არნო ხიდირბეგიშვილი: გაყიდული მკვეხარები და სამშობლოსკენ დაკარგული გზები

რა არის მთავარი ტანკში და რატომ ვერსად გაექცევი წყალქვეშა ნავიდან – ყველასთვის ცნობილია. ორივე შემთხვევაში იკრძალება ლუქის გაღება: ტანკში — ბრძოლის დროს, წყალქვეშა ნავში – წყალქვეშ. მაგრამ არსებობენ ადამიანები, რომლებიც მოგვიწოდებენ ვიმოქმედოთ საყოველთაოდ მიღებული წესებისა და საღი აზრის საწინააღმდეგოდ. არა, საუბარი არ არის გენიოსებზე, რომლებიც „დინების საწინააღმდეგოდ მიცურავენ“, კამიკაძეებზე, რომლებიც თავს სწირავენ იდეალებისთვის, ან უბრალოდ სულელებზე. საუბარია მკვეხარებზე, რომლებიც ჩვენს შორის, მართალია, უმცირესობას წარმოადგენენ, მაგრამ მიუხედავად ამისა, ჯერჯერობით ახერხებენ საინფორმაციო სივრცის გამოყენებას საზოგადოებრივ აზრზე ზეგავლენის მოხდენის მიზნით.

   განცდა იმისა, რომ საბოლოოდ გაკოტრდნენ, რომ ცუდი სამსახური გაუწიეს არა მარტო სამშობლოს, არამედ საკუთარ თავსაც, მოვა მოგვიანებით, როდესაც უკვე რაიმეს შეცვლა შეუძლებელი იქნება. თუ არ ჩავთვლით ბოლო „ლუქის გაღებას“ აქედან გამომდინარე ყველა სავალალო შედეგით.

   დღეს საქართველოში სწორედ ასეთი დრო დგება.

იყო დრო, როდესაც ჩვენთან ორი მთავარი გაზეთი გამოდიოდა, რომელთაგან ერთი – საკავშირო იყო, და ორი ტელეარხი მაუწყებლობდა, რომელთაგან ერთი – ცენტრალური იყო, სამაგიეროდ მათ კითხულობდა და უყურებდა ყველა – მოსამსახურეები და ინტელიგენცია, პროლეტარები და სოფლის მუშები. მაშინ საქართველოში „სტრიქონებს შორისაც“ კი კითხვა შეეძლოთ, დღეს კი ხშირად შავით თეთრზე დაწერილსაც ვერ იგებენ. ამიტომ გავაგრძელებ, თუმცა წინასიტყვაობაში თქმული სავსებით საკმარისია, რომ წერტილი დავსვათ.

მაშ ასე, იყო დრო, როცა საქართველო მთელ მსოფლიოში განთქმული იყო გენიალური მოღვაწეებით, რომლებიც ხელოვნების შედევრებს ქმნიდნენ და სამეცნიერო აღმოჩენებს აკეთებდნენ. დღეს კი საქართველოს მოიხსენებენ მხოლოდ გეოპოლიტიკის, ვაჭრობისა და ტრანზიტის კონტექსტში. მაგრამ მთავარია, რომ სულ ახლახან ჩემი სამშობლო იყო მაღალკულტურული, განათლებული მოსახლეობის მქონე რესპუბლიკის ეტალონი, რომლის სტუმართმოყვარეობაზეც ლეგენდები დადიოდა. ვინ იფიქრებდა, რომ ქართველები — თამადები და რაინდები, რომელთა დარბაისლობა, ტოლერანტობა და კეთილშობილება ეროვნული მენტალიტეტის განუყოფელი ნაწილია, დეგრადირდებოდნენ მკვეხარებად, რომლებიც სიცრუესა და სიძულვილს აფრქვევენ სოციალურ ქსელებში, სადაც მათ მიეცათ მოყვასის საჯაროდ, უხამსი სიტყვებით შეურაცხყოფის შესაძლებლობა?!ნაძირალებად და ლაჩრებად, რომლებიც ხელს აღმართავენ ქალებსა და სტუმრებზე?! ნაცისტ-ქსენოფობებად?!

საბედნიეროდ, დეგრადირებული ქართველები ჯერჯერობით უმცირესობაში არიან. მათ არასამთავრობო ორგანიზაციებში ამრავლებენ, სადაც უმრავლესობაზე ზემოქმედებას და რიგითი მოქალაქეების აყოლიებას ასწავლიან. ისინი სოროს-შარპ-აკერმანის ტრენინგებზე მკვეხარებად გამოწვრთნეს, რათა პროპაგანდა და აგიტაცია ლამაზად შენიღბონ „საფირმო“ „ფაბლიქ რილეიშენზ“-ითა და „სტრატეგიული კომუნიკაციებით“, რის შემდეგაც მათთვის ხელისუფლებისკენ მიმავალი ყველა გზა იხსნებოდა! პერიოდულად, წახალისების ნიშნად, მათ გრანტს აჭმევენ – ისევე, როგორც ცირკში ცხოველებს აჭმევენ შაქარს მწვრთნელის ბრძანების შესრულების შემდეგ.

გაყიდული მკვეხარების ხელით გააკეთეს ყველაფერი, რათა ქართველი გლეხი მოეწყვიტათ მიწასა და ვაზს, მუშა – დაზგას, ახალგაზრდობა – წიგნს. გაყიდული მკვეხარების წყალობით, საქართველოში დაკარგეს ქართული მიწებისა და იქ მცხოვრები ძმებისკენ მიმავალი გზები, რათა რუსთაველის სამშობლო მომაკვდავ ისტორიულ ღია ცის ქვეშ მუზეუმად ექციათ. თუმცა, ესეც საკითხავია, თუ გავითვალისწინებთ, რა ტემპებით ნადგურდება დედაქალაქის ისტორიული ნაწილი.

   შეუწყობს თუ არა ხელს საქართველოს რეინტეგრაციას სატრანსპორტო და ენერგეტიკული სატრანზიტო დერეფნები? უდავოდ, თუ TMTM-ის გარდა, ჩვენ გავაცოცხლებთ არტერიებს აფხაზეთისა და ცხინვალის რეგიონის გავლით. რისიც პანიკურად ეშინიათ მკვეხარებს, რომლებიც საკუთარ თავს ქართულ ოპოზიციას უწოდებენ, რადგან ყველაფერ ქართულის მიმართ ოპოზიციაში არიან.

მიტოვებული, სარეველებით დაფარული გზები აფხაზებისა და ოსებისკენ – მათი მოთხოვნადობის გარანტიაა კოლექტიური ლონდონისა და ბრიუსელის მხრიდან! აი რატომ თბილისის მიერ აფხაზეთისთვის ბენზინით დახმარების უპრეცედენტო ბიზნეს-აქციამ მათ რიგებში ნამდვილი ისტერიკა გამოიწვია – აქაოდა, ასე თუ გაგრძელდა, ეს „პრორუსული“ ხელისუფლება გზებსაც გახსნისო! სასწორზეა მკვეხარების და მათი შვილების დასაქმების საკითხი, რომლებიც პოლიტიკაში შეჰყავთ და რომლებიც ქართველების აფხაზებთან და ოსებთან შერიგების და რუსეთთან დიპლომატიური ურთიერთობების აღდგენის შემთხვევაში დასავლური დაფინანსების გარეშე დარჩებიან!

ოპოზიციური პარტიები, არასამთავრობო ორგანიზაციები, ე.წ. „სამოქალაქო სექტორი“, მათი მომსახურე მედია და ცალკეული აქტივისტ-ენტუზიასთები უცხოელი აგენტები არიან – გავლენის აგენტები ან სპეცსამსახურების გადაბირებული აგენტები. ხელისუფლებისგან განსხვავებით, ისინი სახელმწიფოში არაფერზე არიან პასუხისმგებელნი, ამიტომ ლაყბობა და საბოტაჟი რამდენიც უნდათ, იმდენი შეუძლიათ. თუმცა, დამღუპველი შედეგები „ტანკში“ ან „წყალქვეშა ნავში“ „გაღებული ლუქის“ გამო მარტო მათ კი არა, მთელ „ეკიპაჟს“ – სრულიად ქართველ ხალხს შეეხება!

„ტანკსა“ და „წყალქვეშა ნავში“ მე, რა თქმა უნდა, საქართველო ვიგულისხმე, თუმცა დრონების გამოჩენის შემდეგ ტანკებმა თავიანთი როლი დაკარგეს – ისევე, როგორც ტრადიციულმა მედიამ მეორე პლანზე გადაინაცვლა სოციალური ქსელებისა და ნეიროქსელების გამოჩენის შემდეგ. წყალქვეშა ნავები კი საქართველოს როგორც არ ჰქონდა, ისე არც აქვს, სამაგიეროდ ტროლები, ბოტები და სხვა პროვოკატორები – რამდენიც გნებავთ!

2022 წლის თებერვლიდან მკვეხარები აქტიურად მოუწოდებენ ბრიუსელს, ვაშინგტონს და კიევს კანონიერად არჩეული ხელისუფლების დამხობისკენ საქართველოში სახელმწიფო გადატრიალებისა და სამხედრო ინტერვენციის გზითაც კი — აქაოდა, რაში გჭირდებათ ასეთი ხელისუფლება, რომელმაც რუსეთთან ომი ვერ გაბედაო?! ამომრჩეველთან მუშაობა, მათი დარწმუნება საკუთარ სიმართლეში, ხელისუფლების შეცდომებზე აპელირება, რათა არჩევნებში გაიმარჯვონ — ამის რესურსი მათ არ ჰყოფნით. არა, მატერიალურად ისინი შეძლებულები არიან და „მწვანეებიც“ საკმარისზე მეტი აქვთ, აი, მხოლოდ ამომრჩეველთა ნდობას ვერ მოიპოვებენ. ამისთვის კი მათ არ ჰყოფნით იდეები და უნარები — ისეთი, როგორიც გააჩნდა „მწვანეთა“ ლიდერს ზურაბ ჟვანიას, რომელსაც შეეძლო გრანტების მოძიებაც, ამომრჩევლის მიზიდვაც და, ერთდროულად, მისაღები ყოფილიყო რუსეთისთვის, ევროპისა და ამერიკისთვის.

დღეს მკვეხარები ტანკივით ვა-ბანკზე მიდიან და არ სურთ გაიგონ, რომ უცხოური ჩარევის შემთხვევაში, როგორც ეს გასული საუკუნის დასაწყისში მოხდა, ისინი ქართველი მენშევიკების ბედს გაიზიარებენ. ფიზიკურ შრომას მიუჩვეველთ, ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ენდომებათ სიცოცხლის ბოლო დღეების ემიგრაციაში გატარება თავიანთ ნაშიერებთან ერთად. ხოლო უკან, სამშობლოსკენ დასაბრუნებელი გზა კი აღარ ექნებათ, ის თავადვე მოიჭრეს…

ახლა – ორიოდე სიტყვა მათთვის მუდამ აქტუალურ „რუსულ“ თემაზე. მხოლოდ ბრმა ვერ ამჩნევს, რომ მკვეხარებისა და მათი კრეტინი შემსრულებლების მიერ რუსოფობიის ნიადაგზე პროვოცირებულ სკანდალებსაც კი საპირისპირო ეფექტი აქვთ – ქართველები და რუსები ერთმანეთს უახლოვდებიან, რაც მეტს ურთიერთობენ. რუსეთის მოქალაქეები, რომლებიც ბოლო დღეებში მასობრივად შემოდიან საქართველოში, თავიანთი აქ ყოფნით არავის აწუხებენ და ოპოზიცია ვერ ახერხებს ადგილობრივი მოსახლეობის პროტესტის გამოწვევას, ყოველდღიური მიტინგების მიუხედავად. ქართველები და რუსები კვლავ სწავლობენ ერთად ცხოვრებას და მადლობა ყველას გაგებისთვის – ჩვენ, ქართველები, ემოციური, მაგრამ არა ბოღმიანი ერი ვართ, ამიტომ – წყენის გარეშე, გეთაყვა, შოვინისტები რუსეთშიც არიან.

მაშ, რატომ უნდა ჩაერიონ ხელოვნურად ამ ბუნებრივ პროცესში და დისკრედიტაცია მოახდინონ, მით უმეტეს, როცა მკვეხარების არაკომპეტენტურ ლაყბობაზე არაფერია დამოკიდებული?! რატომ უნდა „გავაღოთ ლუქი, სანამ ბრძოლა ჯერ არ დასრულებულა და ნავი ჯერ არ ამოტივტივებულა“?! რამდენჯერ შეიძლება გამეორება, რომ თბილისსა და მოსკოვს შორის ურთიერთობებში ძვრები, ეკონომიკური და ჰუმანიტარულიდან – პოლიტიკურ და სამართლებრივ სიბრტყეში გადასვლა შესაძლებელია მხოლოდ რუსეთ-უკრაინის კონფლიქტის დასრულების კვალდაკვალ და ეს საქართველოსა და რუსეთის ლიდერების გადასაწყვეტია, და არა მკვეხარა მოხალისეების, რომელთაც არავის მიუცია უფლება ესაუბრათ საქართველოს სახელით – რუსეთში, და საქართველოში – რუსეთის სახელით?! მაშ რაში სჭირდებათ მთელი ეს პროვოკაციული პროვინციული თვითშემოქმედება და მდაბიო აგიტაცია დიდ სამამულო ომში ერთიანობით მიღწეული დიადი გამარჯვების, მართლმადიდებლური თანამორწმუნეობისა და გეორგიევსკის ტრაქტატის სასარგებლოდ?! ნუთუ ეს მარადიული, რუსებისა და ქართველების მართლაც გამაერთიანებელი ფასეულობები სპეციალურად დილეტანტ მკვეხარებს ჩაუდეს პირში ამ ფასეულობების დევალვაციის მიზნით?! თორემ ვის რაში დასჭირდათ ეს გაწყვეტილი ტრაკები, რომელთა ადგილიც დიდი ხანია ჯართშია?!

   ცნობისთვის: ტრაკ (ინგლ. „track“) – ტანკის მუხლუხის რგოლი, რომელიც წყდება პირდაპირი მოხვედრის შედეგად და ტანკი მოწინააღმდეგისთვის უძრავ სამიზნედ იქცევა.

ცუდადაა საქმე, თუ მკვეხარების ლაყბობაზეა დამოკიდებული მოსკოვისა და ვაშინგტონის, ბრიუსელისა და კიევის დამოკიდებულება საქართველოს მიმართ, თუ ამაზეა დამოკიდებული – როდის შეცვლიან თბილისში აშშ-ს, უკრაინისა და რუსეთის ელჩები დროებით რწმუნებულებს და რუსეთის ინტერესთა სექციის ხელმძღვანელს. ცუდია, თუ ჩვენს გამაერთიანებელ ღირებულებებს საბოლოოდ ლაყბობით გააუფასურებენ…

სხვათა შორის, რატომ არაფერი ჰკითხეს მარია ზახაროვას მის კომენტართან — „აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობის აღიარების დღესთან“ — დაკავშირებით იმ მკვეხარებმა, რომლებიც რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროს ოფიციალური წარმომადგენლისადმი სხვების მიერ დაწერილ შეკითხვებსაც კი ძლივს კითხულობენ? ტრაკი არ ეყოთ, ტავოტი, თუ შპარგალკის გარეშე უჭირთ „ჟურნალისტობა“?! რუსული ენის სწავლა მათთვის უკვე გვიანია, შეეძლოთ უბრალოდ გაემეორებინათ ჩემი შეკითხვა პრეზიდენტ პუტინისადმი.ან იქნებ, მკვეხარები უკვე „ტრაქტორების ქარხანაში“ გაუშვეს?!

არადა, მარია ზახაროვამ, მას შემდეგ, რაც გააკეთა მთელი რიგი საქებო განცხადებები „პრაგმატული საქართველოს“ მისამართით, რომელიც „იცავს ეროვნულ ინტერესებს, დასავლეთის უპრეცედენტო და უმიზეზო ზეწოლის მიუხედავად“; „რომელმაც ფრონტზე 700 ათასი შვილი გაგზავნა“; „რომელიც ავითარებს სავაჭრო ურთიერთობებს რუსეთთან“, 2026 წლის 26 აგვისტოს თავის კომენტარში გააჟღერა უაღრესად მნიშვნელოვანი მესიჯები მკვეხარების სიცრუით შეცდომაში შეყვანილი ქართველების გამოსაფხიზლებლად. თავად განსაჯეთ:

   „26 აგვისტოს აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის ხალხები მორიგ ჯერზე აღნიშნავენ მათთვის განსაკუთრებული მნიშვნელობის მქონე დღესასწაულს – აფხაზეთის რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის საერთაშორისო აღიარების დღეს და რუსეთის ფედერაციის მიერ სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღიარების დღეს.

რუსეთი გახდა პირველი ქვეყანა მსოფლიოში, რომელმაც 2008 წლის აღნიშნულ თარიღში აღიარა აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის სუვერენიტეტი. ამ გადაწყვეტილებამ დააგვირგვინა ორი რესპუბლიკის ხალხების თავდადებული ბრძოლა დამოუკიდებლობისთვის, იხსნა ისინი იმდროინდელი საქართველოს დანაშაულებრივი რეჟიმის მიერ გამზადებული განადგურებისგან და საფუძველი ჩაუყარა საკუთარი ბედნიერი მომავლის მშენებლობას. რუსეთის წვლილი რეგიონში ვითარების ნორმალიზებაში „კოლექტიური დასავლეთის“ მხრიდან კონფლიქტის ესკალაციისკენ წაქეზების ფონზე ამ დღესასწაულს ჩვენი სახელმწიფოსთვისაც მნიშვნელოვანს ხდის.

ბოლო 18 წლის განმავლობაში რუსულ-აფხაზური და რუსულ-სამხრეთოსური კავშირები დინამიურად ვითარდება. 2008 წლის 9 სექტემბერს მოსკოვმა დიპლომატიური ურთიერთობები დაამყარა სოხუმთან და ცხინვალთან, ხოლო 2008 წლის 17 სექტემბერს ხელი მოაწერა მეგობრობისა და თანამშრომლობის ხელშეკრულებებს. ახლა ჩვენ ვეხმარებით ახალგაზრდა რესპუბლიკებს სახელმწიფო ინსტიტუტების განმტკიცებაში, ეკონომიკისა და სოციალური სფეროს განვითარებაში, საერთაშორისო პრესტიჟის ამაღლებაში. ვატარებთ სამუშაოებს ეროვნული კანონმდებლობების ჰარმონიზაციის, თავდაცვისა და უსაფრთხოების ერთიანი კონტურის ფორმირების, რეგიონთაშორისი თანამშრომლობის განვითარების მიმართულებით.

   განვიზრახავთ მომავალშიც აღმოვუჩინოთ მეგობარ ქვეყნებს მასშტაბური დახმარება სახელმწიფოებრიობის, უსაფრთხოების და ეკონომიკის განმტკიცების საქმეში. გავაგრძელებთ ერთობლივი ძალისხმევით სტრატეგიული პარტნიორობისა და მოკავშირეობის განმტკიცებას, საერთო ტრადიციების, კულტურული მემკვიდრეობისა და სულიერი ფასეულობების შენარჩუნებას. ვუსურვებთ მოძმე აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკებს მშვიდობას, სიკეთეს და კეთილდღეობას“ – ეს იყო მარია ვლადიმიროვნას სრული ტექსტი.

როგორც ასეთ შემთხვევებში იტყვიან ხოლმე, „სიმღერიდან სიტყვას ვერ ამოაგდებ“, მაგრამ… სააკაშვილი მკვეხარა რომ არ ყოფილიყო და ჭკვიანი ადამიანების რჩევებს ყური რომ დაეგდო, ის დღესაც საქართველოს პრეზიდენტი იქნებოდა და არა რუსთავის ციხის პატიმარი, და საქართველოს ტერიტორიული პრობლემებიც მოგვარებული იქნებოდა, როგორც მას პუტინი 2004 წელს დაჰპირდა. შევარდნაძემაც კი „ვარდების რევოლუციის“ შემდეგ კრწანისში მითხრა: „ჩვენ კარგი პრეზიდენტი გვყავს!“, მაგრამ მალევე უწოდა სააკაშვილს „უკიდურესად საშიში მოვლენა“. მაგრამ მკვეხარა სააკაშვილი უსმენდა თავის მკვეხარებს, რომლებიც ჰპირდებოდნენ ახალი წლის ცხინვალში შეხვედრას, არწმუნებდნენ, რომ რუსებს ჟანგიანი ტანკები აქვთ და რომ კოკოითისთან მილიონად მორიგდნენ.

მოგეხსენებათ, უკანა რიცხვით ყველა გმირია: სააკაშვილის წინაშე მფორთხავი წვრილმანი მკვეხარები, მისი პარტიის წევრები 2008 წლის აგვისტოში (ხოლო ზოგიერთი — დღემდე), ახლა მედია-„ვარსკვლავებად“ იქცნენ და თავი რეჟიმის უკომპრომისო კრიტიკოსებად მოაქვთ. მშიშარა უცხოელ აგენტებს დღეს მედიაში საქართველოს უახლესი ისტორიის ცოცხალ მემატიანეებად მოაქვთ თავი, მაგრამ დღესაც კი სააკაშვილის მიმართ პიეტეტით არიან განწყობილნი და არ აღიარებენ, რომ 2003 წლის 23 ნოემბერს, სააკაშვილისთვის ყველაზე კრიტიკულ მომენტში, პუტინს თბილისში რომ არ გამოეგზავნა თავისი მინისტრი ყველაზე რუსული გვარით — „ივანოვი“, რომელმაც ნახევარი წლის შემდეგ აჭარიდან აბაშიძე წაიყვანა, სახელმწიფო გადატრიალება ჩავარდებოდა და სააკაშვილი აჭარას სიცოცხლის ბოლომდე თვალით ვერ ნახავდა, რადგან მას პირდაპირ იმ წითელ ვარდზე დასვამდნენ, ხელში რომ ეჭირა პარლამენტში შევარდნისას!

მკვეხარებისგან განსხვავებით, 2003 წლის ნოემბრის მოვლენების შესახებ გადმოცემით როდი ვიცი. მახსოვს „ახალგაზრდა რეფორმატორების“ უკიდურესი შფოთვა, რომელთა შორის ყოფნა, ისევე როგორც „აღორძინების“ აქტივისტებთან შეღწევა ვიწრო გასასვლელით, რომელიც დატოვებული იყო ავტობუსებს შორის (რომლებიც აშორებდნენ „რევოლუციონერებს“ აბაშიძის მიერ რუსთაველზე „ბაბუს“ მხარდასაჭერად გამოგზავნილებისგან), ჩემთვის პრობლემას არ წარმოადგენდა. გავიარე „ვარდების რევოლუციის“ მთელი მარშრუტი და კრწანისის რეზიდენციაშიც კი ვიმყოფებოდი, სადაც ჟვანიას დაცვასთან ერთად ავედი; როცა შევარდნაძემ შოკში ჩააგდო „რევოლუციური სამეული“ — მოულოდნელად ძალაუფლება დაუყოვნებლივ გადააბარა მათ და არა გარდამავალი პერიოდის შემდეგ, რომელიც გაყალბებულის ნაცვლად ახალი არჩევნების მოსამზადებლად სთხოვეს. მახსოვს ფერმკრთალი სააკაშვილი, რომელიც შევარდნაძისგან ლამის გონებადაკარგულ მდგომარეობაში გამოვიდა, და ჟვანიასა და ბურჯანაძის ტრაგიკული სახეებიც. ისინი მიხვდნენ, რომ საერთაშორისო კლასის პოლიტიკოსმა შევარდნაძემ, მისი ასაკის მიუხედავად, ისინი თითზე შემოიხვია და მათ ერთბაშად დაატყდათ თავს პასუხისმგებლობა საეჭვო გამარჯვებაზე, რის შედეგადაც მთელი ძალაუფლება თავზეხელაღებული სააკაშვილის ხელში აღმოჩნდა. მიშამაც არ დააყოვნა — მალევე „გააღო ლუქი“, როგორც ეს მოსალოდნელიც იყო…

რას ვიფიქრებდი, რომ მკვეხარა-მავნებლებზე ჩანაწერი პუბლიკაციაში გადაიზრდებოდა, რომლის დასრულების დროც მოვიდა. დასასრულს, არ შემიძლია არ შევეხო ბოლო დღეების მთავარ პოლიტიკურ სკანდალს, რომელმაც მკვეხარებისთვის ლარსიდან „რუსი ოკუპანტების“ მოზღვავებაც დაჩრდილა. ეს არის რუსთავის ციხის პატიმრის, ექს-პრემიერ-მინისტრის ირაკლი ღარიბაშვილის ღია წერილები ქვეტექსტებით და რეგიონული განვითარების მინისტრის მამუკა მდინარაძის გადადგომა, რომელმაც თანამდებობასთან ერთად პოლიტიკაც დატოვა.

არ დავეშვები ცრუპენტელა, მზვაობარი მკვეხარებისა და მსგავსი მოლაყბე, ენატანია ჭორიკნების დონემდე, მხოლოდ ვიტყვი, რომ მათ მიერ გაჟღერებული მომხდარის ყველა ვერსია სიმართლეს არ შეესაბამება. ყველა, ვინც დღეს ციხეშია, საღ გონებაზეა და კარგად იცოდა, რაზეც მიდიოდა, ამიტომ საკუთარ უბედურებაში სხვების დადანაშაულების უფლება არ აქვთ. პრემიერ-მინისტრისთვის, თავდაცვის მინისტრისა და სახელმწიფო უსაფრთხოების შეფისთვის, ისევე როგორც შედარებით დაბალი რანგის მაღალჩინოსნებისთვის ცილისწამება და მათი უფლებების შელახვა პრაქტიკულად შეუძლებელია.

ხოლო თუ რიგითი მოქალაქის პოზიციიდან შევხედავთ, კადრების — წამყვანი სტრუქტურების ხელმძღვანელთა — როტაცია სახელმწიფო სისტემის სიძლიერეზე მეტყველებს და სულაც არა კოლაფსზე, როგორც ამას ოპოზიციონერი მკვეხარები ამტკიცებენ. ამიტომ საქართველოს მოქალაქეებისთვის საკმარისია იმის ცოდნა, რომ კორუფცია სახელმწიფოში ამიერიდან დასჯადია და კორუფციულ დანაშაულებს ხანდაზმულობის ვადა არ გააჩნია. „მოითბე ხელი — გადადექი — შეგერგოს!“ — საბჭოთა დროიდან მოქმედი ეს ფორმულა ბიძინა ივანიშვილის პირობებში აღარ მუშაობს. დიახ, ზოგიერთები თავისუფლებაზე ჯერ კიდევ გვეჩხირებიან თვალში, მაგრამ მმართველი პარტიის ლიდერის პოლიტიკა კორუმპირებული ჩინოვნიკის მხოლოდ დაპატიმრება კი არ არის, არამედ, პირველ რიგში, სახელმწიფოსთვის მის მიერ უკანონოდ მითვისებულის უკან დაბრუნებაა.

რაც შეეხება ღარიბაშვილს, რომელსაც ივანიშვილმა ორჯერ ანდო პრემიერ-მინისტრის პოსტი (უპრეცედენტო შემთხვევა მსოფლიო პოლიტიკაში): მას საკმაოდ კარგი ადვოკატები ჰყავს და მკვეხარები ნაკლებად სჭირდება. არც მდინარაძეზე ღირს ნერვიულობა, რომელიც თავად არის ადვოკატი და სერიოზულ პოტენციალს ფლობს, ამიტომ, დიდი ალბათობით, პოლიტიკაში კვლავაც მოთხოვნადი იქნება.

მაგრამ მთავარი ის არის, რომ როგორც სააკაშვილმა, ჟვანიამ და ბურჯანაძემ ვერ შეაფასეს სათანადოდ შევარდნაძის პოტენციალი, ისე დღევანდელი მკვეხარები ვერ ხვდებიან, რომ ბიძინა ივანიშვილი მათი დონის ფიგურა არ არის, ამიტომ მასთან პოლიტიკური თამაშები, შანტაჟი და მოტყუება — მათვე დაუჯდებათ ძვირად. ივანიშვილის პოლიტიკა მარტივია: „საქართველო არავისთან ომს არ აპირებს, საქართველო საკუთარ ეროვნულ ინტერესებს იცავს და მომგებიანად იყენებს თავის გეოსტრატეგიულ მდებარეობას. საქართველოსთვის უკუნაჩვენებია ეკონომიკური და პოლიტიკური კატაკლიზმები, მხოლოდ ყველა დონის არჩევნებია საზოგადოებრივი თვითშეგნების ერთადერთი დემოკრატიული ფორმა როგორც ოპოზიციისთვის, ისე ყველა მოქალაქე-ამომრჩევლისთვის“. ამიტომ კორუფცია და მკვეხარების ნებისმიერი მცდელობა, საფრთხე შეუქმნან სტაბილურობასა და მშვიდობას საქართველოში — საკუთარი ჭკუასუსტობით თუ გარედან მიღებული შეკვეთით — ტოლფასია იმისა, რაზეც ამ პუბლიკაციის დასაწყისში, მის პირველ წინადადებაშია საუბარი. და შესაბამისადაც შეფასდება.

P.S.

– რატომ კარგავენ გაყიდული მკვეხარები სამშობლოსკენ მიმავალ გზებს?
– იმიტომ, რომ უსამშობლოები არიან!

არნო ხიდირბეგიშვილი,
საქართველოს საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტო „საქინფორმი“-ს გენერალური დირექტორი და მთავარი რედაქტორი, უსაფრთხოების, სტრატეგიული ანალიზისა და საინფორმაციო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორი

31 აგვისტო 2026 წელი
საქართველო, თბილისი