არნო ხიდირბეგიშვილი: ენას კბილი დააჭირე! – საქართველოში, „deep state“-ის შემდეგ, „hate speech“-ს მიადგნენ

როგორც არისტოტელე ამტკიცებს, „ადამიანი პოლიტიკური ცხოველია”, რომელსაც არ შეუძლია განვითარება სოციუმის მიღმა („ქალაქი-სახელმწიფო“, πόλις, ტრაქტატი „პოლიტიკა“). თუ ეს ასეა, მაშინ სიტყვა ადამიანებისთვის არა მხოლოდ კომუნიკაციის საშუალება, არამედ მთავარი პოლიტიკური ინსტრუმენტიცაა, რომელიც განასხვავებს „პოლიტიკურ ცხოველს“, ანუ განვითარებულ ადამიანს, უბრალო ცხოველისგან. ამიტომ სიტყვებთან სიფრთხილეა საჭირო, რადგან მათ შეუძლიათ მტკივნეულად დაჭრან ადამიანის სული და მისი სიკვდილიც კი გამოიწვიონ. სიტყვებს შეუძლიათ ცივილიზაციებს შორის ომების პროვოცირება, ამიტომ სიტყვა ინდივიდუალური და მასობრივი განადგურების იარაღის ტოლფასია. „ზოგჯერ თქმა სჯობს არა-თქმასა, ზოგჯერ თქმითაც დაშავდების“ — ეს რუსთაველია, „ვეფხისტყაოსანი“.

რა თქმა უნდა, აზიანებს და კლავს არა კეთილი სიტყვები, არამედ ბოროტი, რომელთა ზემოქმედება მით უფრო ძლიერია, რაც უფრო დიდია მათი მსმენელი აუდიტორია. არისტოტელესა და რუსთაველის დროში დამწერლობა მდიდრების პრივილეგია იყო, ამბავი ზეპირსიტყვიერად გადაიცემოდა, ამფითეატრში შეკრებილი საჯარო აუდიტორია კი უსმენდა ორატორს, რომელსაც ხმამაღლა, პრაქტიკულად ყვირილით უწევდა საუბარი ხმის გამაძლიერებელი აპარატურის არარსებობის გამო. შემდეგ გაჩნდა ბეჭდური მედია — გაზეთები, მოგვიანებით რადიო და ტელევიზია, რამაც აუდიტორიის არეალი მილიონჯერ გაზარდა, მაგრამ ის მაინც ლოკალური რჩებოდა. და მხოლოდ ინტერნეტისა და ციფრული ტექნოლოგიების გამოჩენით, რამაც დასაბამი მისცა ელექტრონულ მედიასაშუალებებს, მობილურ კავშირს, სოციალურ და ნეირონულ ქსელებს, სიტყვის გავრცელების ყველა შეზღუდვა გაქრა — აუდიტორია გლობალური გახდა და პრაქტიკულად პლანეტის მოსახლეობის რაოდენობას გაუტოლდა (გარდა მცირერიცხოვანი ველური ტომებისა, ასევე სპეციალური აკრძალვებისა, რომლებსაც ზოგიერთი სახელმწიფოს ხელისუფლება აწესებს მოსახლეობის არასასურველი უცხოური გავლენისგან დასაცავად).

   მოცვის უსაზღვრო მასშტაბთან ერთად, პრინციპულად მნიშვნელოვანია, რომ კონტენტის ავტორები (სოციალურ ქსელში, საიტზე, საკაბელო ტელეარხზე), პროფესიონალების (ჟურნალისტების, პუბლიცისტების, პოლიტოლოგების) გარდა, დილეტანტები გახდნენ – რიგითი მოქალაქეები, რომლებსაც თავისუფლად შეუძლიათ ისაუბრონ და წერონ ყველაფერი, რაც მოესურვებათ, მათ შორის — სიძულვილის ენით («hate speech»).

საქართველოში ორ დღეში საინფორმაციო სააგენტოს, საკაბელო ტელევიზიისა და ნებისმიერი მედიაპლატფორმის დარეგისტრირება არანაირ სირთულეს არ წარმოადგენს, ხოლო იმისათვის, რომ გახდე ბლოგერი — სოციალური ქსელების მომხმარებელი, რეგისტრაციისთვის წუთებიც საკმარისია. არა მხოლოდ ახალგამომცხვარი თვითმარქვია „მედიები“, არამედ მრავალწლიანი ისტორიის მქონე მედიაკორპორაციებიც კი იყენებენ საკუთარი ინფორმაციის გასავრცელებლად სოციალური ქსელების რესურსებს, რომლებიც მილიარდობით თანასწორუფლებიან მომხმარებელს აერთიანებს. და აი, ახალგამომცხვარი „ჟურნალისტები“ და პრაქტიკულად არარსებული „საინფორმაციო სააგენტოებისა“ და საოჯახო „ტელეკომპანიების“ (მიკროფონი ოთახ-„სტუდიაში“ კედელზე გაკრული ბანერით) „გენდირექტორები“ მიემგზავრებიან საზღვარგარეთ, შეუფერხებლად იღებენ აკრედიტაციებს და წარმოადგენენ საქართველოს. ძირითადად ეს პოსტსაბჭოთა სივრცეში ხდება, მათ შორის — რუსეთის ფედერაციაში, რადგან სხვა ქვეყნებში, განსაკუთრებით დასავლეთში, დილეტანტები ვერასოდეს გაივლიან იდენტიფიკაციის პროცედურას: მხოლოდ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროში რეგისტრაცია, ჟურნალისტური ბექგრაუნდისა და ქსელში მასალების გარეშე, არაფერს ნიშნავს.

ამით წინასიტყვაობა დასრულდა და წინამდებარე პუბლიკაციის ძირითად ნაწილზე გადავალ. მაშ ასე:

1 ივნისს საქართველოს შსს-ს ადამიანის უფლებათა დაცვის დეპარტამენტში მუშაობა დაიწყო სიძულვილის ენის წინააღმდეგ ბრძოლის სამმართველომ. ახალი სპეცდანაყოფის ფუნქციაა სოციალურ ქსელებსა და მედიაში საჯაროდ გავრცელებული იმ შეურაცხმყოფელი გამონათქვამების მონიტორინგი და გამოვლენა, რომლებიც ამცირებენ ადამიანის ღირსებას და შეიცავენ სიძულვილის ენას, თუკი მათში იკვეთება საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ნიშნები. სამმართველო გამოავლენს სავარაუდო სამართალდარღვევას და სავარაუდო სამართალდამრღვევს, დაადგენს მის ვინაობას, მოამზადებს ადმინისტრაციული წარმოების მასალებს, შეადგენს ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმს და განსჯადობის წესების დაცვით გადააგზავნის ამ მასალებს საერთო სასამართლოებში.

   ესმით თუ არა ხელისუფლებაში, მათ შორის იმათ, ვინც ამ ნოვაციის ინიციატორი იყო, რამხელა საქმეს შეეჭიდნენ? საუბარი ხომ მორალისა და ზნეობის სტანდარტების დაბრუნებაზეა ოდესღაც მაღალკულტურულ, ამჟამად კი დასავლური პროპაგანდით ზომბირებულ და დაქსაქსულ ქართველ საზოგადოებაში! საუბარია ათასობით და ათასობით დაუმსახურებლად დამცირებულისა და შეურაცხყოფილის უფლებებისა და ღირსების დაცვაზე, რომლებსაც არ შეუძლიათ პასუხი მოსთხოვონ კლავიატურასთან მოხერხებულად მოკალათებულ ცილისმწამებლებს — როგორც წესი, ლაჩარ თავხედებს, რომლებიც პირად შეხვედრაზე არ თანხმდებიან. ხოლო თუ ვინმე შეხვდება მათ, რათა სიტყვებისთვის პასუხი მოსთხოვოს, ფიზიკური დაპირისპირების შემთხვევაში კანონი განსჯის არა ბილწსიტყვაობის ავტორს, არამედ იმ ადამიანს, რომელიც საკუთარ ღირსებას იცავს, რომელიც მილიონობით თანამოქალაქის — სოციალური ქსელების მომხმარებლების თვალწინ შეილახა!

   გაკვირვებას იწვევს ის ფაქტი, რომ „ქართული ოცნების“ ხელისუფლების ამ უპრეცედენტო გადაწყვეტილების საყოველთაო მხარდაჭერის ნაცვლად, რომელიც შესაძლოა გარდამტეხი გახდეს ქართველი საზოგადოების გაჯანსაღებისა და კონსოლიდაციის საქმეში, საქართველოში ადგილი აქვს გაუგებრობას და სხვადასხვა ინდივიდებისა თუ ჯგუფების მხრიდან კრიტიკასაც კი. იქმნება საზოგადოებრივი აზრი, თითქოს მოქმედი ხელისუფლება საქართველოში სიტყვის თავისუფლებას თრგუნავს, რომ ყოველი უცენზურო სიტყვისთვის ხალხს ციხეში ჩასვამენ და რომ მმართველმა პარტიამ, უცხოური გავლენის აგენტების დაფინანსების გამჭვირვალობისა და ჰომოსექსუალიზმის პროპაგანდის აკრძალვის შესახებ კანონების მიღების შემდეგ, გამოიგონა მორიგი ინსტრუმენტი განსხვავებული აზრის მქონეთა მიმართ ანგარიშსწორებისთვის — იქნება ეს ოპოზიციონერი თუ რიგითი მოქალაქე, რომელსაც ენა წინ უსწრებს.

ხელისუფლების ოპონენტების — რადიკალური ოპოზიციის, არასამთავრობო ორგანიზაციებისა და სხვა უცხოური აგენტების (რომლებიც, როგორც 26 მაისის აქციამ აჩვენა, საქართველოში თითზე ჩამოსათვლელნი არიან) რეაქცია აბსოლუტურად გასაგებია: ისინი კარგავენ ტროლინგის მთავარ ინსტრუმენტს — სიძულვილის ენის გამოყენების შესაძლებლობას, რათა მანიპულირება მოახდინონ საზოგადოებრივი აზრით, ტროლ-ბოტების დახმარებით შექმნან მასობრიობის ილუზია, დათესონ ქაოსი, პანიკა, ჭორები, სკანდალები, ქსენოფობია და კონფლიქტები სოციალურ ქსელებში, ფორუმებსა და მესენჯერებში; ისინი კარგავენ მშვიდობიან მოქალაქეებს შორის აგრესიის პროვოცირების, საპროტესტო მიტინგების ორგანიზებისა და კანონმორჩილი მოქალაქეების ხელისუფლების დასამხობად მოწოდების შესაძლებლობას სოციალური ქსელებისა და კონტროლირებადი ტელეკომპანიების მეშვეობით, რაშიც უხვ დასავლურ გრანტებს იღებენ.

მაკვირვებს გაუგებრობა ქართული საზოგადოების იმ პატივსაცემი ნაწილის მხრიდან, რომელიც ტრადიციულად ავანგარდში იყო სააკაშვილის რეჟიმთან, ლგბტ-ღირებულებების, ერთსქესიანი ქორწინებებისა და ქართველებისთვის უცხო სხვა ევროსტანდარტების თავსმოხვევასთან ბრძოლაში, თუმცა ისინი, ისევე როგორც მათი ახლობლები, მეგობრები, თანამოაზრეები და ოჯახის წევრებიც კი, ახლო წარსულში სიძულვილის ენის გამოყენებით დაუმსახურებელი შეურაცხყოფისა და ბულინგის სამიზნე იყვნენ.

   შეგახსენებთ, რომ საქართველოს სსრ-ში, დასავლეთის უმეტესი ქვეყნებისგან და განსაკუთრებით აშშ-ისგან, სადაც ეკიდა აბრები „მხოლოდ თეთრკანიანებისთვის“, განსხვავებით, სიძულვილის ენა არასოდეს ყოფილა. ხოლო იმათ, ვინც თავს უფლებას აძლევდა რასობრივი, ეროვნული და რელიგიური ნიშნით მტრული გამოხდომები განეხორციელებინა კულტურული ან სუბკულტურული ღირებულებების სხვა სისტემის მატარებელთა მიმართ, დიდი ხნით აიზოლირებდნენ საზოგადოებისგან „არცთუ ისე შორეულ ადგილებში“, ანუ ციხეებსა და ბანაკებში. შესაბამისად, საქართველოში და სსრკ-ში არ ყოფილა რასიზმი, ქსენოფობია, ეროვნებათაშორისი შუღლი და შეუწყნარებლობა, ჰომოფობია და სექსიზმი. სექსუალური უმცირესობები და სექტები, რა თქმა უნდა, არსებობდნენ, მაგრამ მათი ღირებულებების პროპაგანდა კანონით იკრძალებოდა და საზოგადოების მიერ იგმობოდა, ამიტომ ჰომოსექსუალები და სექტანტები ცხოვრობდნენ ბედნიერად, გარშემომყოფებთან ჰარმონიაში და არ ხდებოდნენ აგრესიის მსხვერპლნი. ქალისა და მამაკაცის თანასწორუფლებიანობისა და ინტერნაციონალიზმის პრინციპებზე შექმნილ სსრკ-ში ნაციონალიზმსა და სექსიზმზე საუბარი უბრალოდ უადგილოა.

სიძულვილის ენა საქართველოში, ბალტიისპირეთსა და ზოგიერთ სხვა საბჭოთა რესპუბლიკაში სსრკ-ის ლიკვიდაციის პროცესში გაჩნდა. სწორედ მაშინ გაჩნდა დაყოფა ავტოქთონურ ერად და ეროვნულ უმცირესობებად — „სტუმრებად“, რომლებსაც კარისკენ მიუთითებდნენ; სწორედ მაშინ დაიწყო დაყოფა „სუფთა“ და „არასუფთა“ ქართველებად, რომელთა წინაპრებმაც, თითქოსდა, „გვარები გადაიკეთეს“ ქართულად; სწორედ მაშინ დაიწყო რუსებისა და სხვა ეთნოსების გადინება საქართველოდან, რომლებიც საუკუნეების განმავლობაში ბედნიერად, მშვიდობიანად და თანხმობით ცხოვრობდნენ ქართველებთან ერთად. სწორედ მაშინ დაიწყო ომები ეროვნული ნიშნით — სომხებისა აზერბაიჯანელებთან, ქართველებისა — აფხაზებთან და ოსებთან, რომლებიც ყოველთვის ურთიერთმეგობრობასა და სიყვარულში ცხოვრობდნენ, რისი დასტურიც შერეული ქორწინებებია.

სიძულვილის ენა სააკაშვილის „რეფორმატორთა“ გუნდის მთავარი იარაღი გახდა, რომელიც ხელისუფლებაში ყალბი ინტერნაციონალიზმის დროშით მოვიდა. ტელეკომპანია „რუსთავი 2“ და მოძრაობა „კმარა“ (სერბული „ოტპორის“ ქართული ანალოგი) ექსკლუზიურად სიძულვილის ენის გამოყენებით მუშაობდნენ, ტელეწამყვანების სტანდარტად იქცა მტრულად და ზიზღით დაშვებული ტუჩის კუთხეები — „ბოროტი მარიონეტის ნაოჭები“, როგორიც სააკაშვილს ჰქონდა. ისინი აღვივებდნენ შუღლს არა მხოლოდ შევარდნაძის კორუმპირებული ჩინოვნიკების მიმართ, არამედ მშობლების — „სოვოკების“ და „სსრკის მონების“ მიმართ, ქართველი „წითელი ინტელიგენციის“ მიმართ — „კაგებეს აგენტების, რომლებიც უნიტაზში უნდა ჩაირეცხონ“. სიძულვილის ენით გამსჭვალული საპროტესტო მიტინგებით მოახდინეს „ვარდების რევოლუციის“ პროვოცირება, რითაც მოსახლეობა დახლიჩეს შევარდნაძისა და ასლან აბაშიძის მხარდამჭერებად — და სააკაშვილი-ჟვანია-ბურჯანაძის „რევოლუციური სამეულის“ მხარდამჭერებად. თუმცა „რეფორმატორების“ ლიდერები, სააკაშვილის ჩათვლით, სწორედ იმ „საბჭოთა წითელი ინტელიგენციის“ კეთილდღეობაში გაზრდილი ნაშიერები იყვნენ, რომელიც მეგობრობდა „კაგებესთან“ და იღებდა ცეკას ყველა პრივილეგიას საბჭოთა შემოქმედებითი, სამეცნიერო, სამეურნეო და პარტიული ელიტისთვის.

ვიმეორებ: სწორედ მაშინ იქნა შეტანილი განხეთქილება ქართველ საზოგადოებაში: მშობლებსა და შვილებს შორის, უფროს და უმცროს თაობებს შორის, „პრორუსულებს“ — ანუ „ჩამორჩენილებს“, და „პროდასავლურებს“ — ანუ „მოწინავეებს“ შორის. ამ განხეთქილებას საქართველოში დღემდე ვერ ძლევენ.

2003 წლის „ფერადი“ სახელმწიფო გადატრიალების „ეკლები“ საქართველოს მოქალაქეებმა მეორე დღესვე იგემეს. სააკაშვილის „რეფორმატორთა“ გუნდი, „ქართული ოცნებისგან“ განსხვავებით, სათანადოდ აფასებდა მედიისა და სოციალური ქსელების როლს ხელისუფლებისთვის PR-ის შექმნაში, ამიტომ სიძულვილის ენის არეალი სასწრაფოდ გააფართოვეს უკვე არსებული მედიასაშუალებების პრიხვატიზაციის ხარჯზე. ხოლო იმ მცირერიცხოვან მედიას, რომლის გაჩერება, ყიდვა და შეშინება ვერ მოახერხეს, უცერემონიოდ უსწორდებოდნენ — არბევდნენ რედაქციებს, ქუჩაში ყრიდნენ ჟურნალისტებს, ხურავდნენ. დაიწყო ტელედაპატიმრებები, უფრო ზუსტად — „წითელი დირექტორებისა“ და ბიზნესმენების სახელმწიფო რეკეტი, რომლებსაც სპეცრაზმი უდროო დროს საცვლების ამარა გამოათრევდა ხოლმე საძინებლებიდან შეშინებული, ნახევრად შიშველი ცოლებისა და შვილების თანდასწრებით, „რუსთავი 2“-ის ტელეკამერების ობიექტივებისა და ავტომატების ლულების ქვეშ. „აი, ეს ნაძირალები, რომლებიც ძარცვავდნენ ქართველ ხალხს! ჩვენ მათ ციხეებში დავალპობთ და მათ მიერ მოპარულ ქონებასა და სახლებს ექსპროპრიაციას გავუკეთებთ, რათა დავუბრუნოთ გაჭირვებულ მოსახლეობას!“ — ტელედაპატიმრებებს თან ახლდა სიძულვილის ენა, ადამიანის ღირსებას ტალახში სვრიდნენ ტელეეკრანებს მიჯაჭვული საქართველოს მოსახლეობის წინაშე, ივიწყებდნენ რა უდანაშაულობის პრეზუმფციას. ღამით, საკანში, ნოტარიუსის თანდასწრებით, წამებისა და მუქარის ვერგამძლე უბედურები მთელ თავიანთ ქონებას ხელისუფლების წარმომადგენელთა ნათესავებზე აფორმებდნენ და თანხებს მთავარ პროკურატურაში სპეცანგარიშზე რიცხავდნენ.

ხოლო 2007 წელს, როდესაც პარტიული ხაზინა და „ნაცმოძრაობის“ ლიდერების ჯიბეები ბოლომდე შეივსო, მას შემდეგ, რაც სააკაშვილმა რუს ინვესტორებს წარმატებით გადასცა საქართველოს ეკონომიკის მრავალი სტრატეგიული ობიექტი, კორუფციასთან ბრძოლის თემამ აქტუალობა დაკარგა — სააკაშვილის ტოტალიტარული დიქტატორული რეჟიმი საქართველოს უკვე მეოთხე წელი მართავდა, რა კორუფციაზე შეიძლებოდა ყოფილიყო საუბარი?! სააკაშვილმა, დაარღვია რა პუტინისთვის მიცემული პირობა, სასწრაფოდ გაიყვანა საქართველოდან რუსული ბაზები და დაიწყო მზადება 2008 წლის აგვისტოს პროვოკაციისთვის, ამიტომ სიძულვილის ენის სამიზნე რუსეთი და რუსები გახდნენ. შუღლის გაღვივებისა და რუსოფობიის დანერგვის მიზნით, შინაგან საქმეთა მინისტრის ვანო მერაბიშვილისა და უშიშროების საბჭოს მდივნის გიგა ბოკერიას უშუალო კურატორობით, „რუსთავი 2“-ისა და სხვა სახელისუფლებო მედიების გარდა, შეიქმნა ტელეკომპანია „პირველი საინფორმაციო კავკასიური“ და ინფლუენსერების ჯგუფი, ძირითადად — რუსულენოვანი ბლოგერები აფხაზეთიდან და რუსეთიდან (სექტანტები, ათეისტები, ლიბერტარიანელები, რომლებიც ჩეჩნურ დაჯგუფებებთან კავშირზე გაიყვანეს). ინტერნეტ-დივერსანტებს, როგორც მე ისინი მოვნათლე ჩემს ჟურნალისტურ გამოძიებაში, შსს-ს თანამშრომლის მოწმობები დაურიგეს, ხოლო პრემიერ-მინისტრი მათ კონვერტებით აძლევდა პრემიებსა და ხელფასებს. ტელევიზიითა და ვებგვერდებზე, Facebook-ისა და LiveJournal-ის ბლოგებში და YouTube-ის ვიდეოებში ისინი ადამიანებს „რუსეთის ჯაშუშებს“, „ფეესბეს აგენტებს“, „კრემლის ნასედკებს“, „პუტინის ნაბიჭვრებს“ უწოდებდნენ და ფიზიკური ანგარიშსწორებით ემუქრებოდნენ „სამშობლოს ღალატისთვის“. სწორედ მაშინ ამოქმედდა „პრორუსული იარლიყების მიკერების“ ტაქტიკა, რომელსაც გასულ უქმეებზე პროსამთავრობო ტელეკომპანია „იმედმა“ ზედაპირული რეპორტაჟი მიუძღვნა. მათი მუქარა ცარიელი სიტყვები არ ყოფილა და სისრულეში მოჰყავდათ — გავიხსენებ თუნდაც გამომცემლობა „სამშობლოს“ შენობიდან პრესის გამოყრას, „იმედის“ ტელეკომპანიის დარბევას და დოკუმენტურ სერიალ „ენვერს“ საქართველოში „რუსეთის ჯაშუშების“ შესახებ.

ტელეფონით, SMS-ით, სოციალურ ქსელებში მესიჯებით, ელექტრონული ფოსტით მიღებული ათასობით მუქარისა და „საქინფორმის“ რედაქციაში შევარდნების შემდეგ, ჩემზე თავდასხმა ორჯერ განხორციელდა: პირველად ჩემმა „მერსედესმა“ გადამარჩინა, რომელსაც გადაუარა და თან მიათრევდა უზარმაზარი ტრაილერი, ხოლო მეორე თავდასხმა დასრულდა ქალასა და ხერხემლის ტრავმებით რკინის არმატურის ჩარტყმის შედეგად. ფიქსირდებოდა სისტემატური კოლექტიური მუქარები სიძულვილის ენით — ჩემი ხანდაზმული მშობლების ცოცხლად დაწვა ჩემს სახლთან ერთად, ჩემი მეუღლისა და მცირეწლოვანი შვილის „წრეზე გაშვება“, ჩემი წინაპრების საფლავების შებილწვა, რათა „ჩემი დაწყევლილი გენი ამოეძირკვათ“, ჩემი წამება სიკვდილამდე, რათა სხვებისთვის ჭკუის სასწავლებელი ყოფილიყო. მათი მამხილებელი ჟურნალისტური გამოძიების პუბლიკაციების სერია „ვანო მერაბიშვილის ინტერნეტ-დივერსანტები“ (იხ. ინტერნეტში), IP-მისამართები, ფოტოები, დოკუმენტები და ვიდეოები ასობით გვერდზე და DVD-დისკებზე პროფორმისთვის გადაეცა შსს-ს, გენპროკურატურას და იუსტიციის სამინისტროს — ხელისუფლება ვერ დააპატიმრებდა შემსრულებლებს, რომლებიც მისსავე დავალებას ასრულებდნენ! აღარაფერს ვამბობ დღეში ათეულობით კიბერშეტევაზე სააგენტო „საქინფორმის“ საიტის გატეხვით — პროვაიდერ SERV.GE-ს ჩემს პროგრამისტთან ერთად სააგენტოს ვებსაიტის აღდგენა დღეში რამდენჯერმე უწევდა.

ეს ტერორი დასრულდა 2012 წლის დასაწყისში სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, უწმინდესისა და უნეტარესის ილია მეორის წყალობით, რომელიც მე საქმის კურსში ჩავაყენე, და აშშ-ის იმდროინდელი ელჩის ჯონ ბასის წყალობით, ვის სახელზეც გამოვაქვეყნე ღია წერილი (ინგლისური ბეჭდური ვერსია „საქინფორმის“ ბლანკზე DHL-ის კურიერით გავგზავნე ამერიკის საელჩოში).

   აღსანიშნავი ფაქტი: მას შემდეგ, რაც „ზემოდან“ ჩემზე ნადირობის შეწყვეტის ბრძანება მოვიდა, სიძულვილის ენაზე დაწერილი ათასამდე გზავნილი მაინც მივიღე, რომელთა ავტორებიც დავბლოკე. ამის შემდეგ შსს-ს ორმა ლეგენდარულმა IT-სპეციალისტმა დამირეკა და დამარწმუნა, რომ „ბოტოფერმასა“ და სამინისტროს ამასთან კავშირი არ ჰქონდათ და მიმიწვიეს თავისთან, თავიანთ განყოფილებაში, რათა დამრღვევები გამოგვეაშკარავებინა. რადგან შსს-ში მისვლაზე უარი ვთქვი – ყველა გზავნილი ჩემს სტაციონარულ კომპიუტერებში, ჩემს კაბინეტში ინახებოდა, ისინი თავად მოვიდნენ ჩემთან რედაქციაში და, გამოგიტყდებით, დადებითი შთაბეჭდილება დატოვეს. ესენი იყვნენ თავაზიანი ახალგაზრდები, რომლებმაც ჩემს კომპიუტერებში ჩახედვისთანავე თავიანთი მობილურების საშუალებით IP-მისამართებით მყისიერად გამოთვალეს სიძულვილის ენით დაწერილი მუქარის შემცვლელი გზავნილების ავტორები. წარმოიდგინეთ ჩემი გაკვირვება, როდესაც მათ შორის აღმოჩნდა ბევრი ჩემი ნაცნობი და კოლეგა, რომლებიც ჩემთან მეგობრულ ურთიერთობას ინარჩუნებდნენ! მაგრამ მე მიცემული სიტყვა შევასრულე და დღემდე არ ვიმჩნევ, როდესაც შეხვედრისას ისინი მოჩვენებით სიხარულს გამოხატავენ.

   მიუხედავად იმისა, რომ ეს ორი აიტიშნიკი შსს-ს საშტატო თანამშრომელი იყო – ოფიცრი მაღალი ხელფასებით, და რომ ყველა გლობალური ჰაკერული თავდასხმა საიტების გატეხვით, ასევე ვიდეოთვალთვალი სააკაშვილის მტრებზე და გარემოცვაზე თვით მერაბიშვილის ჩათვლით, მათ ცოლებსა და საყვარლებზე, აშკარად მათი მონაწილეობით, თუ არა ხელმძღვანელობით ხორციელდებოდა, პოლიტიკა, როგორც ასეთი, მათ არ აინტერესებდათ. ესენი იყვნენ აპოლიტიკური ტექნოკრატები, როგორც ყველა მაღალპროფესიონალი პროგრამისტი. მოგვიანებით ვესტუმრე მათ ცენტრს შსს-ში: ისინი კვლავაც მოდურად იყვნენ ჩაცმულნი ჯინსებსა და სპორტულ ფეხსაცმელებში და მუშაობდნენ ორნი დიდ ნათელ ოთახში ბევრ კომპიუტერთან.

   სააკაშვილის რეჟიმის დავალებით შექმნილი ფეიკ-ნარატივებისა და სთორითელინგის გახსენება დაუსრულებლად შეიძლება, რაც დღეს უაზრობაა, მაგრამ არ შემიძლია არ გავიხსენო სიძულვილის ენის გამოყენებით წარმოებული კლასიკური კამპანია სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ილია მეორის წინააღმდეგ, რომელსაც მუდმივად შეურაცხყოფდნენ და „კაგებეს“ თანამშრომელს, კრემლის აგენტს, სკკპ ცეკასთან დაკავშირებულს უწოდებდნენ. ვიცი, როგორ თრგუნავდა ეს უწმინდესსა და უნეტარესს და რა უარყოფითად იმოქმედა მის ჯანმრთელობაზე, თუმცა ის ამას არ იმჩნევდა. განსაკუთრებით გამოირჩეოდა ცოლ-ქმარი, რომლებიც დღეს ოპოზიციის ალიანსის ლიდერებში ირიცხებიან. ილია მეორე ერის სულიერი მამაც რომ არ ყოფილიყო, უსინდისო სექტანტებმა და ათეისტებმა მოხუცებული წმინდა ადამიანი ღრმად გულში დაჭრეს, რითაც დააჩქარეს მისი აღსასრული.

ან როგორ არ გავიხსენოთ ოპოზიციის ალიანსის კიდევ ერთი ამჟამინდელი ლიდერი — „რუსთავი 2“-ის ყოფილი გენდირექტორი და ტელეწამყვანი, რომელმაც პირდაპირ ეთერში უცენზურო გინება დაამკვიდრა? და მისი ბოიფრენდი — ტელეწამყვანი, რომელიც პირდაპირ ტელეეთერში რუსულ ენაზე აგინებდა პრეზიდენტ პუტინს და მის განსვენებულ მშობლებს, მათ საფლავებს ყველაზე ბინძური სიტყვებით, რაც კი არსებობს ქუჩის ლექსიკაში?! რა ჰქვია უბედურ არსებას, რომელიც შეურაცხყოფს წასულების ხსოვნას, საფლავებს? პუტინი, რუსი ჟურნალისტის კითხვის საპასუხოდ, ორი სიტყვათ სინანულით გამოეხმაურა ამ უბედურს, მაგრამ გათვლა ხომდიდ პროვოკაციაზე იყო?! ნიშანდობლივია, რომ მოგვიანებით ამ ტელეწამყვანმა, რომელიც პუტინს აგინებდა, უღალატა თავის საყვარელ მეგობარსა და გენდირექტორს — ის ქილერებთან „ჩაუშვა“…

   მათი მაგალითი გადამდები აღმოჩნდა: ტელემაყურებელთა არაჯანსაღ ნაწილში იაფი პოპულარობის მოსაპოვებლად კერძო ტელეარხების წამყვანებმა – იმათმაც, რომლებსაც საზოგადოებაში ადრე წესიერ ადამიანებად თვლიდნენ და რომლებიც რუსეთთან ურთიერთობების მოწესრიგებას უჭერდნენ მხარს, პირდაპირ ეთერში გემრიელად გინება და ბილწსიტყვაობა დაიწყეს.

და კიდევ რამდენი მაგალითია სოციალურ ქსელებში სისტემატური ბულინგისა, რომლის შესახებაც ფართო საზოგადოებამ არ იცის და რის გამოც უბრალო ადამიანები ნერვულ ნიადაგზე ინფარქტებსა და ინსულტებს იღებდნენ?! აღარაფერს ვამბობ გონებრივად შეზღუდულ იმპოტენტებზე, რომლებიც, როგორც ჩანს, სექსუალურ კმაყოფილებას იღებენ წარმატებული ქალების უკანასკნელი სიტყვებით შეურაცხყოფით! ქალის — დედის, დის, მეუღლის კულტი საქართველოში საუკუნეებიდან მომდინარე ტრადიციაა. საბჭოთა არმიაშიც კი მეთაურებმა იცოდნენ, რომ სავალდებულო სამსახურში გაწვეული ქართველებისთვის დედის გინება არ შეიძლებოდა. მაგრამ როგორ უნდა შეაკავო ფიცხი ქართველი ბიჭები, როცა მათ სოციალურ ქსელებში გამომწვევად ეხებიან და ცემა-ტყეპისკენ უბიძგებენ?!

   მაშ, რატომ არ უნდა დავუჭიროთ დღეს მხარი „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებას, რომელსაც სურს ერთხელ და სამუდამოდ მოაჭრას ენა სიძულვილს?! დაე, ჯარიმები იხადონ და ციხეში ისხდნენ ნაძირალები და არა კანონმორჩილი ადამიანები, რომლებმაც მათ დამსახურებისამებრ გასცეს პასუხი! 10 თანამშრომლისგან შემდგარ შსს-ს ახალ სამმართველოს, რომელსაც მშვენიერი ახალგაზრდა მანდილოსანი ხელმძღვანელობს, გაუჭირდება ყველა სოციალური ქსელისა და მედიის მონიტორინგი ხელოვნური ინტელექტის დახმარების გარეშე — მაგალითად, ChatGPT-ისა, რომელსაც შეუძლია ამოიცნოს და გაფილტროს სიძულვილის ენა OpenAI-ის მოდერაციის ჩაშენებული ალგორითმებისა და უსაფრთხოების სისტემების წყალობით (ქსელში პოპულარულია სიმღერა-კლიპი იმის შესახებ, თუ როგორ თხოვდება გოგონა ChatGPT ტრანსფორმერზე, რადგან მისი ვიტალიკი ეუხეშებოდა).

და ბოლოს: მინდა გავაფრთხილო საქართველოს მოქალაქეები, რომ სიძულვილის ენა კიევამდე მიგვიყვანს, თუ მას დროულად არ მოვჭრით. ბევრი გარე თუ შიდა მტერი ოცნებობს საქართველოს კიევის დღევანდელ მდგომარეობამდე მიყვანაზე და საქართველოს მოსახლეობის პროვოცირებას ახდენს „რუსი ოკუპანტების“ წინააღმდეგ საბრძოლველად. სიძულვილის ენის გარდა, საქართველოში რუსოფობიის გაღვივებას მოულოდნელად ხელს უწყობს მოსკოვიდან გაკეთებული უადგილო, დრომოჭმული განცხადებები — სავარაუდოდ, ყოველგვარი ბოროტი განზრახვის გარეშე, დაუფიქრებლად, არაკეთილსინდისიერი „ქართული ჩამოსხმის ლეიტენანტ შმიდტის შვილების“ ყალბ ინფორმაციაზე დაყრდნობით. რით განსხვავდებიან მოსკოვში საქართველოს ხელისუფლების ქმედებებზე მომჩივანი ქართველები — საქართველოს მოქალაქეები — იმ რუსოფობი ქართველებისგან, საქართველოს მოქალაქეებისგან, რომლებიც საქართველოს ხელისუფლებას ვაშინგტონსა და ბრიუსელში უჩივიან?!

შევახსენებ თანამოქალაქეებს, რომ ჰიბრიდული ომი არის სახელმწიფოთაშორისი კონფლიქტის სახეობა, რომელიც აერთიანებს კლასიკურ სამხედრო მოქმედებებსა და ფარულ ოპერაციებს, კიბერშეტევებს, ეკონომიკურ ზეწოლას, დეზინფორმაციასა და სხვადასხვა პროქსი-ძალების მხარდაჭერას. მისი მიზანია მოწინააღმდეგის ფარულად დესტაბილიზაცია და ინიციატივის ხელში ჩაგდება პირდაპირი სრულმასშტაბიანი შეჭრის გარეშე. ჰიბრიდული ომის ერთ-ერთ მთავარ ინსტრუმენტს საინფორმაციო და ფსიქოლოგიური შეტევები წარმოადგენს: საზოგადოებრივი აზრით მანიპულირება, ფეიკების გავრცელება და პროპაგანდა საზოგადოების გასახლეჩად და სახელმწიფო ინსტიტუტების მიმართ ნდობის შესარყევად.

დღეს დასავლეთი საქართველოს წინააღმდეგ ჰიბრიდულ ომს აწარმოებს. საქართველოში არ დარჩა არცერთი სახელმწიფო საიდუმლო, რომელიც არ გაეტანათ და დასავლური სპეცსამსახურებისთვის არ გადაეცათ საქართველოში მოქმედ რეზიდენტ-აგენტებს, რომლებიც სახელმწიფო ხელისუფლების უმაღლეს ორგანოებსა და ძალოვან სტრუქტურებს ხელმძღვანელობდნენ. საკმარისია დავასახელოთ ექს-პრეზიდენტი ზურაბიშვილი, პარლამენტის ექს-სპიკერი უსუფაშვილი, თავდაცვის ექს-მინისტრი ხიდაშელი, რომ აღარაფერი ვთქვათ სხვებზე, რომელთა საქმეებზე დღეს გამოძიება გრძელდება.

ვინაიდან კლასიკურ სამხედრო მოქმედებებზე — რუსეთის წინააღმდეგ „მეორე ფრონტის“ გახსნის იძულებაზე — „ქართული ოცნების“ ხელისუფლების პროვოცირება ვერ მოხერხდა, ხოლო სახელმწიფო გადატრიალების 6 მცდელობა ჩავარდა, კოლექტიური დასავლეთი „ბ“ გეგმაზე გადავიდა, რომელიც გათვლილია რადიკალური ოპოზიციის, არასამთავრობო ორგანიზაციებისა და საქართველოს ხელისუფლებაში ჩანერგილი „deep state“-ის ძალებზე. ფარულმა ოპერაციებმა, საბოტაჟმა, კიბერშეტევებმა, ეკონომიკურმა ზეწოლამ და დეზინფორმაციამ იმდენად უნდა მოახდინოს სიტუაციის დესტაბილიზაცია სახელმწიფოში, იმდენად უნდა შეარყიოს მოსახლეობის უმრავლესობის ნდობა „ქართული ოცნების“ ხელისუფლების მიმართ, რომ აღშფოთებულმა ამომრჩევლებმა თავად შეცვალონ ხელისუფლება, რომელსაც ხმას 2012 წლიდან აძლევდნენ. ამის შესახებ დაწვრილებით ვისაუბრე წინა პუბლიკაციაში, რის შემდეგაც პრემიერ-მინისტრი ირაკლი კობახიძე დიუშენის სინდრომით დაავადებული ბავშვების მშობლებს შეხვდა და ხელისუფლების წინააღმდეგ მიმართული „შავი პიარიც“ ბუნებრივად შეწყდა.

ხელისუფლებამ წინმსწრებად უნდა იმუშაოს და თავად მოაგვაროს პრობლემები, სანამ ისინი იარაღად არ უქცევიათ მოწინააღმდეგეებს, რომლებიც მედიასა და სოციალურ ქსელებში აკრიტიკებენ „ქართულ ოცნებასა“ და მის მხარდამჭერებს, ხშირად — დაუმსახურებლად, ზოგჯერ — საქმეზე, მაგრამ ყოველთვის – სიძულვილის ენით.

მკითხველისადმი ღრმა პატივისცემით და გაგების იმედით,

   არნო ხიდირბეგიშვილი,
ქართული საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტო „საქინფორმის“ გენერალური დირექტორი და მთავარი რედაქტორი, უშიშროების, სტრატეგიული ანალიზისა და საინფორმაციო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორი, ქართველი ჟურნალისტი, პუბლიცისტი და მედიამენეჯერი 26-წლიანი სტაჟით, რომლის ანალიტიკური პროგნოზებიც მართლდება, ავტორი 5 ათასზე მეტი პუბლიკაციისა, რომელთაგან არცერთი ყოფილა შეკვეთილი.

7 ივნისი, 2026 წელი
საქართველო, თბილისი