლობის მტრებსა და დამნაშავეებს, რომლებმაც ვაქცინებსა და პანდემიის ისტერიაზე ასობით მილიარდი იშოვეს! თუმცა ლუგარის ლაბორატორიის იმავე უფროსმა აუკრძალა მართლმადიდებლებს თბილისის აეროპორტში იერუსალიმიდან წმინდა ცეცხლის დახვედრა, როგორც ეს ყოველ წელს ხდებოდა!

სხვათა შორის, რატომ არ არის აქამდე დახურული თბილისში ლუგარის ლაბორატორია ვირუსების შტამების საცავით? რა ფუნქცია აკისრია აშშ-ის სახმელეთო ჯარების სამხედრო ბიოლაბორატორიას საქართველოში? როდესაც რეგიონში ომია და ჭურვები აზერბაიჯანსა და თურქეთ მიახწია? როდესაც უკრაინული დრონები დაფრინავდნენ სოჭსა და ჩრდილოეთ კავკასიაში? თუმცა ახლა, როცა საქართველოს მთავრობა ყოველგვარ ძალისხმევას იჩენს აშშ-სთან სტრატეგიული პარტნიორობის აღსადგენად, ეს საკითხი ნაკლებად სავარაუდოა ვინმემ წამოწიოს… „ყოფნა, არყოფნა“ – ასე, ჰამლეტურად შენიშნა ზუსტად ბიძინა ივანიშვილმა, რომ საკითხი ახლა ასე კი არ დგას, კარგია ეს ხელისუფლება თუ ცუდი, არამედ ისე, არსებობდეს საქართველო თუ არ არსებობდეს. და ამ მეორეს უპასუხისმგებლოდ აპროვოცირებს რადიკალური ოპოზიცია.

საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია და მისი კათოლიკოს-პატრიარქი ილია მეორე იყო ერთადერთი და ბუნებრივი ხიდი რუსეთსა და საქართველოს შორის, რომლის ჩამონგრევაც დასავლეთმა ვერ მოახერხა გაყიდული უცხოელი აგენტების – არასამთავრობო ორგანიზაციების, მედიისა და პოლიტიკური პარტიების ხელით. იგი დაიბადა ვლადიკავკაზში, ოსეთში, 1957 წლის 6 აპრილს მომავალი სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ილია II-მ (ირაკლი ღუდუშაური-შიოლაშვილი) ბერად აღიკვეცა თბილისის წმინდა ალექსანდრე ნეველის ტაძარში, დაამთავრა მოსკოვის სასულიერო სემინარია და 10 წელი მსახურობდა აფხაზეთის მიტროპოლიტად. ამიტომ მასში გაერთიანდა ყველა ჩვენი ხალხების სიყვარული. 2011 წლის 25 იანვარს, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, მცხეთა-თბილისის მთავარეპისკოპოსმა, ბიჭვინთისა და ცხუმ-აფხაზეთის მიტროპოლიტმა, უწმინდესმა და უნეტარესმა ილია მეორემ საქართველოს საპატრიარქოს რეზიდენციაში „საქინფორმი“ დალოცა. კმაყოფილებით აღნიშნა რა, რომ ქართული საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტოს ვებგვერდზე არის რუსული ვერსია და რუბრიკა „რელიგია“, რომელშიც საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის საქმიანობის გარდა, შუქდება საქართველოში არსებული ყველა ტრადიციული რელიგიისა და კონფესიის, აგრეთვე რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ცხოვრება. უწმინდესმა და უნეტარესმა შემდეგი სიტყვები ბრძანა: „რაც შეეხება რელიგიასა და რუსეთს – ეს ოდნავ დელიკატური თემაა, რომელსაც განსაკუთრებული ყურადღებით უნდა მოვეკიდოთ, რათა არაფერი გამოგვრჩეს, იმის გათვალისწინებით, რომ ეკლესია დღეს – ფაქტობრივად ერთადერთი ხიდია, რომელიც რუსეთთან გვაკავშირებს. ჩვენ ვინარჩუნებთ ურთიერთობებს საეკლესიო კავშირების მეშვეობით და თუ ამ ხიდსაც დავანგრევთ, დაიწყება ძალიან არასასურველი და რთული პროცესები…“.

   „შეგიძლიათ მშვიდად იყოთ ამასთან დაკავშირებით, თქვენო უწმინდესობავ! ხიდირბეგიშვილი ხიდს ნამდვილად არ ჩამოანგრევს!“ – ვუპასუხე პატრიარქს, რომელსაც გულიანად გაეცინა.

„ძალიან გამახარა თქვენმა წამოწყებამ, თქვენ დიდ, ნამდვილად ეროვნულ საქმეს აკეთებთ! თქვენი მუშაობა ძალიან მნიშვნელოვანია, ძალიან ძვირფასია ჩვენთვის და ჩვენ ყველაფერში დაგიჭერთ მხარს! გაკურთხებთ ნაყოფიერი საქმიანობისთვის და გისურვებთ ყოველგვარ წარმატებას!“ – ბრძანა პატრიარქმა და მისი ეს სიტყვები უკვე 15 წელია ამშვენებს „საქინფორმის“ მთავარ გვერდს.

 

ილია მეორეს სიცოცხლეში წამლავდნენ, ახლა მე უკვე კვებით მოწამვლას ვგულისხმობ და არა მორალურ დევნას. 2017 წლის 10 თებერვალს თბილისის აეროპორტში დეკანოზ გიორგი მამალაძეს, რომელიც გერმანიაში იქ სამკურნალოდ მყოფ კათოლიკოს-პატრიარქთან მიემგზავრებოდა, ციანიდი აღმოუჩინეს, პატრიარქზე თავდასხმის საქმე გადაკვალიფიცირდა მისი მდივან-რეფერენტის მოწამვლის მცდელობად, მაგრამ მთავარი ის არის, რომ ღმერთმა მაშინაც გადაარჩინა პატრიარქი! იმისათვის, რომ მეტად აღარ გამოეცადა ბედი და ეკლესია ხელში არ ჩაეგდოთ ზოგიერთ პერსონალიას, რომლებიც ფიგურირებენ სუს-ის ბაზიდან დარქნეტში გავრცელებულ დოსიეებში ქართველ სამღვდელოებაზე, ილია მეორე ნიშნავს საპატრიარქო ტახტის მოსაყდრეს – სენაკისა და ჩხოროწყუს მიტროპოლიტ შიოს (მუჯირი), რომელმაც მოსკოვის სასულიერო აკადემიაში ბრწყინვალე საღვთისმეტყველო განათლება მიიღო და დისერტაციები დაიცვა წმინდა ტიხონის სახელობის ჰუმანიტარულ უნივერსიტეტში (ПСТГУ).

და აი, 2023 წლის ივლისში მეუფე შიოს სისხლის ანალიზში მძიმე ლითონები აღმოაჩინეს. შსს-მ სისხლის სამართლის საქმე საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 19-108-ე მუხლით (განზრახ მკვლელობის მცდელობა) აღძრა, რაც 10-დან 15 წლამდე თავისუფლების აღკვეთას ითვალისწინებს, მაგრამ საქმე გაუხსნელია. იმავე პერიოდში გარდაიცვალა რუსუდან მაისურაძე — საპატრიარქო მოსაყდრის კაბინეტის დამლაგებელი. საპატრიარქოში განაცხადეს, რომ დამლაგებლის სიკვდილის დაკავშირება მეუფე შიოს შესაძლო მოწამვლასთან დაუსაბუთებელია, რადგან ექსპერტიზა არ დასრულებულა. მოკლედ, ეს საქმეც თაროზე შემოდეს.

კრიმინალი კი გაგრძელდა – მრევლის ერთ-ერთ ყველაზე საყვარელ იერარქს, ნამდვილ მწყემსს, რომელმაც საკუთარი ხელით ააშენა ფოკის მონასტერი და შემდეგ ბორჯომისა და ბაკურიანის მიტროპოლიტი გახდა, მეუფე სერაფიმეს (ჯოჯუა), რომელიც წარმოშობით აფხაზეთიდანაა და რომელიც ძალიან უყვარდა პატრიარქს და დიდ პატივს სცემდნენ რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიაში, ბინძურად დასწამეს ცილი. მან, რათა პრობლემები არ შეექმნა ილიასთვის, რომელიც ძალიან უყვარდა, ნებაყოფლობით დატოვა მსახურება და დარჩა მიტროპოლიტი ეპარქიის გარეშე, მაგრამ უწმინდესმა ის სინოდის წევრად დატოვა. და აი, ცოტა ხნის წინ, 2025 წლის 2 ნოემბერს მეუფე სერაფიმე მონაწილეობს წმინდა ბერი გაბრიელის (გაბრიელ სალოსის, ურგებაძის) ხსოვნას მიძღვნილ ღვთისმსახურებაში, ვისთანაც მრავალწლიანი მეგობრობა და მსახურება აკავშირებდა. იმავე დღეს მონაწილეობდა ბიჭვინთის ტაძრის საძირკვლის ჩაყრაში, ანუ იყო მხნედ და ენერგიით სავსე. თუმცა უცებ ამ დღეს მას დაემართა ინსულტი მწვავე ინფარქტთან ერთად და გარდაიცვალა. ასე გახდა სინოდის წევრთა რაოდენობა 39 და მოსაყდრემ – პატრიარქობის კანდიდატმა შიომ – დაკარგა ერთი გარანტირებული ხმა.

მაგრამ მეუფე შიოს პატრიარქად აუცილებლად აირჩევენ, ხოლო მეორე კანდიდატი დიდი ალბათობით იქნება უღირსეულესი ურბნისისა და რუისის მიტროპოლიტი იობი (აქიაშვილი). მეუფე იობი ქართველი ხალხისა და მრევლის სიყვარულით სარგებლობდა ილია მეორის სიცოცხლეშიც და ჩრდილში გადავიდა როგორც კი ილია დასუსტდა, თუმცა ბევრი სხვა მის ადგილას პირიქით მოიქცეოდა, ამ გარემოებით ისარგებლებდა და გააქტიურდებოდა.

მაგრამ პატრიარქ შიოს ძალიან გაუჭირდება მიუხედავად ძლიერი ხასიათისა და ფიზიკური ძალისა, სენტიმენტალურსა და ემოციურს მას ნამდვილად ვერ უწოდებ. გარდა გარე მტრებისა, გასარკვევი იქნება – არის თუ არა კორუფცია ეკლესიის შიგნით, რადგან ეკლესიის დაფინანსება 40-დან 60 თუ 70 მილიონამდე გაზარდეს, მაგრამ თანხების მიზნობრივი გამოყენება დიდად არ შეიმჩნევა და ამის შემოწმება მოუწევთ. რაც არ არის ადვილი – მიტროპოლიტები პრემიერები და მინისტრები არ არიან, რომ ციხეში ჩასვა ოპოზიციის გასახარად, რაც ასევე უარყოფითად იმოქმედებს ეკლესიის იმიჯზე.

პატრიარქმა ილიამ მშვენივრად იცოდა ძალთა ბალანსი წმინდა სინოდში, მაგრამ მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა არ აძლევდა საშუალებას საპატრიარქოში გარკვეულიყო საქმის ვითარებაში, ხოლო ნახევარსაუკუნოვანი დიდი მსახურების დასრულება ეკლესიაში განხეთქილებით ილია მეორეს არ სურდა. უწმინდესმა და უნეტარესმა იცოდა, რომ საქართველო და მართლმადიდებლობა – სინონიმებია, არ იქნება მართლმადიდებლობა – არ იქნება საქართველოც, ამიტომ მთლიანად ღვთის განგებულებას მიენდო. მან აღადგინა ქართული ეკლესია არაფრისგან, მან გამოძერწა ეს სამღვდელოება იმისგან, რაც იყო…