არნო ხიდირბეგიშვილი: დეფრაგმენტაცია, როგორც რუსეთ-საქართველოს გაჭედილი ურთიერთობის გადატვირთვის მეთოდი


 

     რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობის დასარეგულირებლად მოსკოვს მოუწევსერთმანეთისაგან განაცალკევოს აფხაზეთთან და სამხრეთოსეთთან დაკავშირებული საკითხების პაკეტი და საკითხებირომელთა მიხედვით უკვე დღეს შეიძლება და აუცილებელიცაა თბილისთანმოლაპარაკების მიღწევამაგალითად, „ჩამოხსნას“ საქართველოს მოქალაქეებისათვის უვიზო რეჟიმის მინიჭება მასთან დიპლომატიურიურთიერთობის აღდგენასუსაფრთხოების და ტერორიზმთან ბრძოლის საკითხებს“, - ნათქვამია ჩემს 15 ოქტომბრის პუბლიკაციაში გაზეთ „ასავალ-დასავალში“.

     აქ რეცეპტიარ შეიძლება ითქვასრომ მარტივიამაგრამ ის არსებობსკერძოდ კი - ურთიერთქმედებისთანამშრომლობისდიალოგის იმსფეროების გამოყოფარომლებშიც ეს დიალოგიურთიერთობა და კონტაქტები უბრალოდ შესაძლებელი კი არაჰაერივით აუცილებელიააუცილებელია არა პოლიტიკოსებისთვისარამედ ხალხისათვისდა ამასთანსამწუხაროდცალკე „კალათის“ სახით იმ პრინციპული საკითხებისშენახვარომლებთან დაკავშირებით მოცემულ მომენტში კონსენსუსის გამონახვა შეუძლებელია“, - პრაქტიკულად იგივე განაცხადა მეორე დღეს ინფორმაციის და ბეჭდვის დეპარტამენტის დირექტორმა, რუსეთის ფედერაციის საგარეო საქმეთა სამინისტროს ოფიციალურმა წარმომადგენელმა მარია ზახაროვამ ტელეხიდ „მოსკოვი-თბილისი-ტალინი-ტაშკენტის“ მიმდინარეობისას. (ზახაროვამუდავოდანალოგია გაავლო არა Windows-ისკალათასთანრომელშიც წაშლილ ფაილებს ვყრითარამედ ორი მეზობელი მართლმადიდებელი ხალხის მრავალსაუკუნოვანი ურთიერთობისმეხსიერების მყარ დისკთან“, საიდანაც ეს „ფაილები“ შეიძლება ამოღებული იქნეს უფრო ხელსაყრელ პირობებში).

     ჩემი პროგნოზის და ზახაროვას განცხადების დამთხვევა შემთხვევითი არ გახლავთ - იმის მაჩვენებელი პირველი „მერცხალი“, რომ მოსკოვში ახალ მიდგომას, უფრო ზუსტად კი - თბილისთან ურთიერთობაში ჩიხიდან გამოსავალს გვთავაზობენ, გახდა რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტის მოადგილის გრიგორი კარასინის მიერ 9 ოქტომბერს, ჟენევის მოლაპარაკებების 48-ე რაუნდზე ნასროლი ფრაზა: ჩვენრა თქმა უნდაგვსურსრომჩვემს ქვეყნებს შორის სრულფასოვანი დიპლომატიური ურთიერთობა იყოსმაგრამ თუკი ეს არ გამოდისუფროს შესაფერის მომენტსდაველოდებითჩვენ ვფიქრობთ ვიზების საკითხზე და ვმუშაობთ ამაზე“.

     მაშ ასერუსეთი გვთავაზობს „დეფრაგმენტაციას“, როგორც გაჭედილი ორმხრივი ურთიერთობის გადატვირთვის მეთოდს - ზახაროვას მოწმობითმათ „სრულფორმატიანგანვითარებაზე უზარმაზარი მოთხოვნაამათ შორის - საქართველოს მხრიდან. ანუ, ცალკე სეგმენტად გამოყოფა საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობასთან დაკავშირებული „ფაილებისა“ , რომლებიც გამუდმებულ ძვრებს იწვევენ და ხელს უშლიან მოსკოვსა და თბილისს შორის დიალოგის დარეგულირებისათვის მუშაობაში უწყვეტ ხაზს.

     დღეს ძნელი სათქმელია, იმუშავებს თუ არა ეს ნოუ-ჰაუ, მაგრამ ვფიქრობ, სალომე ზურაბიშვილის ყოფილი კოლეგა - რუსეთის ფედერაციის საგარეო საქმეთა მინისტრი სერგეილავროვი - ერთ-ერთი პირველი იქნება, ვინც მას საპრეზიდენტო არჩევნებში გამარჯვებას მიულოცავს, რასაც მალე მათი შეხვედრა მოჰყვება. მოვლენათა დინამიური განვითარების შემთხვევაში მომავალში გამორიცხული არ არის რფ-ის პრეზიდენტ ვლადიმერ პუტინთან შეხვედრაც. ურთიერთნდობა, რომელიც ამ შეხვედრებისას აღმოცენდება, შესაძლებელს გახდის კალათიდან იმ პრინციპული საკითხების ამოღებასაცრომლებთან დაკავშირებით მოცემულ მომენტში კონსენსუსის მონახვა შეუძლებელია (ზახაროვას ფორმულირება ვიდეოხიდისმიმდინარეობისას).

     როგორი უნდა იყოს ოფიციალური თბილისის ქცევის ხაზი მოსკოვის მიერ შემოთავაზებულ ახალ რეცეპტზე? ალბათ, საქმიანი და აქტიური. ზუსტად ვიცი, როგორი არ უნდა იყოს ის. რუსეთის მიერ საქართველოსთან ურთიერთობის დარეგულირებაში დაინტერესების ღიად აღიარების გამოყენება და ულტიმატუმის პოზის დაჭერა, ალბათ, უადგილო იქნება. ვფიქრობდღესროცა აშშ-ის პრეზიდენტ დონალდ ტრამპის მიერ წამოწყებული გლობალური გადაფორმატების პროცესის შედეგად მსოფლიოში პოლიტიკური კონტინენტების შეჯახება ხდებასაქართველოსთვის სახიფათოა ბირთვული ზესახელმწიფოების დაპირისპირების წინა ფლანგზე ყოფნასაერთაშორისო ორგანიზაციებში საკუთარი პრობლემების დროშის ქნევითსაქართველო რისკავსამოძრავებულ „ტექტონიკურ ფილებს“ - რუსეთსა და აშშ- - შორის მოიჭყლიტოს და არსებობა შეწყვიტოსრაც საქართველოსთან შედარებით ბევრად უფროშემდგარ სახელმწიფოებსაც კი დამართვიათ. ამასთან, საქართველოს ხელისუფლების წარმომადგენლების კრიტიკული გამოსვლები „რუსული ოკუპაციის“ წინააღმდეგ ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეაში, გაეროში და სხვა საერთაშორისო მოედნებზე, მხოლოდ დასავლეთის - ევროკავშირის, დიდი ბრიტანეთის, აშშ-ის მიერ გამოიყენება, როგორც არგუმენტი რუსეთის წინააღმდეგ, საქართველოსთვის კი რაიმე რეალური სარგებლობა არ მოაქვს.

     იგივე ეხება საქართველოს სწრაფვას ნატოს წევრობისაკენ, რასაც ასევე დაუთმო ყურადღება ზახაროვამ ზემოთ აღნიშნული ვიდეოხიდის დროს, როცა, კერძოდ, შემდეგი განაცხადა: ეს არის სამხედრო ბლოკირომლის ღიად დეკლარირებული მიზანია რუსეთის ფედერაცია სხვადასხვა ასპექტში - ჩვენი განვითარების შეკავება თუ საერთოდ არ დაშვება... ისინი მიზნადისახავენუბრალოდალყაში მოგვაქციონდა შემდეგ თქვენ სვამთ შეკითხვას - როგორი იქნება რუსეთის მხარის ადეკვატური ქმედება?! ამ შეკითხვას სამხედრო ექსპერტები უპასუხებენჩვენ ეს ძალიან არ გვინდა. იბადება ელემენტარული შეკითხვა - რა საჭიროა რუსეთის ცხვირწინ ნატოს საფრთხობელის წინასწარ ფრიალი, სადაც საქართველოს მაინც არ ღებულობენ (ბოლო განცხადებების მიხედვითტრამპის - „იქნებ მომავალშიახლა - არა“, მერკელის - „ალიანსის წევრი ქვეყნები საქართველოს მისაღებად მზად არ არიან“, სტოლტენბერგის - „მხოლოდ მას შემდეგრაც საქართველოს MAP- მიანიჭებენ“)? შემდგომში სახვეწარი არ გაგვიხდეს, რომ რუსეთმა დღევანდელი სტატუს-კვო შეინარჩუნოს საქართველოს მიმართ, რომელსაც „აფხაზეთის და ცხინვალის რეგიონის დეოკუპაციის“ მოთხოვნის თავი უკვე აღარ ექნება...

 

საქინფორმის მთავარი რედაქტორი
არნო
 ხიდირბეგიშვილი 
2018 წლის 22 ოქტომბერი 
საქართველო, თბილისი